Жігітім қолында әлгі кесекті әлі ұстап тұрды, дірілдеп кеткен. Көздері қорқынышқа толы, даусы да шығып кетердей әлсіз естілді.
— Бұл сабын емес, — деді ол сыбырлап. — Бұл өте қауіпті химиялық зат. Металды өңдеуге, өндірістік дезинфекцияға қолданылады. Сені сонымен жуындырғаны қалай?! Егер әлі біраз уақыт пайдалансаң, ауруханаға түсетін едің… тіпті одан да сорақысы болуы мүмкін еді.
Демім кеудеме сыймай қалды. Соңғы айларда бойымдағы әлсіздік, терімнің кеуіп, ашып кетуі, ұйқысыз түндер — бәрінің себебі белгілі болды. Бұл менің кінәм емес, ешқандай «иіс» емес. Бұл алдын ала ойластырылған қастандық еді.
Жүрегім тоқтап қалғандай дүрсілдеп соғып тұрды. Өгей әкемнің әр сөзі, әр бұйрығы: «сенен сасық иіс шығады», «суық душ қабылда», «тек осы сабынды қолдан» — барлығы жоспар екен. Күннен-күнге, біртіндеп мені жоймақшы болған.
Жігітім иығымнан ұстап:
— Сен бұл жерден кетуің керек. Полицияға айтуың қажет, — деді.
Менің миымда бір-ақ ой: анам ше? Ол білген жоқ па? Әлде қорқыныштан үнсіз қалған ба?
Ол түні көз ілмедім. Әлгі «сабынға» қараған сайын, қолымдағы пышақтай көрінді. Бұл үйде өткен әрбір минут өмірімнен бір күнді алып жатқандай болды.
Келесі күні жігітім әлгі затты зертханаға апарды. Нәтижесі жан түршігерлік еді: бұл — қатты күйдіргіш, терімен жанасуға мүлде тыйым салынған химикат екен. Токсиколог ашық айтты: «Ұзақ уақыт қолдансаң, теріні күйдіріп қана қоймай, улану қаупі бар, тіпті ішкі ағзаларға зиян келтіреді.»
Енді күмән қалмады. Бұл қателік емес. Біреу әдейі қолыма у берді. Ол — менімен бірге тұрып жатқан, отбасының бір мүшесіндей көрінген адам.
Жігітім тартынбады. Зертхана қорытындысын және әлгі кесекті полицияға тапсырды. Мені де шақырып, түсініктеме алынды. Алғашында даусым дірілдеп тұрды, бірақ айтып келе жатып, қорқыныштың орнын ашу басты. Мен енді үнсіз құрбан емес едім. Шындықты айтқым келді.
Полиция үйді тінтіп, гараждан бірнеше қауіпті химикаттың құтыларын тапты. Өгей әкем бір кезде өндірістік тазалау компаниясында жұмыс істеген екен, сол жерден жасырын әкелген көрінеді. Дәлелден қашып құтыла алмады. Тергеу кезінде оның айтқаны жан түршіктірді: «Ол бұл үйде тұрмасын дедім. Маған кедергі болды. Одан тыныш құтылғым келді.»
Бұл сөздер құлағымнан кетпей қойды. Қалайша біреу баланы — қанша жерден өгей болса да — тек «кедергі» деп санайды? Қалайша біреу салқынқанды жоспармен өз үйіндегі адамды улайды?
Анам шындықты естігенде мүлде құлап түсті. Жылап тұрып, ол да ұзақ жылдар бойы қорқынышта өмір сүргенін мойындады. Оның қамауға алынуы анам үшін де бостандық болды.
Сот бірнеше айға созылды. Қорғаушылары оны «психикалық науқас» қылғысы келді, бірақ айғақтар анық еді. Ол адам қасақана адам өлтіруге әрекеттенді және қауіпті заттарды заңсыз сақтады деп сотталды.
Ал мен ұзақ уақыт емделдім. Теріме дәрі қажет болды, жан-дүниеме уақыт. Әр жолы душқа кіргенде, жүрегім дүрсілдеп, қорқыныш билеп кететін. Судың иісі бұрынғыдай у секілді сезілетін.
Бірақ мен жалғыз емес едім. Жігітім әрқашан қасымда болды. Ол менің өмірімді құтқарды. Ал анам, қорқыныштан босаған соң, қайтадан бұрынғыдай мейірімді, жақын адамға айналды. Біз бірге қайтадан үйімізді, өмірімізді құра бастадық.
Бүгінде артқа қарасам, әлі де дір етемін. Әңгімем қайғылы аяқталуы мүмкін еді. Бірақ мен аман қалдым. Мен түсіндім: үнсіздік те у секілді қауіпті. Шындық қанша ауыр болса да, ол ғана құтқарады.
Енді бір ғана тілегім бар: ешкім мұндайды бастан кешірмесін. Егер біреу саған үнемі «сенің иісің жаман», «сен артықсың», «сен кедергісің» десе — оған соқыр сенбе. Бұл сөздердің артында қорқынышты ниет болуы мүмкін.
Қазір жағдайым жақсы. Жанымдағы да, тәнімдегі де тыртықтар қалды, бірақ олар енді ауыртпайды. Өмір жалғасуда. Осындай қараңғылықтан өткен соң, жарық бұрынғыдан да айқын көрінеді.
Бұл — жиіркенішті, ауыр тарих. Бірақ соңы жақсы аяқталды. Өйткені жамандық әшкереленді, ал мен тірі қалдым. Мүмкін, менің куәлігім біреуге күш берер: «Жетеді!» деп айтуға.
