Таңғы самал пердені сәл-пәл тербеп тұрды. Ал мен көз ілмей, төбеге қарап жаттым. Жүрегімде ашу да, өкпе де қалған жоқ. Тек бос әрі тыныш. Ащы шындықпен бетпе-бет келгенде туатын үнсіздік еді бұл.
Айдос әлі ұйықтап жатты. Тынысы баяу, бейқам. Бәрі бұрынғыша деп ойлағаны анық. Оның білмейтіні — менің ішімде бәрі әлдеқашан өзгеріп кеткені.
Төсектен ақырын тұрдым. Ештеңені дүрліктіргім келмеді. Қол сөмкеме құжаттарымды, әмиянымды, телефонымды және аздаған киімімді салып алдым. Ең соңында, неке жүзігімді шешіп, тумбочкаға қойдым. Осы күнге дейін оны жеті жыл бойы таққан едім. Енді керек емес.
Асүйдегі үстелге кішкентай қағаз қалдырып кеттім:
*«Айдос,
Мені ренжіткен ақша емес. Сенің менімен ақылдаспай шешім қабылдағаның, өтірік айтқаның, сенімімді таптағаның.Анаңа ота керек дедің. Бірақ шын мәнінде сен — менің жүрегімді ауыртып, сенімімді жоғалттың.
Мен қайтып келмеймін. Іздеме.
— Гүлнұр»*
Есікті баяу жауып, артыма қарамастан кетіп қалдым. Көп жылдан бері алғаш рет — қадамдарым нық болды. Алдымен банкке бардым. Ортақ есепшотты жаптым. Өз атымнан жаңа шот ашып, бар құпиясөздерімді ауыстырдым. Енді ешкім менің жиғанымды қол сұға алмайды.
Содан кейін Алматыға билет алып, вокзалға беттедім. Онда менің бала күнгі досым — Әлия тұратын. Оған тек бір-ақ ауыз сөз жаздым:
— Келемін.
Ал ол:
— Кел. Ештеңе түсіндірмей-ақ қой, — деп жауап берді.
Пойыз терезесінен сыртқа қарап отырып, ішімдегінің бәрін ой елегінен өткіздім. Енді мен «Айдостың әйелі» емеспін. «Раушан апайдың келіні» де емеспін. Мен — Гүлнұрмын. Өмірінің тізгінін өз қолына қайта алған әйел.
Әлия мені құшақ жая қарсы алды. Ештеңе сұрамай, шай қойып, көрпе жауып, жаныма жайлылық сыйлады. Түнде көпке дейін ұйықтай алмадым. Сосын, үнсіз жылай бастадым. Іштегі ауырлық жастықпен бірге ақты.
Келесі күндері мен қайтадан өзімді таба бастадым. Ұйқым тыныш. Көңілім ашық. Күн сайын саябақта серуендеп, күнделік жазып, ой жинадым. Ұмытып қалған арман, үміт, жоспарларым қайта ояна бастады.
Айдос бірнеше күннен кейін жазып бастады. Алдымен — өкінішпен, кейін — түсінбей, сосын — ашумен. Бірде-біріне жауап бермедім. Уақыт өте келе, ол тоқтады.
Үш ай өткенде мен Әлиямен бірге Көктөбе жақта отырдым. Қолымда кофе, жанымда тыныштық. Ішім енді бос емес. Керісінше — толы. Үмітке. Жаңа бастамаларға. Жаңа өмірге.
Бәлкім, біз армандаған өзен жағасындағы шағын үй әлі жоқ шығар. Бірақ мен өзіме қайта оралдым. Ал бұл — кез келген үйден де қымбат.
