Жедел жәрдем көлігі Алматының көшелерімен зырлап бара жатты. Сиренаның даусы бейнебір тағдырдың ащы зарына ұқсап, айналаға тарады. Ішінде, зембілдің үстінде Айгүл Сәрсенқызы жансыз күйде, өмір мен өлімнің арасында жатты. Тәжірибелі доктор Бекенов тамырын ұстап, көмекшілеріне қатқыл үнмен бұйрық берді:
— Жылдам! Қан кетуін тоқтатыңдар, қысымды жоғалтпай ұстаңдар. Іштегі балада әлі де үміт бар!
Жанында отырған Раушан қолын қалтыратып, Құдайға жалбарынып отырды. Көз алдында қайта-қайта бір көрініс пайда болды: Гүлнар апайдың мұздай жанары, өткір итерісі, содан кейін Айгүлдің мәрмәр сатыдан құлап бара жатқан сәті…
Жансақтау бөлімінде
Аурухананың есігі тарс ашылып, дәрігерлер зембілді итеріп кіргенде, Ержан Сейтқазыұлы қолын созып алға ұмтылды. Жүзі қуарған, көзі жасаурап, айқай салды:
— Өтінемін, әйелімді құтқарыңыздар! Оны да, біздің баламызды да! Мен оларсыз өмір сүре алмаймын!
Доктор Бекенов ауыр жүзбен жауап қатты:
— Сіз сыртта күтіңіз. Қолдан келгеннің бәрін жасаймыз.
Ержан қабырғаның қасына барып, орындыққа құлай кетті. Ол үшін уақыт тоқтап қалғандай еді.
Ал есіктің ар жағында дәрігерлер өліммен арпалысып жатты. Айгүлдің жүрек соғысы әлсіз, тынысы үздік-үздік, аппараттардың дауысы ушығып шықты.
Күтпеген келгендер
Арада аз уақыт өткенде, Гүлнар апай да ауруханаға келді. Үстінде мінсіз көйлек, мойнында асыл тастар. Жанында екі танысы бар, олар да оның жанашырлығын дәлелдеу үшін келіп тұрғандай.
— Қайғылы жағдай… — деді ол даусына жасандылық қосып. — Байғұс қыз сүрініп кетті. Тек бақытты отбасы болайық деген едік…
Жанында отырған Раушан болса, тісін қатты қысып, үнсіз жылап отырды. Көңілі кекке толып, бірақ шындықты айтуға батылы жетпеді.
Ана мен баланың қақтығысы
— Апай! — деп айқай салды Ержан. — Сен сол жерде болдың! Шындығында не болды?
Гүлнар апай көз жасын сүрткендей қылып, қолын оның иығына қойды:
— Балам, бәрі әп-сәтте болды. Көз алдымда сүрініп құлады. Құтқара алмадым…
Дауысы жұмсақ болғанмен, Ержан жүрегінде бір күмән пайда болды.
Дәрігердің хабары
Ұзақ сағаттардан кейін есік ашылып, доктор Бекенов шықты. Бетінде қажу тұрды.
— Жолдас Сейтқазыұлы, жұбайыңыз тірі. Әзірге жағдайы тұрақталды. Бірақ… баланы сақтап қала алмадық.
Бұл сөздер Ержанның жүрегін қақ айырды. Қабырғаға сүйеніп, көз жасын жасыра алмай еңіреп жіберді.
— Тағы бір нәрсе бар, — деді дәрігер төмен дауыспен. — Денесінде тек құлаудан қалған емес, басқа іздер де бар. Мұны құқық қорғау орындарына хабарлауға тиіспін.
Гүлнар апай ішінен дір ете қалды. Бірақ сырттай әлсіреген ананың бейнесін сомдады.
Айгүлдің оянуы
Бірнеше сағаттан соң Айгүл көзін әрең ашты. Беті ағарған, тынысы ауыр. Жанына Ержан жүгіріп келіп, қолынан қысып отырды.
— Жаным… сен әлі менің қасымдасың.
Айгүлдің көздері алдымен Ержанға қарады, кейін қолы қарнына барды. Шындықты түсінген сәтте көзінен жас парлап кетті.
— Бала… біздің баламыз…
— Біз әлі біргеміз. Сен мен үшін бәрінен қымбатсың, — деді Ержан, бірақ даусында кінәрат пен қайғы басым еді.
Раушанның мойындауы
Үшінші күні, Раушан енді шыдай алмай, Айгүлдің палатасына кірді.
— Бикем, айтпасам болмайды. Сізді ешкім құлатқан жоқ… Гүлнар апай итерді. Мен бәрін көрдім.
Айгүлдің жанары тас төбеге қадалды. Жүрегі бұрыннан сезген, бірақ енді дәлел естіді.
— Неге үндемедің?
— Қорықтым. Оның билігі күшті, сөзін ешкім жоққа шығара алмайды. Бірақ ар-ожданым мені мазалады.
Айгүл әлсіз қолымен Раушанның қолын қысты:
— Рахмет. Ол жауап береді. Бұған ант етемін.
Тергеу
Көп ұзамай полиция ресми тергеу бастады. Дәрігерлердің сараптамасы, Раушанның айғақтары бәрін ашып берді.
Гүлнар апай ең мықты заңгерлерді жалдады, таныстарын жұмсады, ақшасын төкті. Бірақ шындық күннен-күнге айқындала түсті.
Ержан анасына деген сүйіспеншілік пен жұбайына адалдық арасында қиналды. Бірақ Айгүлдің көз жасы, ішіндегі боп-болашақ балаға деген сағынышы шешуші болды.
Соңғы бетпе-бет
Кешкісін Ержан салонға кірді. Онда Гүлнар апай қасқайып отыр еді.
— Маған шындықты айт, апай. Сен бе итерген?
— Иә, — деді ол мұрнын көкке көтеріп. — Сен үшін жасадым. Ол сенің өміріңді құртар еді. Мен әулетімізді сақтадым.
Ержан артқа шегінді, көзінде үрей.
— Жоқ… сен бәрін құрттың. Сен біздің баламызды өлтірдің. Саған ешқашан кешірім болмайды.
Гүлнардың көзінде өшпенділіктің оты лаулады.
Эпилог
Сот процесі бүкіл Алматыны дүр сілкіндірді. Газеттер күн сайын «Сейтқазы әулетінің қасіреті» жайлы жазды.
Айгүл мен Раушанның айғақтары, дәрігерлердің қорытындылары бәрін дәлелдеді. Гүлнар апай ауыр қылмыс үшін ұзақ жылға сотталды.
Айгүл мен Ержан, жүректері жаралы болса да, бір-бірінен жұбаныш тапты. Жаңа өмір бастаймыз деп серттесті.
Бірақ Айгүлдің жүрегінде сол жара мәңгі қалды. Сатыдан түскен сайын, денесін суық діріл қысады. Ол білген: ананың қызғанышы мен өшпенділігі кез келген қанжардан да өткір, кез келген пышақтан да қауіпті.
