Дельфин қорапты бірнеше рет айналып өтті. Ол қатты шайқалып, кез келген сәтте төңкеріліп кететіндей еді. Су мысықтардың мойнына дейін толып, олардың кішкентай көздері көк аспанға жабысып, соңғы үмітін іздегендей болды. Жағалаудағы адамдар демін ішіне тартып, үнсіз тұрды — біреулері алақанын дұғаға жайса, енді біреулерінің қолындағы телефон дірілдеп тұрды.
Сол кезде ғажайып орын алды. Дельфин өзінің ғажайып ептілігімен қораптың астына тұмсығын сұғып, оны жайлап көтерді. Сосын абайлап жағалауға қарай итере бастады. Толқындар да оны тыңдағандай, әрбір қозғалысы есептелгендей, бұл дана жануар не істеу керегін дәл білгендей болды.
— «Қараңдаршы! Ол алып келе жатыр!» — деп қуаныштан секіріп кетті бір бала.
— «Құдайым-ау, мынау мүмкін емес…» — деп сыбырлады көзінен жас аққан әйел.
Қорап біртіндеп жағаға жақындай бастады. Мұны байқаған бірнеше ер адам беліне дейін суға кіріп, көмектесуге ұмтылды. Дельфин соңғы рет бар күшімен итерді, сол сәтте адамдар қорапты қолдарымен қағып алды. Жұрттың арасынан жеңілдік толқыны көтеріліп, ду қол шапалақ естілді.
Кішкентай мысықтар — суға малынып, қалшылдап тұрса да, тірі еді. Олар әлсіз ғана мияулап жатты. Жас қыз қорапты ер адамдардың қолынан жұлып алып, тізерлей отыра кетті де, мысықтарды бауырына басты. Көздері бір мезетте жасқа да, күлкіге де толды.
— «Тірі! Бәрі тірі!» — деп айқайлады ол, ал халық шаттықпен қол соқты.
Дельфин бірден кетіп қалмады. Жағаға жақын тұрып, анда-санда секіріп ойнағандай болды. «Мен сендерге қазыналарыңды қайтардым. Қамқор болыңдар» дегендей еді. Балалар құмда жүгіріп, қолдарын бұлғап, бар дауыстарымен айқайлады:
— «Рахмет! Рахмет!»
Кішкентай бала суға сары гүл лақтырды, ал дельфин көріністі әсем қылып, судан қарғып шығып, толқын көтеріп, күнге шағылысқан су тамшылары кемпірқосаққа айналды. Жұрт біразға дейін үнсіз тұрып қалды.
Сол күні ауыл тұрғындары мысықтарды бірге асырап алуға шешім қабылдады. Әр отбасы бір-бірден алып кетті, ал үйде ұстауға мүмкіндігі жоқтар азық пен баспана беріп көмектесті. Мысықтарды алғаш құшағына алған қыз әлсіздерін қалдырды, оларды арнайы бөтелкемен тамақтандырып, әл жинағанша бағамын деп шешті.
Шығанақтағы бұл ғажайып туралы хабар тез тарап кетті. Жергілікті газеттер жазып, теледидар түсіруге келді, ал интернетті суреттер мен куәліктер басты. Бірақ ешбір репортаж сол сәттегі шынайы эмоцияны жеткізе алмады — үрей, үміт пен қуаныштың көз жасына айналған қуатты толқынын.
Бұрын жағалауда сыбырлап тұрған қария байсалды үнмен айтты:
— «Мен ғұмыр бойы теңіздің жағасында өмір сүрдім, бірақ мұндайды ешқашан көрмеппін. Жануарларда да жан бар. Мүмкін, бізден де таза шығар.»
Келесі күндері балалар жиі теңізге барып, дельфинді тағы көре ме деп күтті. Кейде, күн батар шақта, күмістей бейнесі толқын арасынан шығып, секіріп ойнап, су бетінде үлкен дөңгелек із қалдыратын. Сол сәтте бәрі шаттықпен айқайлап, ал өсе бастаған мысықтар да көздерін бақырайтып, өз құтқарушысын танығандай қарайтын.
Жылдар өткен соң, мысықтарды құтқарған дельфин туралы оқиға аңызға айналды. Бірақ сол сәтті көзімен көргендер үшін ол аңыз емес, жүректерінде мәңгі сақталған естелік еді.
Қыз есейіп, әйел болғанда да бір мысықты сақтап қалды — үлкен қызыл мысықты «Ғажайып» деп атады. Әр жолы теңізге қарағанда, ол табиғаттың мейірімін және құтқару кейде ең күтпеген жерден келетіні туралы сол бір күнді есіне алатын.
Ал әлдебір жерде, шығанақтың көгілдір толқындарының астында, дельфин әлі де еркін жүзіп жүрді. Оның қап-қара, мейірімге толы көздерінде теңіздің тылсымы мен ешқашан ұмытылмайтын қаһармандықтың ізі сақталып қалды.
