Демалыс базасының өкілі оларды жылы жүзбен қарсы алды. Үстінде турфирманың логотипі бар қалың көк күртеше.
— Алматыға қош келдіңіздер! Атым — Маркус, сіздерді базаға дейін жеткізіп, жол бойы қызықты жерлер жайлы айтып беремін, — деді ол ағылшынша анық сөйлеп.
Айгүл мен Нұрлан бір-біріне қарап жымиды. Ұзақ сапардан кейін бәрі алдын ала ойластырылғанына көңілдері жайланды. Балалар қуанып, шағын автобусқа асыға отырды.
Жол күтпегендей тез өтті. Тегіс тас жолдың екі жағында сарғайған ормандар, тау бөктерінде жайылып жүрген жылқылар мен сиырлар, ал кейбір ауылдардың жанында күзгі жәрмеңке өтіп жатты. Әли терезеден көз алмай, жол жиегіндегі киіз үйлер мен сатылып жатқан қауын-қарбыздарды санап отырды. Айдана болса, аюын құшақтап тәтті ұйқыға кетті.
— Қазақстанның табиғаты қандай тыныш, — деді Айгүл сыбырлап. — Уақыт мүлде басқаша ағатындай.
— Дәл бізге керегі осы, — деді Нұрлан. — Телефон қоңыраулары жоқ, анамның бітпейтін тапсырмалары жоқ. Тек біз төртеуіміз.
Базаға жеткенде, оларды ағаштан салынған шағын үйге орналастырды. Терезеден таудың етегіндегі қалың қарағай көрінеді. Ішінде самауыр қайнап тұр, үстел үстінде қазы-қарта, ірімшік, бал қойылған дастарқан дайын. Каминадағы от жыпылықтап, бөлмеге жылу беріп тұр.
— Мама, бұл ертегідей ғой! — деп қуанды Әли.
— Біз осында мәңгі қалсақ қайтеді? — деді Айдана көзін уқалап.
Айгүл оларды құшақтап алды. Көптен бері дәл осылай бақытты сәтті армандайтын.
Алғашқы күндер
Күн сайын таңертең олар тау бөктерімен серуендейтін. Әли шырша астынан саңырауқұлақ іздесе, Айдана түрлі түсті жапырақтарды жинап, дәптерге жапсырып отырды.
Нұрлан бұрынғыдан да сергек еді. Балаларына арқанмен түйін байлауды, шағын күрке жасауды үйретті. Айгүл оның осылай балалармен ойнап жүргенін көріп, жүрегі елжіреп кетті. Бұрын әдетте ол демалыс күндерін жұмысқа немесе ауылдағы шаруаларға арнайтын.
Кешке бәрі ошақтың қасында жиналып, бауырсақ пен қымыз ішіп, ойын ойнайтын. Нұрлан ескі шахмат тауып алды, Әли жүрістерді үйрене бастады. Айдана болса, «өз ережесін» ойлап шығарып, әр жүрісінде мәз-мейрам болып күлді.
Көлсайға саяхат
Бір күні Маркус оларды атақты Көлсай көліне апарды. Жол бойында алтын түстес жапырақты ормандар, қызыл-жасыл түске боялған тау беткейлері, ал жолды баяу кесіп өткен маралдар кездесті.
Көлге жеткенде бәрі үнсіз қалды. Су айнадай мөлдір, айналадағы шыңдар мен ағаштарды айнадай қайталайды. Айдана қолын суға малып, «мұздай, бірақ әдемі» деп күлді. Әли телефонын алып, әкесінен суретке түсіруді өтінді.
— Бұл менің өмірімдегі ең әдемі күн! — деп айқайлады Әли.
— Ең кереметі! — деді Айдана қосылып.
Айгүл мен Нұрлан бір-біріне қарап, осы сәт балалардың жүрегінде мәңгі сақталатынын түсінді.
Шынайы әңгіме
Бесінші күні кешке балалар ерте ұйықтап қалды. Айгүл мен Нұрлан камина алдында екеу ғана отырды. Сыртта жұлдыздар жымыңдап, түн тыныш еді.
— Осындай сәттің бізге қаншалықты жетіспегенін сезесің бе? — деді Нұрлан.
— Иә, — деді Айгүл. — Біз әрқашан басқаларға бағынғандай болдық. Сенің анаңа ұнау үшін бәрін жасай бердік. Бірақ өзімізді ұмыттық.
— Білемін, — деді Нұрлан. — Бірақ енді түсіндім: ең маңыздысы — өз отбасымыз. Біз шекара қоюымыз керек.
Айгүл оның қолын қысып, жылы жымиды.
— Маған уәде берші, үйге барсақ та осы тепе-теңдікті сақтаймыз.
— Уәде беремін, — деді ол сенімді үнмен.
Қайтар жол
Екі апта зу етіп өтті. Кетер күні Айдана жылап, «аюымды қалдырмаймын» десе, Әли «тағы бір күн қалсақшы» деп жалынды.
Вокзалға келгенде Айгүлдің жүрегі шым етті. Ол туыстардың қысымына қайта оралғысы келмеді. Бірақ енді бәрі басқаша болатынын білді.
Пойыз қозғалғанда, балалар ұйықтап қалды. Нұрлан сыбырлап:
— Біз саяхаттауды жалғастырамыз, Айгүл. Уәде беремін. Жылына бір рет болса да — тек төртеуіміз.
Айгүл күйеуінің иығына басын қойып, бетінен сүйді. Терезеден қарағайлы орман алыстап бара жатты, бірақ жүрегінде сол тыныштық пен күш сақталды.
Көп уақыттан кейін алғаш рет болашақ оны қорқытпады. Керісінше, ол қарапайым да шынайы бақытты күндердің уәдесіндей болып көрінді.
