Айгүл күн өткен сайын Күләйша апаймен бірге тұрудың қиындап бара жатқанын сезді. Бұрын таңертеңгі тыныштығын сүйетін — шайын іше отырып телефоннан жаңалық оқып отыратын. Енді теледидар таң бозынан айқайлап тұратын болды: Күләйша апай сүйікті телехикаяларын бар даусымен қосып қоятын. Ас бөлмесінде әрдайым қоқысқа толы қаптар, жуылмаған ыдыстар, тастай салынған орамалар қалатын.
Алғашында Айгүл «бәрі уақытша ғой, қарияны түсіну керек» деп өзін жұбатты. Бірақ күн артқан сайын «мені пайдаланып жатыр» деген сезім жүрегін тырнап бара жатты.
— Айгүлжан, айналайын, — дейтін апай кешкісін, — ертең дүкенге барсаң, маған да бір-екі нәрсе ала келші. Балық жегім келіп тұр. Жемістердің де дәмін татқым келеді. Дәрігер жүрекке пайдалы деген.
Айгүл басын изеп, бәрін сатып әкелетін. Жалақысы онсыз да көп емес еді, бухгалтердің айлығы жетпей жататын. Өзіне деген ұсақ-түйек қуаныштардан бас тартты: шаштаразға бармайтын болды, құрбыларымен қыдыруды сиретті — бар ақшасы Күләйшаның қалауларына кететін.
Бір кеште, жұмыстан шаршап келген ол, өз бөлмесіне кірсе, Күләйша апай жұмыс үстелінің тартпаларын ақтарып отыр.
— Не істеп отырсыз?! — деп Айгүл айқай салды, ашуын жасыра алмай.
Апай артына жай ғана бұрылды, жымиып:
— Ой, ештеңе жоқ, қызым. Қарап отыр едім. Қаншама қағаз, түбіртек жиналыпты, реттеп берейін дедім.
Айгүл бәрін бірден түсінді: апай ақша іздеп жүр.
Ол түні Айгүлдің ұйқысы қашты. Төбеге қарап жатып, бір ойды қайталай берді: «Бұған нүкте қоюым керек. Мен бөтен адамның ауыртпалығын арқалап жүрмін».
Ертеңінде ол университеттегі құрбысына, қазір заңгер болып істейтін Айнұрға хабарласты.
— Айнұр, айтшы, Күләйшаны заң бойынша шығарып жібере аламын ба? Өзіне тиесілі пәтері бар, бірақ осында тұруға бекінген.
— Айгүл, егер пәтер сенің атыңда болса, — деді құрбысы күрсініп, — сенде толық құқық бар. Ешкімді мәжбүрлі түрде кіргізуге болмайды. Бірақ сотқа жеткізбей, өзің сөйлескенің дұрыс. Қаттырақ, бірақ сыпайы.
Айгүл басын изеді, бірақ іштей қорықты.
Кешке, Күләйша апай базардан дорбалар көтеріп келгенде, Айгүл батыл жиналып сөз бастады:
— Апа, бұлай жалғаса бермейді. Өзіңіздің үйіңіз бар. Мен сізді асырай алмаймын.
Күләйшаның түрі бірден өзгерді.
— Сен маған қалай сөйледің? Мен — Нұрланның анасымын! Он екі жыл сен екеуің отбасы болдыңдар. Енді мені далаға тастамақпысың? Қайда барам? Қарттар үйіне ме?!
— Жоқ, апа, — деді Айгүл сабырмен, бірақ нық үнмен, — ешкім сізді қуып жатқан жоқ. Тек өз пәтеріңізге барыңыз. Бұл — менің үйім. Менің өмірім.
Нұрланның атын естігенде Күләйша апай даусы қаттырақ шықты:
— Нұрланның жаңа өмірі бар! Оған кедергі келтіргің келмейді ғой?
Айгүл ащы жымиды.
— Оған қашан да оңай болды. Енді сіз менің мойныма мінгізіп, оған тағы да жеңілдік жасағыңыз келеді.
Сол түні әңгіменің соңы Айгүлдің есік тарс жапқанымен бітті. Бірақ мәселе шешілген жоқ: апай сол баяғыдай қалды.
Содан кейін Айгүл тактикасын өзгертті. Таңғы ас енді бір адамға ғана пісірілетін болды. Дүкеннен «екеуімізге» деп ештеңе әкелмейтін. Өзін бөтен адам секілді сезінсін деді.
Күләйша мұны байқады да, тіпті қаталданып кетті. «Адамгершілігің жоқ, сен бұрын кімнің арқасында баспаналы болдың?» деп кінә арта бастады. Бірақ Айгүл сыр бермеді.
Шешуші сәт жексенбі күні туды. Есікті Нұрлан мен жас қалыңдығы Әсел қақты. Бұл — Айгүлдің оларды бірге алғаш көруі еді. Әсел ұялшақ күлкісімен тұрды, бірақ кінәлідей де болмады.
— Айгүл, — деді Нұрлан ыңғайсызданып, — біз шештік: анамды алып кетеміз. Оның мұнда қалуы дұрыс емес.
— Қалай сонда?! — деп Күләйша апай қарсы шықты. — Мен Айгүлдің қасында тыныш жүрмін. Оның үйі кең, ол маған қарай алады.
— Жетеді, апа, — деді Нұрлан қатаңдау үнмен. — Бізде бос бөлме бар. Әсел қарсы емес. Енді сен Айгүлдің мойнында болмайсың.
Айгүл жүрегі атқақтап, бір сәт жеңілдеп қалды. Бірақ іштей сенбеді: «Мүмкін, уақытша ғана шығар, Әсел шыдамаған күні қайта әкеледі».
Келесі күндері көшу басталды. Күләйша апай күңкілдеп жүріп, чемодандарын жинады. Айгүл көмектесті, бір ауыз реніш айтпай. Есік жабылғанда, пәтер кенет кеңейіп, тыныштық орнады.
Айгүл диванға отырды да, бір бокал шарап құйып, тыныштықтың ләззатын сезінді. Ұзақ уақыттан кейін алғаш рет өзінің өмірі өзіне тиесілі екенін түсінді.
Терезеден қала шамдарына қарап тұрып, ол күлімсіреді. Енді бір нәрсе айқын еді: Нұрлан мен Әселдің арасында не болса да, Айгүл ешқашан өз үйін қайтадан өткеннің баспанасына айналдырмайды.
