Күйеуім қолы дірілдеп отырып маған естігенін айтты. Ана жас жігіт ешқандай кешіккен сүйіктісін күтпепті. Ол сол шағын, жайлы дәмханаға өзінің қалыңдығының рухын еске алу үшін келіпті.
Бұған дейін, бірнеше ай бұрын, дәл сол жерде ол қызға ұсыныс жасаған екен. Үстінде дәл сол костюм, қолында дәл сондай қып-қызыл раушан гүлі, жүзіне сыймай тұрған бақыт. Қыз оған «иә» деп жауап беріпті. Екеуі болашақты бірге қарсы аламыз деп ойлапты. Ал тағдыр болса тым қатал болды – қыз жол апатынан көз жұмды. Жігіт жалғыз қалды, армандары қақырап, жүрегі жараланды.
Содан бері ол ай сайын осы жерге келетін болыпты. Дәл сол үстелге отырып, дәл сондай раушан гүлін қойып, сағатына қайта-қайта қарайды екен. Ол қыздың қайтып келмейтінін білсе де, жүрегі мұны қабылдағысы келмейтін сияқты. Уақытты кері айналдырғысы келетіндей, үмітін өшірмей, өткеннің ең бақытты сәтін қайта тірілткендей отырады екен.
Күйеуім маған осының бәрін айтқанда, тамағыма тас тұрып қалғандай болды. Жас жігіттің жанарында біз алғашында көрген тек неткен бір мазасыздық емес, жүректі қақ айырған қасірет бар екені анықталды.
Мен күйеуімнің қолын қысып ұстадым. Сол сәтте біз өзіміздің қаншалықты бақытты екенімізді ұқтық. Біз әлі де біргеміз. Біз әлі де бір-бірімізге қарап күле аламыз, құшақтай аламыз. Бұл – күн сайын шүкіршілік айтуға тұрарлық нәрсе, ал біз оны ұмытып жүріппіз.
Біз дәмханадан үнсіз шықтық, бірақ жүрегіміз сол жерде қалып қойды – жігіттің қасында, оның раушан гүлдерінің жанында. Үйге келген соң күйеуім мені бұрынғыдан да қатты құшақтады. Ештеңе айтпаса да, бәрін түсіндік: өмір деген – нәзік, ал махаббатты күнде қорғап, бағалап отыру қажет.
Келесі күндері де сол жігіт ойымнан шықпады. Қалайша ол қайта-қайта жарасын ашып, осында келе береді? Мүмкін, бұл – сүйген жарын ұмытпау үшін жасаған амалы шығар. Әр раушан гүлі, әр сағатқа тасталған көзқарас – онымен іштей сөйлескендей, оның жанына бір сәтке болса да жақындағандай.
Мен түсіндім: әр адамның жүрегінде өз шрамы бар. Біреулер оны күлкісінің артына жасырады, енді біреулер үнсіздігіне жасырады. Бірақ бәрімізде де жоғалту мен сағыныштың ізі бар.
Сол түні мен күйеуіме:
— Біз бір-бірімізге «сені жақсы көремін» деп жиі айтуымыз керек. Ертеңгі күнді күтпей-ақ, қазір айтуымыз қажет, – дедім.
Күйеуімнің көзі тағы жасқа толып:
— Дұрыс айтасың. Мүмкін, біз ол жігітті кездестіргеніміз жайдан-жай емес. Ол бізге не нәрсенің нағыз маңызды екенін еске салды, – деді.
Осы оқиғадан кейін бізде бір өзгеріс болды. Үлкен төңкеріс емес, бірақ кішкентай сәуле секілді. Бұрын көзге ілмеген ұсақ дүниелердің қадірін түсіндік: кешкі серуен, жылы сөз, уақытында айтылған алғыс.
Дәмханада көрген жігіт біз үшін символға айналды. Оны қайта көрген жоқпыз, бірақ есімізде сақтап қалдық. Жаңа орынға кірген сайын, кофенің иісін сезген сайын немесе біреуді терең ойға батып отырғанын көргенде, ол көз алдымызға оралады.
Өмір бізді көбіне осындай кездейсоқ сәттер арқылы үйретеді. Кітап та, үлкен сөздер де емес – кейде бір ғана көзқарас, бір ғана кездесу жан дүниеңді төңкеріп тастайды.
Біз түсіндік: махаббатты кейінге қалдыруға болмайды. Шүкіршілік сөзін уақытында айту керек. Бірге өткізген әр күн – қайталанбас сый.
Сондықтан осы әңгімені оқып отырған болсаң, бір сәтке тоқта. Жаныңдағы адамға хабарлас, құшақта, «сені жақсы көремін» де. Ерекше күнді күтпе. Әр күнді ерекше қыл. Өйткені бізге қанша уақыт берілгенін ешкім білмейді.
Мүмкін, дәл қазір басқа бір дәмханада тағы бір жас жігіт өз махаббатын жоқтап отырған шығар. Оның оқиғасы бізге ескерту: өмір қысқа, нәзік. Бірақ махаббат – жүрегімізде сақтасақ, мәңгілік.
