Көлік сұр қаланы сырғып өтіп бара жатты. Биік сұр үйлер, сөнген терезелер, асығыс адамдар. Қысқы суық жарық әйнектен түсіп, сәби жүздерін сипап тұрды. Мен оларға қарап, екі дүниенің арасында тұрғандай болдым: бірі — қайтып келмес өткен, екіншісі — жаңа ғана олардың әлсіз демінен басталып жатқан әлем.
Жүргізуші үндемеді. Тек анда-санда тамағын кенеп қойып, ауыр үнсіздікті сейілткендей болды. Ал мен көзімді құшағымдағы орамдарға қадап, ақ көрпешелерге оралған Айдана мен Нұрасылды құшып, іштей қайталай бердім: енді менің барым — осы екеуі.
Үйдің алдына жеткенде, қолым дірілдеп әрең ақша шығарып бердім. Жүргізуші біраз үнсіз тұрды да, сыртқа шығып, есікті ашып:
— Балаларыңды жақсы сақта, — деді жай ғана. Сосын қайтадан көлікке мініп, кетіп қалды. Суық аулада жалғыз қалдым.
Парад есігі сықырлап ашылды. Әдеттегі ылғал мен шаң иісі мұрнымды қытықтады, бірақ бұл жолы бұрынғыдан да ауыр сезілді. Сатыдан жайлап көтеріліп, сүйеніп әрең шықтым. Қолымдағы қос сәби ауыр емес еді, бірақ жүрегімнің салмағы аяқтарымды байлап тастағандай. Әр қабат — бір сынақ. Қолым дірілдеп, жүрегім атқақтап тұрды. Ешкім жоқ. Есікті ашып беретін де, «сен демал, мен көмектесейін» дейтін де жан табылмады.
Кілт босағада қинала бұрылды. Үй — қараңғы, салқын, жалғыздықтың иісі аңқып тұр. Балаларды диванға қойып, мұқият жауып қойдым. Олар аздап қыңқылдап, қайта тынды. Бір сәтке қатып тұрып, «қалай жалғыз күресемін?» деген ойдан жүрегім шымырлады.
Ас бөлмесіне кірсем, сол қалпы: кір ыдыстар толы, үстелде жартылай ішілген стакан су. Уақыт тоқтап қалғандай. Ішім ашып, жүрегім айныды. Үстелге сүйеніп, еркімнен тыс жылап жібердім. Ыстық жас тоқтамай ағылды. Бірақ көп ұзамай қонақ бөлмеден шыққан жылау үнімді елең еткізді.
Айдана. Артынша — Нұрасыл.
Көз жасымды жеңіммен сүртіп, олардың жанына жүгірдім. Бір-бірлеп құшағыма алып, тамақтандырып, жөргегін ауыстырдым. Қимылым шорқақ болса да, жүрегім жолды білді. Олар маған үлкен көздерімен қарап, «сен қасымызда болсаң, бізге ештеңе болмайды» дегендей еді. Сол сәтте ұқтым: иә, жалғызбын, бірақ бос емеспін. Менде мақсат бар. Миссия бар.
Сағаттар ауыр өтті. Түн түсіп, үй қараңғылыққа батқанда, тек бір кішкентай шам сәби жүздеріне жылы жарық төгіп тұрды. Мен төсектің жанында отырып, қалжырап отырсам да, іштей тыныштық тауып отырдым. Сенім пайда болды: мен шыдаймын.
Ал Ерлан жайлы ойлар көлеңке сияқты қайтып келе берді. Уәделері еске түсті: қасымда болатынын, гүл алып келетінін, әке ретінде ең жақсысы болатынын айтқан еді. Бірақ есіме түскені — перзентханаға барардан бұрын қолын көтерген соңғы сәт. Бетімдегі жара әлі сыздап тұр, бірақ ол жара оның жоқтығынан қалған қуысқа қарағанда түк емес еді. Өзімді түбіне дейін сатқындыққа ұшырағандай сезіндім.
Бірақ балаларға қараған сәтте ұқтым: енді мен ол үшін өмір сүре алмаймын. Маған жалған уәде емес, күш керек, еңбек керек, жігер керек. Алдымдағы жол ауыр болмақ, бірақ мен жалғыз емеспін — Айдана мен Нұрасыл бар.
Көзімді жұмып, іштей ант еттім: олардың алдында жыламаймын, әлсіздігімді көрсетпеймін, тірегімін.
Түн ұзаққа созылды. Олар кезекпен оянып, жылады, мені іздеді. Шаршап, көзім ілініп кетейін деген сайын, әлсіз дауыстары мені қайта тұрғызды. Құшағыма алып, әлдилеп, баяу ән салдым. Әлемім кішкентай шеңберге айналды: екі жан мен мен.
Таңертең пердеден күн сәулесі кіріп, олардың жүздеріне түсті. Қарап отырып, қорқынышпен аралас бір қуаныш сезіндім. Терезені аштым. Суық жел бетіме соқты, бірақ дәл сол сәтте тірілгендей болдым. Қайтадан дем ала алатынымды сездім.
Сол кезде ұқтым: енді қайтар жол жоқ. Өмірім түбегейлі өзгереді. Балаларым үшін күресемін. Еңбектенемін. Шыдаймын. Ерлан қайтып келмесе де, дүние есіктерді жауып, адамдар сын көзбен қараса да — берілмеймін.
Айдана төсекте кішкентай қолын созып, сүйкімді қимыл жасады, ал Нұрасыл әлсіз гуіл шығарды. Оларға қарап: сендер менің жарығымсыңдар, — деп сыбырладым.
Бөлменің есігін жауып, үй жинауға кірістім. Ыдыстарды жуып, шаңды сүртіп, кірді іліп қойдым. Әр кішкентай іс маған күш берді. Тек үйді ғана емес, өз өмірімді де реттей бастағандай болдым.
Жүрегімнің түкпірінде білдім: бұл — ұзақ әңгіме басының алғашқы күні ғана. Ерлік жайлы, ауыртпалық жайлы, махаббат жайлы әңгіме.
