Ұялы телефонды қолымда қысып ұзақ отырдым. Экрандағы өтірік сөздер жанымды қарып тұрды: «Ертең қиын күн… қонақүйдемін.»
Басқа қалада, басқа қонақүйде, ал сурет бәрін ашып салған еді.
Аяғымның астындағы жер сырғанап кеткендей болды. Жиырма жылдық өмір — қуаныш, көз жас, ауыр түндерде қасынан табылған сәттер… бәрі бір сәтте қирап түскендей.
Түнді көз ілмей өткіздім. Сағаттың тықылы мен ойымдағы сұрақтар ғана серік болды: оған жазайын ба? Телефон соғайын ба? Әлде көрмегенсіп үндемей жүре берейін бе?
Таңертең айнаға қарадым. Әбден шаршаған бейне, ісінген көздер. Бірақ жанарымда бұрын болмаған қайсарлық пайда болыпты. Енді мен үнсіз жұта беретін әйел емес едім. Шындықты білуім керек болды.
Алғашқы пойызға отырып, Шымкентке тарттым. Әр шақырым жанымды қинап, жүрегіме оттай батты.
Түс ауа суреттегі кафенің алдына келіп тоқтадым. Жүрегім атша тулап тұрды. Ішке кірдім, кез келген жағдайға дайын болдым. Бірақ ішінде — бейтаныс адамдар.
Даяшы жақындап:
— «Біреуді іздеп жүрсіз бе?» — деді.
— «Жоқ… жай ғана бір кофе,» — дедім, бетім дуылдап.
Үстелге отырдым, қашып кеткім келді. Сол сәтте әйнектен Ержанның бейнесін көрдім. Жол бойымен келе жатыр. Жанында жалғыз емес. Қолтықтасып күліп келе жатқан — Ләззат.
Қаным мұздай қатты. Сөмкемді алып, далаға шықтым.
— «Ержан!» — даусым қатқыл шығып, ойлағанымнан да қатты естілді.
Ол тоқтады. Көзі шарасынан шыққандай болды. Ләззат жасанды жымиып көрінді.
— «Айгүл… сен мұнда не істеп жүрсің?» — деді ол абдырап.
— «Не істеп жүрмін дейсің бе? Жүрегіңнен сұра! Қонақүй мен келісімшарттардың орнына сен досыммен қолтықтасып жүрсің.»
Айналадағы адамдар бұрылып қарады. Қарастары шаншыған ине секілді.
Ләззат бірдеңе айтпақ болды:
— «Айгүл, асығыс шешім шығарма, біз тек…»
— «Үндеме!» — дедім айқайлап. — «Менің дастарқанымнан нан жеп, сырыңды ақтарып отырған сен, енді күйеуімді иеленіп жүрсің бе? Жоқ, мұны «кездейсоқтық» деп айтпа!»
Ержан қолын босатып, маған жақындады.
— «Үйде сөйлесейікші, мұнда емес…»
— «Жоқ! Осы жерде айт. Мені алдадың. Бұл қашаннан бері?»
Ол төмен қарады. Үндемегені — жауаптың өзі еді.
Ішімде бір нәрсе қирады. Бірақ көз жасым ағудың орнына, бойымды мұздай қайсарлық биледі.
— «Білесің бе, Ержан? Маған енді сенің түсіндірмелеріңнің керегі жоқ. Сен таңдауыңды жасадың. Сен өтірік пен сатқындықты таңдадың. Мен ешқашан қор болмауды таңдаймын.»
Көзіне соңғы рет қарадым да, бұрылып кеттім. Әр қадамым қоштасу болды.
Үйдің іші меңіреу тыныштыққа толы еді. Отбасылық суреттер, мерейтойдағы сыйлықтар — бәрі маған қуыстай, жалған көрінді.
Кешкісін Ержан келді. Әңгіме бастамақ болды, бірақ мен қолымды көтердім:
— «Естегім келмейді. Шық. Баратын жерің бар ғой.»
Көзінен қорқыныш жылт етті.
— «Айгүл, қателестім. Бұл соншалықты маңызды емес еді…»
— «Маңызды ма, маңызды емес пе — бәрібір. Сен мені таптап өттің. Бұған дейін де арқамнан айналып өттің, тек бұл жолы интернетке дәлел қалдырдың. Шық.»
Бір сәт тұрып қалды, содан кейін асығыс бірнеше киімін жинап, есікті тарс жапты.
Келесі күндер — азап пен жеңілдіктің қоспасы болды. Таңғы сәттер ең ауыр еді: бос кереует, оған әдеттегідей кофе қайнату… Бірақ уақыт өте келе onsiz дем алуды үйрендім.
Ләззат хабарласуға тырысты. Хаттарын ашпай жойдым. Ол мен үшін енді жоқ еді.
Достарым жағдайымды сұрады. «Жақсымын» деп күліп жауап бердім. Ал түнде жастыққа жас төктім. Бірақ сол жас арасында жаңа күш туды. Өзімді қайта табу күші.
Бір күні балконда ескі хаттар мен суреттер салынған қорап тауып алдым. Оның ішінде алғашқы жылдардағы альбом — мен және Ержан, жас әрі бақытты. Сол бейнелерге қарап: «Бұл адамдар енді жоқ. Қайтып келмейді,» — деп ойладым.
Альбомды жауып, бір шетке қойдым. Ұмытқым келгеннен емес, өмір жалғасатынын қабылдағым келгеннен.
Уақыт өтті. Курстарға жазылдым, әріптестеріммен қыдыруды бастадым, қарапайым қуаныштарды қайта таптым: саябақтағы серуен, тыныш кофе, жақсы фильм. Жара біртіндеп жазыла бастады.
Бір кеште терезеден қала шамдарына қарап тұрдым. Ішімде баяғы бос кеңістік жоқ еді. Оның орнына жылы тыныштық қонды. Өрттен өтіп, тік қалған жанның тыныштығы.
Көптен бері алғаш рет шын жүректен күлдім. Ержан үшін емес, Ләззат үшін емес, өзім үшін.
Және іштей сыбырладым: «Айгүл, сен тірі қалдың. Күйеуіңді жоғалттың, бірақ өзіңді таптың.»
