Айгүл қағазды дірілдеген қолымен ұстады. Қағаз сарғайып кеткендей еді — бір жыл емес, тұтас ғұмыр өткен секілді. Жазуды бірден таныды: Нұрланның қолтаңбасы. Таңертең шай қасына қойып кететін кішкентай қағаздардағы сол таныс қиғаш жазу.
«Айгүл,
Егер сен осы жолдарды оқып отырсаң, демек бір жыл өтті. Уәдеңде тұрып, түйіншекті аштың. Сенің шыдамыңды сынағым келмеді. Күтуіңді өтінуімнің себебі — уақыттың өз емін табуы үшін. Өйткені жара жазылмайды, күндер бір-бірін алмастырмайынша, тишина әдетке айналмайынша.
Айта алмай кеткен сөздерім бар еді. Мүмкін, менмендіктен. Мүмкін, қорқыныштан. Бірақ сен бәрін білуге лайықсың.»
Айгүл жұтынып алды. Жүрегі атқақтап, кеудесін жарып шыққандай болды. Кішкентай түйіншекті ашса, ішінде фотоальбом жатыр екен. Мөлдір қақпақта — екеуінің жастық шағындағы суреті: ол және Нұрлан, үмітке толы көздер, жарқын күлкі.
Көздері жасқа толып, бетінен сырғып түсті. Әр парақта сурет пен қысқаша жазу бар.
Тойдағы суреттің астында: «Мен ешқашан бұлай бақытты боламын деп ойламаппын. Сол кезде саған “мәңгілік сүйемін” деп серт бердім. Бірақ өмір үйретті: мәңгілік дегеніміз — бүтін ғұмыр емес, жүрекпен бірге өткізген әр сәтіміз.»
Бала кезіндегі ұлының суретінде: «Оны алғаш қолыма алғанымда, сен маған ең ұлы сый жасадың. Ешқандай жетістік, ешқандай марапат осының орнын баса алмайды.»
Әр бетпен бірге жүрегі сынып, қайта жамалып жатты.
Альбомның ортасынан Айгүл жабыстырылған конверт тапты. Асығып ашып қарады.
«Айгүл,
Мен неге кеттім деп ойлайсың. Сенен суығанымнан емес. Қайта, қатты сүйгенімнен. Мен өзімді баяғыдай сезінбедім. Сенің қасыңда үнемі көңілсіз, шаршаңқы адамға айналдым. Сен мұндай тағдырға емес, бақытқа лайықсың. Жылдар бойы сені сүйеп жүре алмадым деген өкініш жанымды жегідей жеді. Сондықтан ажырасуды таңдадым — қашу үшін емес, тынысың ашылсын деп.
Бірақ сен ойлама, мені бір жыл бойы еске алмады деп. Күнде жаздым. Әр ойымды ескі сандықтағы дәптерге түсірдім. Қаласаң, тауып аласың. Онда менің ішкі сырларым, күрестерім, сен үшін алаңдағаным бар.
Тағы бір нәрсе. Бұл альбомда тек суреттер емес, бір жоспар қалдырдым. Соңында кілт пен мекенжайды табасың.»
Айгүл альбомның соңына жетті. Соңғы сурет — теңіз жағасында, бірге демалған күндерінен. Жанына кішкентай кілт пен мекенжай жазылған қағаз жапсырылыпты.
«Бұл үй сенің атыңа жазылған. Кішкентай ғана, бірақ теңізге жақын. Сен үнемі айтатынсың: “Жаным теңізді көргенде тынышталады” деп. Бұл — қоштасу сыйым. Өткенді ұмытсын деген емес, болашақтың да әдемі болатынын еске салу үшін.»
Жас тамшылары бетімен сорғалады. Айгүл альбомды құшақтап, бір жылдан бері алғаш рет кеудесіне шын тыныс кіргенін сезді.
Кейінгі күндері ол сандықтан дәптерді тапты. Әр бет — мойындау, әр жол — махаббаттың дәлелі. Нұрланның кеткені — сүймегендіктен емес, Айгүлді босатқысы келгендіктен екенін ұқты.
Кейбір жазбалар қысқа еді: «Бүгін түсімде көрдім. Күлді.»
Кейбірі ұзақ: «Алғашқы қысқы кеште бірге мұз айдынына шыққанымыз есімде. Бетің алқызыл, баладай шаттанып күлдің. Сол сәттерден тағы да көп сыйлағым келді.»
Оқып отырып, Айгүлдің ішіндегі реніш еріп кетті. Оның орнына үнсіз сағыныш пен шынайы алғыс қалды.
Бірнеше айдан соң, батылданып, қағаздағы мекенжайға барды. Ақ шағын үй, көгілдір терезе қақпақтары бар, теңіз жағасына таяу. Кілтпен есікті ашқанда, үйдің ішін ағаштың иісі мен тұзды самал толтырды. Қонақ бөлмеде тағы бір бос альбом тұрды. Бірінші бетінде жазу:
«Айгүлге. Жаңа естеліктермен толтыр.»
Сол сәтте бәрін түсінді. Нұрлан оған жаңа өмір сыйлағысы келген. Өткенге көпір, болашаққа жол.
Айгүл терезе алдында отырып, теңізге көз салды. Жүзін жас жуып тұрса да, жүзіне күлкі оралды. Ол білді: махаббаттары ажырасумен бітпеген. Ол жаңа түрге енген. Еркіндікке, естелікке, қайта тууға айналған.
Және көп жылдан кейін тұңғыш рет болашақтан қорықпады.
