Келесі күні кафеге жүрегім ауырлап кірдім. Кешегі болған жайт әлі де көз алдымнан кетпей тұрды. Ұйқысыздықтан көзім ісіп кеткен, жаным күйзеліп тұрды. Әріптестерім ештеңе болмағандай жұмыс істеп жүрді, бірақ мен өзімді әлі де масқараланғандай сезіндім. Барлығын тастап кеткім келді, бірақ университет жайлы арманым мені тоқтатты. Маған ақша керек еді, онсыз оқуды жалғастыра алмайтынмын.
Түске таман есік ашылып, сол әйелді қайтадан көрдім. Әдеттегідей жинақы шаш, қымбат киім, қатал көзқарас. Ішім түйіліп кетті. Басқа үстелге отырса екен деп тіледім, бірақ ол қолын көтеріп, мені шақырды.
— «Сен!» — деді қысқа ғана.
Жайлап жақындадым.
— «Сәлеметсіз бе… Не қалайсыз?»
— «Капучино. Тирамису да. Бірақ бұл жолы дұрыс әкел, әйтпесе…» — деп үзіп тастады.
Басты изедім де, барға бардым. Қолым дірілдеп тұрды. Тапсырысты үстелге өте сақ қойдым.
— «Ас дәмді болсын.»
Ол маған ұзақ қарады, сосын бір ұрттады да, шыныаяқты қойды. Үнсіздік.
Жаңағыдай ұрыс күтіп тұр едім, бірақ ол баяу сөйледі:
— «Ыстық екен. Дұрыс.»
Мен аң-таң болдым. Кетейін деп тұрғанымда ол жалғастырды:
— «Атың кім?»
— «Ана.»
— «Ана…» — деп қайталады ол. — «Кеше саған тым қатты сөйлеппін. Қателестім.»
Не айтарымды білмедім. Кешегі жылаған сәттерім есіме түсті.
— «Мен тек жұмысымды істедім…» — дедім әлсіз дауыспен.
Ол күрсінді.
— «Білем. Күнім ауыр болды. Ашуды сенен шығардым. Өкінішті.»
Көзім жасқа толды. Кеше мені қорлаған сол әйел бүгін кешірім сұрап тұрды.
— «Ештеңе етпейді», — деп сыбырладым.
Бірақ ол тоқтамады.
— «Айтшы, неге мұнда жұмыс істейсің? Жасың жас. Клиенттердің мінезін көтеретін жерің жоқ қой.»
Тамақ түйіліп кетті.
— «Ақша жинап жүрмін. Ата-анам көмектесе алмайды. Әр тиын маңызды.»
Ол жұмсарып қарады.
— «Не оқығың келеді?»
— «Құқық. Заңгер болғым келеді.»
Көзінде бір жылылық пайда болды.
— «Заңгер… Қызық екен. Мен судья болғанмын.»
Тоқтап қалдым. Сенбедім.
— «Өмір бойы әділетсіздікпен күрескен адамдарды көрдім. Бірақ кеше өзім әділетсіз болдым. Жасым, жалғыздығым мені қатал қылды.»
Әйел сөмкесінен әмиян шығарып, үстелге ірі ақша қойды.
— «Қайтарып берме. Бұл — сенің оқуына азғантай көмек.»
Жүрегім дүрсілдеп кетті.
— «Қабылдай алмаймын…»
— «Қабылда. Бұл қайыршылық емес, Ана. Бұл — инвестиция. Бір күні сен әділетсіздік көргендерді қорғайтын мықты заңгер боласың.»
Жасым еріксіз ағып кетті. Бұл жолы алғыс жас еді.
Келесі күндері ол жиі келе бастады. Енді ол мені қорлайтын емес, тыңдағысы келетін жанға айналды. Соттағы оқиғаларын айтты, маған заң кітаптарын әкелді. Кейде кеңес берді. Оның жесір қалғанын, балалары жоқ екенін білдім. Жалғыздық оны қатал еткен екен. Бірақ маған мүлде басқа қырынан көрінді.
Менеджер оның жомарт шайпұлдарын көріп, маған бірден жылы қарауға көшті. Бұрынғы айыптар ұмытылды. Бір сәтте «қиын қызметкер» деген аттан «қадірлі жұмысшыға» айналдым.
Бір кеште ол мені сыртта күтіп алды.
— «Ана, саған бір ұсынысым бар. Маған мұрагер жоқ. Жинаған ақшам бар. Сенің оқу ақыңды төлеуге көмектескім келеді. Маған ештеңе қайтарудың қажеті жоқ. Арманынан бас тартпа, тек соны қалаймын.»
Дірілдеген дауыспен сұрадым:
— «Неге мен?»
Ол мұңайып жымиды.
— «Сенен сирек кездесетін қасиетті көрдім. Әділетсіздіктің алдында еңсең түспеді. Кеше мен сенің жауың болдым, бүгін қорғаншың болғым келеді.»
Ол мені құшағына алды. Мен еңіреп жылап жібердім. Бәрі соншалықты оғаш еді: кеше маған жамандық жасаған әйел бүгін үміт сыйлап тұрды.
Жылдар өтті. Оның көмегімен университетті бітірдім. Диплом алған күнімде ол бірінші қатарда отырды, көзінде қуаныш жасы бар еді.
Қазір мен заңгермін. Әр жолы әділетсіздікке ұшыраған адамды қорғасам, оның сөздері есіме түседі:
«Бұл қайыршылық емес. Бұл — инвестиция. Сенің болашағыңа.»
Сол сәтте түсінемін: кейде тағдыр бәрін тартып алып, арманнан да үлкен сый береді.
