Айгүл көп уақыт бойы өзін Ерлан өзгереді деп сендіруге тырысты. Мүмкін, Әсем дүниеге келгеннен кейінгі алғашқы айлар ең қиын шығар, бәлкім ол қатты шаршаған болар, әке рөліне үйрену оңай емес шығар деп ойлайтын. Өз-өзіне қайта-қайта: «Әр еркектің әкелікке бейімделуі әртүрлі, сәл шыдау керек», – деп қайталайтын.
Анасы қоңырау шалып сұрағанда:
— Қызым, жағдайың қалай? Ерлан көмектесіп жүр ме? —
Айгүл телефон тұтқасына жымиып:
— Әрине, мам, бәрі жақсы. Шаршаймыз, бірақ екеуміз де бәріне үлгеріп жүрміз. Ол жанымда, қамқор болып жүр, — дейтін.
Айгүл өтірік айтатын. Өйткені оның үйінде қолдау емес, салқын бейқамдық қана бар еді. Жасқа толған көзін жасырып, шаршаған жүзін күлкімен бүркемелеп, жақындарына шын мәнінде жоқ «бақытты жас отбасы» туралы айтып жүрді.
Ерлан бұрынғыдай өмір сүре берді. Жұмыс, достарымен кешкі отырыстар, үйдегі «тәртіпсіздікке» реніш. Үнемі талап қоятын, ұрысатын, дауыс көтеретін. Айгүл үндемейтін. Ұрыс шығудан, қызы Әсемнің айғайды естіп қалуынан қорқатын. Ал Әсемнің ұйықтап жатып күлімсірегенін көрген сайын жүрегі қарс айырылатын — сәби әкесін ең мейірімді, ең қамқор жан деп ойлайтындай.
Айлар өтті. Айгүлдің денесі біртіндеп қалпына келді, бірақ жаны күннен-күнге қажыды. Өзінің үнсіз мойынсұнушылық қапасында баяу өліп бара жатқанын сезді. Кейде түнде, Әсем ұйықтап кеткен соң, терезе алдында отырып қала шамдарына ұзақ қарайтын. Кеткісі, қашып, ешқашан оралғысы келмейтін. Бірақ қайта-қайта өзін тоқтатып: «Қызым үшін, отбасы үшін, некеде берген уәдесі үшін қалуым керек», – деп көндіретін.
Қыстың бірінде, Әсем сегіз айлық болғанда, Айгүл анасына қоңырау шалды. Бұл жолы өтірік айта алмады. Дауысы дірілдеді:
— Мама, мен шыдай алмай жүрмін. Маған өте ауыр. Мен жалғызбын.
Сонда анасы келді. Қызының жансыз жанарын көрді, үйдің ретсіздігін көрді, ал Ерланның еш көмектеспегенін түсінді. Ештеңе демеді, бірақ көзқарасынан Айгүл бір-ақ ойды оқыды: «Сен бұлай өмір сүруге міндетті емессің.»
Әлі бірнеше апта өтті. Айгүлдің жүрегінде шешім біржола пісті. Бұл кенеттен туған ой емес, тыныш әрі берік түйін еді. Бір кеште Ерлан ашулы күйде оралып, үстелдегі жуылмаған шыныаяққа бола айқайлай бастағанда, Айгүл сабырмен айтты:
— Біз бұлай өмір сүре алмаймыз. Мен кетемін.
Алғашында Ерлан күліп жіберді, «әзіл шығар» деп ойлады. Бірақ оның сабырлы көзқарасын көріп, түсінді: бұл жолы ол райынан қайтпайды. Алғаш рет сасқалақтап қалды. Айқайлады, кінә тақты, «рақметсізсің» деді. Бірақ Айгүл енді тыңдамады. Оның ішінде бұрын-соңды болмаған тыныштық орнады — ол қорқыныштан азат тыныштық еді.
Заттарын жинады, Әсемді қолына алып, анасының үйіне кетті.
Алғашында қиын болды. Жалғыздық, болашақтан қорқу, баланың бітпейтін қажеттіліктері. Бірақ қиындығымен бірге жеңілдік келді. Айгүл енді үнемі үрейде өмір сүрмеді, ұрыс пен айғай күтпеді. Таңғы күн сәулесіне, Әсемнің күлкісіне, анасынікі сияқты әрдайым қолдау көрсетуге дайын жылы алақандарға қуана бастады.
Көп ұзамай Айгүл шағын бір баспада жұмысқа тұрды. Бәрін қатар алып жүру қиын еді: Әсемге қарау, үй шаруасы, жұмыс. Бірақ күн сайын өзін тірі сезінді. Енді бәрі тек өзіне байланысты екенін білді.
Әсем махаббатқа оранып өсті. Күлкісі бар анасын көрді, көз жасқа тұншыққан шаршаған әйелді емес. Айгүл үшін бұл — дұрыс шешім қабылдағанының ең үлкен дәлелі болды.
Жылдар өтті. Айгүл енді Ерланды ауырлықпен еске алмады — тек бос уәделерге сенгеніне сәл өкінді. Қайтадан адамдарға сенуді үйренді, жүрегін шынайы сезімдерге ашты. Өмірінде жаңа достар, жаңа әуестер, жаңа арман-мақсаттар пайда болды.
Ең бастысы — ол бір кезде түнгі үнсіздікте терезе алдында отырып аңсаған еркіндігін тапты. Енді сол еркіндік оның шындығына айналды.
Кешке Әсемді ұйықтатып жатып, оның балғын күлкісін естіген сәтте, Айгүл жымиып сыбырлайтын:
— Бәрі жақсы болады.
Өйткені енді оның үйінде шын мәнінде махаббат пен бақыт үстемдік етті.
