Үйден сол кішкентай чемоданмен шыққан сәтімде бүкіл әлемім құлағандай болды. Көшелер жат көрінді, ғимараттар мұздай суық, ал адамдардың көзқарастары – бейжай. Отыз жасымда жесір қалдым: үйсіз, мүліксіз, заң алдында еш құқығым жоқ сияқты. Бірақ Гүлнар мен Болат Сұлтановтар білмеген бір нәрсе бар еді — Данияр әрқашан бәрінен бір қадам алда ойлайтын.
Есіме бір әңгімеміз түсті. Қайтыс боларынан бірнеше ай бұрын, біз верандада отырғанбыз. Ол кенеттен сұрады:
— Айжан, егер бір күні мені жоғалтсаң, болашағыңды қалай елестетесің?
Мен жай ғана күліп едім, ойнақы философиялық сөз шығар деп. Ал қазір түсіндім — ол маған белгі қалдырған екен.
Адвокаттың құпиясы
Бірнеше апта бойы қаңғырып жүрген соң күтпеген қоңырау алдым. Бұл Даниярдың жеке адвокаты — мырза Маркус Келлер еді.
— Айжан ханым, кездесуге тиіс екенбіз. Сіз білмеген бір құжат бар, — деді ол.
Жүрегім дүрсілдеп қоя берді. Әсем кеңсесіне барғанда, ол маған қалың, мөрленген папканы ұсынды.
— Данияр екінші өсиет қалдырған. Ол толық заңды, бірақ ата-анасынан жасырылған, — деді адвокат.
Қолым дірілдеп, парақтарын аштым. Әр сөйлем бірнеше айлық тұншығудан кейінгі тыныс секілді болды. Данияр маған тек бір бөлігін ғана емес, «Sultanov Innovations» атты еншілес компаниядағы бақылау пакетін де қалдырыпты. Бұл оның жеке еңбегі, мақтанышы еді. Ал құжаттардың арасында хат та бар екен.
«Жаным Айжан,
Егер осы жолдарды оқып отырсаң, демек мен қасыңда жоқпын. Ата-анам не істегісі келетінін білемін. Бірақ сен жалғыз емессің. Мен саған болашағыңның кілтін қалдырдым. Бұл компания сенікі. Оны қорға, дамыт, абыройыңды ешкімге таптатпа. Мен сені әрқашан сүйемін.
Мәңгілік сенікі,
Данияр.»
Көз жасым парақтағы әріптерді бұлдыратып жіберді. Сол сәтте өзіме серт бердім: ендігәрі Гүлнар мен Болатқа қорлатпаймын.
Алғашқы күрестер
Адвокатыммен бірге «Sultanov Innovations» кеңсесіне кіргенімде, жиын залы тына қалды. Көптеген әріптестері Даниярды құрметтейтін және оның маған сенгенін білетін. Заң бойынша мен негізгі үлескер едім.
Сол сәтте есік тарс ашылып, ашулы кейіппен Гүлнар кірді.
— Бұл масқара! — деп айқай салды ол. — Бір кітапханашы біздің әулетке тиесілі дүниені ешқашан басқара алмайды!
Бірақ құжаттар талассыз еді. Алғаш рет оның жүзінде әлсіздікті байқадым.
Келесі күндер қорқыныш пен қайсарлықтың қоспасы болды. Маған қалған мұраға ие болу үшін барымды салуым керек еді. Данияр сеніп тапсырған топпен иық тірестіре жұмыс істедім. Қаржы терминдерін үйрендім, түндер бойы есеп-қисапты зерттедім, бұрын қолжетпес көрінген әлемге кірдім. Уақыт өте келе компания нығайып, өсіп, мен де күн сайын күш жинадым.
Тек сонда ғана түсіндім: Даниярдың шын мұрасы – ақша да, акция да емес. Ол маған артқан сенім болатын.
Шешуші қақтығыс
Бір жылдан кейін «Sultanov Innovations» негізгі корпорациямен бәсекелесуге қауқарлы болды. Сол кезде Гүлнар мен Болат қарсы шабуылға шықты. Баспасөзде жала жапты, жалған істер қозғады, мен жайлы өсек таратты.
Бір жиналыста Гүлнар маған бұрынғыдай мұздай көзқараспен қарады:
— Шынымен бізді жеңе аласың деп ойлайсың ба? Сен ешкім емессің, Айжан.
Мен алғаш рет тайсалмай күлдім.
— Мүмкін, сіздер үшін мен ешкім шығармын. Бірақ Данияр үшін — мен бәрі едім. Ал бұл компания үшін — болашақпын.
Сол сәтте адвокатым дайындаған құжаттарды шығардым: онда Гүлнар мен Болаттың негізгі корпорациядан қаржы жымқырғаны дәлелденген. БАҚ бұл жаңалықты лап қойып жариялады. Әулеттің беделі көз алдымда құлады.
Жаңа өмір
Бүгінде өткенге қарасам, үйінің алдында жылаған әлгі әлсіз әйелді танымаймын. Мен тек компанияны ғана емес, жаңа мақсатты да құрдым. Даниярдың құрметіне білім беру қорларын аштым, заманауи кітапханалар салдырдым. Әр маңызды шешімде оның даусы жүрегімде естіледі.
Ал ата-анасы ше? Олар көлеңкеде қалды, шексіз биліктен айырылды. Ал мен бе? Мен өмірдің мәнін қайта таптым. Байлықтан емес, қайта тұрып, күресе білген күштен.
Әр таң сайын кеңсеме кіргенде қабырғада ілулі тұрған Даниярдың хатын көремін де, бір нәрсені ұғынамын: мен қайғыны қуатқа айналдыра алдым.
Себебі Данияр мені ешқашан шын мәнінде жалғыз тастамады.
