Ержанның өңі әп-сәтте бозарып кетті, жүзіне қан жүгірмей қалды. Қолындағы түрлі түсті сыйлық қораптары дірілдеп, біреуі еденге сарт етіп түсті. Ол тіпті байқамады да. Көзі менің жүзіме қадалып, жауабын ести алмай жүрген сұраққа жармасқандай болды.
— Айжан… сен не айтқың келіп тұр? — дауысы қырылдап, әр сөзі ауыр шығып жатты.
Мен үндемедім. Уақыт тоқтап қалғандай. Үйдің іші жым-жырт. Тек көрші бөлмеден кішкентай қызымыздың тыныш тынысы естіліп тұрды. Сол үн маған жігер берді.
— Айгүл… — ақырын сыбырлады ол, — Айгүл ауырып жүр ме?
Мен баяу басымды изедім.
— Иә, Ержан. Ол көптен бері ауырады. Сен ойладың ба, сендер барған «демалыс» еш ізсіз өтеді деп? Қатты қателестің.
Ержанның ерні дірілдеп, көздері алақтап кетті. Тұрмақшы болды, бірақ әлсіреген аяқтары ұстамай қайта отыра кетті.
— Бірақ… сен… сен қайдан білдің? — деді ол мең-зең күйде.
— Өйткені оны менен жасырған жоқ. Айгүл өзі айтты. Көп бұрын. Сендер әлі ойнаған рөлдеріңді бастамай тұрған кезде. Ол өзінің өмірінің қысқа екенін білді. Бір сәттік шынайылықта маған сырын ашты: сен оның құшағынан жұбаныш іздедің деді. Мен үндемедім. Күттім. Сен қаншалықты алысқа барасың деп.
Ержан екі алақанымен шашын ұстап, басын шайқады. Көп жыл бойы қалыптастырған «отбасына қамқор әке, адал күйеу» бейнесі бір-ақ сәтте қирап түсті. Көзінде тек үрей мен кінә қалды.
— Айжан, ант етемін… мен білмедім. Ол маған ештеңе айтқан жоқ.
Мен ащы жымидым.
— Әрине, айтпайды. Сен оған қашу жолы болдың. Қысқа уақытқа берілген алдамшы арман едің. Ал мен ше? Мен оның жанында болдым. Ол аурудан жылап, денесі қалшылдап жатқанда мен құшақтап тұрдым. Шындығын мен білдім. Ал сен? Сен чемоданыңды көтеріп, жалған «іссапарыңа» кете бардың.
Ол қолын созып маған жақындамақ болды, бірақ мен шегіндім. Екеуміздің арамызда қайтып толмайтын терең жар пайда болған еді.
— Айжан, өтінемін… қателестім. Әлсіз болдым. Көзімді тұмшалаған… білмеймін… нәпсі ме, ақымақтық па. Бірақ мен сені жоғалтқым келмейді. Сен де, қызымыз да — менің барымсыңдар.
— Барымыз дейсің бе? — дауысым тұңғыш рет қатты шықты. — Егер біз сенің барың болсақ, сен бізді тастап, онымен күнге қыздырынып жүрмес едің.
Ол үнсіз қалды. Көздері қаңырап бос қарап тұрды.
Сол сәтте ішімде бір нәрсе үзіліп кеткенін сездім. Жылдар бойы, берілген уәделер, кешкілік жалғыз күткен сәттер — бәрі құмнан салынған қамалдай опырылып құлады.
— Енді ештеңе қалмады, Ержан. Мен бәрін көрдім. Бәрін түсіндім. Бірақ ең ащысы — сен шындықты айтуға батылың жетпеді.
Ол беті мен көзін алақанымен жауып, ауыр тыныс алды. Үйдің ішін торлаған тыныштықта оның тұншыға шыққан өксігін естідім. Мүмкін, бұл оның көз алдымда төккен алғашқы шынайы жасы еді.
Мен орнымнан баяу тұрдым. Терезеге барып, сыртқа қарадым. Қараңғылық жер бетін қаптап тұрды. Сол қараңғылықта мен біздің ортақ болашағымыздың аяқталғанын ұқтым.
— Ертең адвокатпен сөйлесеміз. Мен ажырасамын, Ержан.
Сөздерім екеуміздің арамызға үкім болып түсті. Ол селт етті, бірақ қарсы шықпады. Бәрібір қайтар жол жоқ екенін түсінді.
Қызымыз жатқан бөлмеге кірдім. Балапаным бейқам ұйықтап жатыр, жүзі періштедей. Сол сәтте мен тек оның болашағы үшін мықты болуға ант еттім. Өзім үшін емес, Ержан үшін емес. Сол кіршіксіз жүрек үшін.
Ол түні мен көз ілмедім. Төсектің шетінде отырып, өткенді еске алдым: алғашқы кездегі ыстық сезім, күлкі, уәделер. Сөйтіп шынайы махаббат деген бос сөз емес, сыйластық пен адалдық екенін түсіндім.
Таңды қарсы алғанымда өзімді бұрынғыдан да берік сезіндім. Қызым үшін таңғы ас дайындадым, оған қарап жымидым, «бәрі жақсы болады» дедім. Есікте Ержан тұрды, көздері ұйқысыздықтан қызарып кеткен. Біз енді бір-бірімізге ештеңе айтпадық.
Бірнеше айдан кейін Айгүл дүние салды. Маған қысқа хабарлама келді. Ержан бетпе-бет айтуға батпады. Сонда тағы да өмірдің қаншалықты нәзік, ал бақытымыздың қаншалықты жылдам қирайтынын ұқтым.
Бірақ мен жалғастырдым. Өзім үшін, қызым үшін, болашағымыз үшін. Сол бір сұрақты қойғаныма өкінбеймін. Өйткені қарапайым ғана: «Оның қандай ауруы бар екенін білесің бе?» — деген сөз менің еркіндігімнің есігін ашқан кілт болды.
