Мен қимылсыз қалдым. Алақанымдағы ақша түйіндемесі — мұздай қағаз емес, құтқару арқанындай сезілді. Қайын атамның сыбырлаған сөздері құлағымда қайта-қайта жаңғырып тұрды. Қаш. Тірі қалғың келсе — қаш. Бірақ қалай? Үйлену түніңде қалай қашуға болады? Бәрі жаңа өмір басталып жатыр деп ойлаған едім ғой…
Көтеріліп қарасам, Қайрат мырза жоқ еді. Ол қалай кірсе, дәл солай үнсіз кетіп қалған. Есік ақырын жабылды, бірақ әлгі дыбыс жүрегімді қарс айырды. Жалғыз қалдым — аппақ көйлекпен, бояулы жүзбен, бірақ жан дүнием қақырап кеткен.
Ақша шын. Салмағы қолымда анық сезіледі. Бұл — түс емес. Сұрақ ойыма қадалды: неге?
Ернар әлі келмеген. Ол достарымен қонақүй барында отырған. Қазір кіріп келуі мүмкін, ал бұл ой жанымды одан сайын қыса түсті. Егер ескерту оған байланысты болса ше? Егер қауіп сыртта емес, дәл жанымда болса ше?
Жүрегім дүрсілдеп соқты. Қашайын ба? Бірақ қайда? Кімге? Ата-анам Алматыда. Бұл жерде ешкімім жоқ.
Ақшаны кішкентай сөмкеге салып үлгергенім сол еді, есік ашылып, Ернар кіріп келді. Қадамдары аздап шайқалған, бірақ жүзіндегі сол баяғы жылы күлкі.
— Шаршадың ба? — деді ол маған.
Даусы жылы естілді. Мен ішімдегі хаосты жасырып, жасанды жымидым.
— Иә… Күні бойы тойдан шаршадым.
Көздеріне тіктеп қарадым. Жалғандықтың нышанын іздедім. Бірақ ол маған тек мейіріммен қарады. Әлде мен қателесіп тұрмын ба? Әлде қауіп басқа біреуден бе?
Түнді көз ілмей өткіздім. Ернар жанымда тәтті ұйықтап жатты, ал мен төбеге телміріп, әрбір дыбысты тыңдаумен болдым. Өзімді алтын тордағы тұтқын сезіндім.
Таңертең шешім қабылдадым: шындықты білуім керек. Білмей жүре алмаймын.
Таңғы ас үстінде Қайрат мырзаның көзқарасы тағы да жанымды тітіркендірді. Суық, бос. Бірақ жеткілікті — бәрінің әлі аяқталмағанын ұқтым.
Бірнеше күннен соң біз Астанадағы Майерлердің (Қайрат мырзаның) зәулім үйіне көштік. Үлкен сарай, биік қабырғалар, сыртқа емес, ішке қадалғандай терезелер. Қайын енем сыпайы қарсы алды, бірақ күлімсіреуінде жылылық жоқ еді.
Қызметшілер маған біртүрлі қарайды. Бірі аяйды, бірі үрейленіп қарайды. Үйдің ауасы ауыр, тыныштық тым қатты еді.
Бір кеште тыныштық іздеп кітапханаға түстім. Сөрелердің ар жағынан ескі папка тауып алдым. Қолым дірілдеп аштым. Ішінде сарғайған газет қиындылары, ескі фотосуреттер. Мақалаларда бірінен соң бірі жазылған: жұмбақ жоғалулар, «кездейсоқ» апаттар, күмәнді келісімдер. Әр жерде бір-ақ есім қайталанды — Қайрат Майер.
Тізем қалтырап кетті. Бұл жай жинақ емес. Бұл — қараңғы өткеннің дәлелі.
Сол түні бөлмеме қамалып, үнсіз жыладым. Ата-анам есіме түсті. Олар қыздары бақытты, қауіпсіз өмірде деп ойлайды. Егер білсе ғой…
Ертеңінде, таңғы ас үстінде, Қайрат мырза маған алғаш рет тікелей сөз айтты:
— Уақыт зымырап барады, Айдана. Не таңдайтыныңа абай бол.
Жүрегім зу ете қалды. Ол бәрін біледі. Менің ізденіп жүргенімді, күдіктеніп жүргенімді. Әрі оның сөзі — ескерту де, қорқыту да.
Келесі күндері Ернарды мұқият бақылай бастадым. Ол сүйкімді, қамқор күйеу. Бірақ күлкісінің тасасында көлеңке бардай. Ата-анасының сыбырлап сөйлесулері, жабық есіктер, қызметшілердің қарасы — бәрі қосылып, қорқынышты сурет салды.
Шындық айқын болды: бұл әулеттің байлығы таза емес. Ақша, ықпал, билік — бәрі қараңғы жолмен келген.
Мен олардың торына түстім.
Сонда әлгі ақшаны еске алдым. Бұл — жалғыз құтқаруым.
Бір түнде, Ернар ұйықтап жатқанда, сөмкемді алдым да, баспалдақпен төмен түстім. Үй үнсіз, ал қабырғадағы көлеңкелер тірі секілді. Артқы есікті ашып, бақшаға шықтым.
Бірақ жалғыз емес екенмін.
Жолдың басында бейтаныс адам тұрды. Басын капюшонмен жапқан.
— Қайрат мырза айтты, сізді күтуім керек деді, — деп сыбырлады.
Сол сәтте бәрін ұқтым: ескерту, ақша, үрей. Бұл жай түс емес. Бұл — жалғыз мүмкіндігім.
Мен қара түнге қарай адымдадым. Ешқашан артқа бұрылмай.
