ҰБТ күні Айгүл аудиторияға жүрегі дүрсілдеп кірді, бірақ өмірінде алғаш рет ештеңеден қаймықпайтын бекем шешіммен отырды. Бақылаушы – жасы үлкен профессор – оны қызыға қарап қойды: мұндай жастағы әйелді сынақ тапсырушы ретінде көруге дағдыланбаған еді. Бірақ Айгүл басын көтеріп, сенімді жымиды. Бұл күн ол үшін жай ғана емтихан емес, тағдырды жеңіп шығудың дәлелі болатын.
Сағаттар баяу сырғып өтті. Бірақ есіктен шыққанда бойын терең тыныштық басты. Барын салғанын білді. Нәтижелер бірнеше күннен кейін белгілі болады. Үйде Нұрлан үнсіз қалды – қырсық мінезінен таймады, мүмкін, әйелінің қайсарлығын мойындауға намыстанған шығар. Ал Айнұр болса, анасына гүл сыйлап, кішкентай қағазға: «Мен сенімен мақтанамын, анашым» деп жазып қойды.
Нәтижелер ілінген күні Айгүл қуаныштан жылап жіберді: ойлағаннан да жоғары баға алды. Ол өзгелерді емес, ең әуелі өз қорқынышын жеңген еді.
Университетке жол
Бірақ Айгүл осы жерден тоқтап қалған жоқ. Жасырын түрде Қарағандыдағы әлеуметтік жұмыс факультетіне құжат тапсырған болатын. Адамдарға көмектесуді бала күнінен армандаған, ал өмірлік тәжірибесі оған артықшылық беретінін сезді. Қабылдау емтиханында ең шапшаңы болмағанымен, байсалдылығы мен өмірден көргенін пайдаланды. Қабылданғаны жайлы хабарды алған сәтте барлық ұйқысыз түндердің, төгілген көз жастың бекер еместігін ұқты.
Факультетте бастапқы айлар оңай болған жоқ. Тағы да өзін айналасындағылардан үлкен сезінді. Бірақ біртіндеп курстастары оны «Айгүл әпке» деп құрметтей бастады. Дана жиі ақыл сұрайтын, Бекзат ата-анасымен қарым-қатынастағы қиындықтарын бөлісетін, ал Орал оның табандылығына тәнті болып жүрді.
Оқытушылар да оның ерекше ынтасын байқады. Айгүл сабақтарда теорияны өмірден алған мысалдарымен байытып, өзгелерден дараланып тұратын.
Үйдегі өзгерістер
Үйде әлі де кикілжіңдер басылмады. Нұрлан: «Үй шаруасы ақсап жатыр», «ақшаң кітап пен дәптерге кетіп жатыр» деп жиі ренжитін. Бірақ әйелін тоқтатуға қауқарсыз екенін түсінді. Кейде түн ортасында үстел үстінде кітапқа үңіліп отырғанын көргенде, ішінен сыйластық сезімі оянатын, бірақ сыртқа шығармайтын.
Олардың некесі баяғыдай емес, әдеттегі тыныш серіктестікке айналды. Айгүл енді оған тәуелді емес еді. Өз жолыңды өзі таңдаған сәтте ғана шынайы еркіндік келетініне көзі жетті. Ал Айнұр анасының қасында жүріп, ең маңызды сабақты үйренді: ешқашан өз арманың үшін күресуден кеш емес.
Тәжірибе және алғашқы жетістіктер
Үшінші курста Айгүл балалар үйінде тәжірибеден өтті. Алғашқыда бүлдіршіндер оған сенімсіздікпен қарады. Бірақ оның жылы жүрегі мен сабырлылығы бәрін өзгертті. Сегіз жасар кішкентай қыз – Әсем – оны «мектептегі анам» деп атай бастады. Сол сәтте Айгүл өзінің өміріндегі ең маңызды орнын тапқанын түсінді.
Тәжірибе аяқталған соң, орталық жетекшісі оған ерікті ретінде қалуды ұсынды. Айгүл қуана келісті. Оның күндері қатаң кестеге толды: сабақтар, үй тапсырмасы, еріктілік, үй шаруасы. Бірақ ол шаршаудың орнына күш-қуат алғандай болды.
Кәсіби табыс
Оқуды аяқтаған соң, Айгүлге сол орталықтан жұмыс ұсынды. Жалақысы көп болмаса да, бұл оның еңбегінің бағаланғаны еді.
Кейіннен ол өз саласында белгілі маманға айналды. Конференцияларға шақырылып, «білім алудың ешқашан кеш еместігі» жайлы баяндамалар жасады. Қиын жағдайға түскен жасөспірімдер жиі келіп: «Сіз қырық жаста бастаған болсаңыз, мен де жасай аламын» дейтін.
Өзімен табысу
Бір күні оны Плое́штідегі сол лицейге (қазақшаласақ – гимназияға) шақырды. Бұрын «Айгүл әпке» атанып, соңғы партада отырған кездері есіне түсті. Енді ол оқушылардың алдында батыл сөйлеп тұрды: қорқыныш жайлы, табандылық жайлы, күлкіге қалсаң да алға жүру жайлы.
Сөзін аяқтағанда, зал қол шапалаққа толды. Бір мұғалім келіп:
— Айгүл ханым, сіз – ешқашан кеш емес екенінің тірі дәлелісіз, — деді.
Сол сәтте оның көзінен жас ыршып шықты. Ол енді өткенін қуып жетуге тырысқан әйел емес еді. Ол үлгі болатын тұлғаға айналды.
Жаңа өмір
Жылдар өте берді, ал Айгүл тоқтамай оқуды жалғастыра берді. Магистратураға түсіп, мақалалар жазды, тіпті өз жолы жайлы кітап бастады. Нұрланмен қарым-қатынасы салқын болғанымен, тыныш әрі сыйластыққа негізделген болды. Ал Айнұр анасына қарап, психология мамандығын таңдады.
Бір жазғы кеште Айгүл балконда шәйін ұстап отырып, ұйқыға кетіп бара жатқан қаланы тамашалады. Қырық жасында алғаш рет колледждің табалдырығын аттаған қорқақ әйел көз алдына келді. Ол күлімсіреді. Енді ол мүлде басқа адам.
Айгүл – әлеуметтік қызметкер, ана, дос, тағдырын қайта жазуға батылы жеткен әйел болатын.
Және ол жүрегінің түбінде білді: шынайы табыс дипломда да, ақшаның көптігінде де емес, жасқа қарамай өзің болып қалуда.
