Айгүл сілейіп қалды, көз жастары бетімен сырғып жатқанда, көліктің есігі гүрс етіп жабылды. Ерлан Сұлтанов артына бұрылмай түсіп кетті, қадамдарының даусы дымқыл асфальтта жаңғырып, оның соңғы намысын таптағандай болды.
Бір сәтке дүние тоқтағандай еді. Тек толқындардың жағалауды ұрып жатқан үні мен әйнекке тамшылаған алғашқы жаңбыр тамшылары уақыттың әлі ағып жатқанын еске салды. Айгүл алақанын аздап томпайған құрсағына қойды. «Сен – менің барым… менің жалғыз шындығымсың».
Жүрегі жаралы болса да, бойында басқа бір күш оянды. Ол бұрынғыдай Ерланның назарын үзіп-үзіп алған қыз емес, оның менмендігін көтерген бейшара да емес. Ішінде бір жаңа өмір дүрсілдеп жатты. Сол өмір үшін күресуі керек еді.
— Сен мені жоя алмайсың, Ерлан, — деді ол сыбырлап, ол әлдеқашан ұзап кеткенімен. — Мені де, баламды да.
Айлар ауыр өтті. Айгүл анасының үйіне – Шымкенттегі шағын пәтерге қайтып келді. Көршілерінің бірі аяушылықпен, бірі жек көріп қарады: «Құрсақпен жалғыз қалды». Бірақ ол тістеніп, алға жүре берді. Көзқарастарға мән бермеді, бар ойы – баласында болды.
Түндері қиын еді. Көбінесе шошып оянатын, жүрегі атша тулап. Түсінде Ерланды көретін: мазаққа толы жымиысын, жанын жаралаған сөздерін. Сонда да әр таң сайын құрсағын сипап: «Бәрі жақсы болады. Сен үшін», — деп қайталайтын.
Тууы жеңіл болған жоқ. Ақпанның қақаған түнінде, қала қарға көмілгенде, алғашқы толғақ басталды. Анасы асығыс ауруханаға апарды. Сағаттар бойы шыдап, айқайлап, дұға қылып, жылап жүріп, ақыры ең тәтті үнді естіді: нәрестенің жылаған дауысы.
— Мәриям… — деді Айгүл, көз жасын сығып. — Атың Мәриям болсын.
Жылдар өтті. Мәриям әдемі, шат-шадыман, батыл болып өсті. Қоңыр шашы, үлкен ойлы көзі бар еді. Сол көздерде Айгүл күн сайын тірегін табатын. Ол жұмыс істеді, балаларға қазақ тілінен қосымша сабақ берді, қызына өзі көрмеген өмірді сыйлауға тырысты.
Ал Ерлан Сұлтанов? Мүлде жоғалды. Ел арасында «Алматыда бай кәсіпкердің қызымен үйленді, саясатқа кірді» деген сыбыр жүрді. Бірақ Айгүлге де, қызына да бірде-бір хабар болмады.
Бірақ тағдырдың өз есебі бар.
Күздің бір кешінде Айгүл хат алды. Конвертте: «Заң кеңсесі – Жүнісов». Қолдары дірілдеп, қағазды ашты:
«Құрметті Айгүл Нұртаева, біздің клиентіміз, мырза Ерлан Сұлтанов, сіздің қызыңыз Мәриямға байланысты әкелік тест жасауды талап етеді. Сізден … келуіңізді сұраймыз».
Жүрегі тоқтап қалғандай болды. Осынау жылдардан кейін бе? Дәл қазір ме?
Сегіз жасар Мәриям бөлмеде қуыршағымен ойнап отырды. Басын көтеріп, аңғал пішінмен сұрады:
— Анашым, неге жылап отырсың?
Айгүл көз жасын сүртіп, оны құшақтап алды.
— Жылап тұрған жоқпын, құлыным. Тек жел қатты соғып тұр.
Сот күні тозақтай болды. Ерлан залға паң басып кірді, үстінде қымбат костюм, жанында жас адвокат. Көзі Айгүлге түскенде, ішінде ештеңе жоқ еді. Не өкініш, не мейірім.
— Құрметті сот, — деді ол салқын үнмен, — әкелік мәселесін анықтауды талап етемін. Бұл – менің құқығым.
Айгүл тізесі дірілдеп тұрғанымен, тік тұрды.
— Мәриям – менің балам, — деді ол нық. — Тек менікі, шешім қандай болса да. Мен бұл адамнан ешқашан ештеңе сұраған емеспін.
Тест жасалды. Нәтиже даусыз: Мәриям – Ерлан Сұлтановтың қызы.
Сол сәттен бәрі күйреді.
Ерлан тек өсек-аяңды басып, атын тазартам деп ойлаған. Бірақ баспасөз жалынып тұрды: «Ерлан Сұлтанов жасырын қызын мойындады!». Саясаттағы қарсыластары оны аяусыз таптады, бизнесі құлады, әйелі ажырасуға арыз берді.
Алғаш рет ол Айгүлдің есігін қақты.
— Айгүл… сөйлесуіміз керек.
Ол есікті ашты, бірақ кіргізбеді. Мәриям артына тығылып, қызықтай қарап тұрды.
— Сөйлес осында, Ерлан.
Ер адам шашын қасып, әдеттегідей сенімді емес еді.
— Қателестім. Ол кезде… жылдар бұрын… ақымақ болдым. Күшті боламын деп ойладым, ал шын мәнінде қорқақ едім. Қызымды көргім келеді. Оның өмірінде болғым келеді.
Айгүл ұзақ қарады. Бұрынғы паң, тәкаппар жігіт жоқ. Өз таңдауларынан күйреген шаршаған адам ғана тұрды.
— Мәриям сенің имиджің үшін сыйлық емес, Ерлан. Сен оны сол кезде қаламадың, сүймедің. Енді бәрінен айырылған соң келіп тұрсың ба?
Мәриям анасының арқасына тығылды.
— Анашым, мына кісі кім?
Айгүл ернін тістеді. Шындықты айту сәті келді.
— Бұл – сенің әкең, Мәриям.
Қыз кірпік қақты да, сыбырлап айтты:
— Бірақ маған сен ғана керек.
Ерлан жүрегі жарылайын деді. Көзін жерге тігіп, бір сөз таба алмады. Айгүл есікті жай жапты, бірақ шешімді түрде.
Жылдар өте Мәриям жарқын болашағы бар бойжеткен болды. Өмір қанат қаққанда да, сындырғанда да алға жүре білуді анасынан үйренді.
Ал Ерлан Сұлтанов? Газет бетінен аты жоғалды, бизнесі күйреді, достары теріс бұрылды. Қалғаны – бір ғана естелік: үлкен көзді кішкентай қыздың: «Маған тек ол керек», — деген сөзі.
Тағдыр өз бағасын алды. Ақша да, мансап та емес – ең ауыр жаза: өз баласына бөтен болып қалу.
Айгүл бір кеште Мәрияммен бірге күннің батуына қарап тұрып, іштей сыбырлады:
«Сен дұрыс айттың, Жаратқан. Бұл бала – Сенің сыйың. Және менің өмірімдегі ең үлкен ғажайып».
