Телефонды қойған соң бірнеше секунд қозғалмай отырдым. Экран қолымда жарқырап тұрды. Қолым сәл дірілдегенімен, ішімде біртүрлі салқын тыныштық орнады. Енді сұрақ та жоқ, үміт те жоқ. Бәрі анық болды, дәл біреу қараңғы бөлмеге кенет шам жаққандай.
Айгүл жіберген суретті бірден көрді. Екі көк белгі — көргенінің дәлелі. Бірақ жауап жоқ. Уақыт өтті, үнсіздігі кез келген ақтаудан да қаттырақ соққы болды. Оның ойында сылтау іздеп жүргенін білетінмін. Бірақ маған бәрібір еді.
Орнымнан тұрып, үйдің ішін жинастыра бастадым. Қолымда дүрбелең емес, шешімнің өзі тұрды. Гардеробтан чемоданды шығарып, өз киімдерімді, құжаттарымды, бірнеше жеке заттарымды салдым. Әр қимылым есеппен болды. Енді абыржу да, үміттену де жоқ. Тек қана қадам.
Телефон қайта дір етті. Айгүлден хабарлама:
«Айнұр, бұл сен ойлағандай емес. Қайтып келгенде бәрін түсіндіремін.»
Ащы жымидым. Көз алдыма елестетті — басын төмен салып, ернін тістелеп, ойында әйтеуір бір ертегіні құрап тұр. Қысқа жауап бердім:
«Ештеңе түсіндірме. Бәрі белгілі.»
Сәлден соң Дәурен де қоңырау шалды. Көтермедім. Бір рет, екі рет. Содан соң смс келді:
«Айнұр, өтінем, ақымақтық жасама. Үйге келгенде сөйлесеміз.»
Үйге келгенде? Шынымен бұл жер біздікі ме еді? Әлде мен адал жардың рөлін ойнап, ол адал күйеу болып көрінген сахна ғана ма еді?
Чемоданды есік алдына қойдым да, диванға отырдым. Естеліктер ағылып келді. Оның маған үйленуге ұсыныс жасағаны, көзіндегі қуаныш оты. Бірінші мерейтойымыздағы бақытты көз жасым. Жүктілікке талпынып, ай сайын үміттеніп, қайтадан күйрегенім. Ол кезде оның да қиналып жүргеніне сенгенмін. Енді білдім: біз баяғыда-ақ біттік.
Келесі таңертең кеттім. Үстелге қысқа хат қалдырдым:
«Дәурен, мені іздеме. Бәрі аяқталды.»
Уақытша құрбым Сәуленің үйінде тұрдым. Ол толық білмесе де, сұрақ қоймады. Кешкісін оның диванында ұйықтарда, бойымнан жаңа бір күштің туып келе жатқанын сездім. Бұл жай ғана ашу емес еді. Бұл — қуат.
Апталар бойы телефон қоңыраулары, хабарламалар, кешірім сұраулар. Бір күні Айгүл есігімнің алдында тұрды. Қолында арзан гүл шоғы, көзі төмен салынған. Есікті аштым да, жай ғана айттым:
— Жоқ.
Және есікті жаптым.
Дәуренмен тек бір айдан кейін нотариуста кездестім. Ол созғысы келді, тағы бір мүмкіндік сұрады. Шашы өсіп кеткен, шаршаңқы. Бірақ оның көзінен мен сүйген ерді көрмедім. Өз өмірін өзі өртеп, енді күлін таптап жүрген бейтаныс адамды көрдім.
— Айнұр, өтінем, тағы бір мүмкіндік бер. Бұл қателік болды, не істегенімді өзім де білмеймін. Сені жақсы көремін.
— Жоқ, Дәурен, — дедім тыныш үнмен. — «Біз» деген енді жоқ. Сен баяғыда-ақ таңдауыңды жасадың.
Сол сәтте қол қойдым.
Нотариустан шыққанда, көптен бері алғаш рет еркін тыныс алғанымды сездім. Аспан ашық, адамдар өз тірлігімен асығыс жүр. Ал мен нық қадаммен келе жаттым. Алда не күтіп тұрғанын білмесем де, бір нәрсені анық түсіндім: мен енді олардың хикаясының құрбаны емеспін. Мен өз тағдырымды өзім ұстап тұрған әйелмін.
Айгүл мен Дәурен? Мүмкін бірге қалар, мүмкін ажырар. Маған бәрібір еді. Менің жолым басқа. Қиын, бірақ өз жолым.
Ал сол сәтке, Түркиядағы суретке қайта қарасам, айтарым мынау: дәл сол күні аңқау жар өлді, ал шын Айнұр дүниеге келді.
