Айдана орнынан баяу тұрды. Тізесінен төмен сорпа тамшылап ағып жатты, бірақ жүзіне үрейдің көлеңкесі түскен жоқ. Көздері оттай жанып, бүкіл асхананы үнсіздікке батырды. Бұрынғыдай мазақ күлкілер енді бір сәтте басылды.
— «Саған айттым ғой… сен ең үлкен қателігіңді жасадың», — деді ол сыбырлап, бірақ әрбір сөзінің салмағы залды қақ жарды.
Бауыржан дауыстап күліп жіберді, өзін әлі де мықты етіп көрсетуге тырысып:
— «Әй, қарашы мынаған! Қорқақ қыз қаһарлы болыпты ғой! Не істейсің енді? Жылайсың ба?»
Айдана оған қарай бір қадам басты. Жанындағы екі жігіттің бірі шегініп кетті.
— «Жоқ, Бауыржан. Мен жыламаймын. Мен бәрін аяқтаймын.»
Бауыржан оны қолынан ұстағысы келгенде, Айдана жылдам қимылдап, оның білегін ауыртып бұрап жіберді. Жігіт шошып айқайлап, үстелге соғылып құлады. Тәрелкелер мен қасықтар салдыр-гүлдір етіп жерге түсті.
Асханада өлі тыныштық орнады.
Бауыржан қызара бөртіп атып тұрды:
— «Қалай батылың жетті?!»
— «Жетті. Өйткені сен тоқтамадың», — деді Айдана анық дауыспен. — «Бүгіннен бастап сенің ойындарың бітті.»
Ол жігітті жеңіл ғана итеріп қалды. Бауыржан тағы да теңселіп, орындықтан құлады. Бұл жолы күлкі жаңғырықтай залды қақ айырды.
— «Мектептің „бастығы“!» — деп айқайлады біреу арт жақтан.
Бауыржанның беті дуылдап кетті. Көзімен достарын іздеді, бірақ олар үндеместен қарады.
Айдана оған жақындап, қолын созды.
— «Тұр. Бірақ есіңде болсын: енді ешқашан ешкімді қорқытып, ақша талап етпе. Егер тағы қайталасаң — бүгінгіден де жаман болады.»
Қыздың даусы айғай емес еді, бірақ әр сөзі пышақтай өткір шықты.
Бауыржан қолын алып тұрды да, сөз айтпастан есікке қарай беттеді. Артынан достары ілесті.
Асханада отырғандардың бәрі Айданаға қарады. Бір қыз қорқақ үнмен сыбырлады:
— «Сен кереметсің… Мұны қалай істедің?»
Айдана алғаш рет күлімсіреді:
— «Бұл құпия емес. Кейде тек „жетеді“ деп айту керек.»
Сол күннен бастап мектептегі жағдай өзгерді. Бұрын Бауыржаннан қорқып жүргендер енді оған қарсы сөз айтуға батыл болды. Оның билігі құмдай ыдырады.
Кешке үйге келгенде, анасы қызының киіміндегі дақтарды көріп, қатты алаңдады.
— «Айдана, тағы да төбелес пе?»
Қыз болған оқиғаны жасырмай айтып берді. Анасы ұзақ үнсіз отырды да, ақырында:
— «Мен сені қақтығыстан аулақ болсын дедім… Бірақ бәлкім, сен дұрыс істеген шығарсың. Кейде өзіңді қорғау үшін кім екеніңді көрсетуге тура келеді,» — деді.
Айдана басын изеді. Ішінде бір жеңілдік, сонымен қатар жаңа күш оянғандай болды.
Содан кейін Бауыржан ешқашан Айданаға тура қараған жоқ. Ол енді ешкімді қорқыта алмады. Мектептегі балалар өздерін еркін сезіне бастады.
Ал мұның бәрі — үндемей жүре бермей, «жетеді» деп айтқан бір қыздан басталды.
