Мен қабырғаға жабысып, демімді ішіме тартып тұрдым. Жүрегім соншалықты қатты соғып жатты, бүкіл аула естіп тұрғандай көрінді. Нұрлан қозғалмады. Қолы багажниктің қақпағында, ал көзі қараңғылықты тіліп өтіп, дәл мен тұрған жаққа қадалғандай. Оның жанары қасапшының пышағындай суық еді.
Мен қозғала алғаным – мотор ыңылдай оталғанда ғана. Фаралар жыпылықтап, қаңыраған ауланы жарық қылды. Қара джип баяу қозғалып, көше бұрышынан бұрылып кеткенше көзіммен ұзатып салдым. Тізелерім дірілдеп, денемді әрең ұстап тұрдым.
Ол түні көз ілмедім. Көз алдымнан қалың қара пленкаға оралған ұзын түйіншек кетпей қойды. Сосын әлгі сары қыздың үрейлі жүзін елестеттім – бас бармағын кеміріп тұрған. Білмеймін деу мүмкін емес еді: үндемесем – қылмысқа ортақпын. Айтсам – өзімнің де, Айжанның да басын қатерге тігемін. Ол болса бейқам ұйықтап жатты. Күйеуі – Нұрлан оның көзінде мінсіз еді.
Таңғы шықпен бірге денем мұздап, көзім қызарып кетті. Айжанды оятып: «Қаш! Баланы алып, тез кет!» дегім келді. Бірақ сөз тамағымнан шықпады. Көз алдыма Нұрланның есіктен күлімдеп кіріп, подносқа қойылған кофе мен круассан әкеліп тұрған сәті елестеді. Оның маскасы ешқашан түспейтін.
Келесі күндер зілдей болды. Нұрлан «жақсы күйеу» рөлін ойнауды жалғастырды: әзілдейді, көмектеседі, көршілермен жылы сөйлеседі. Бірақ ешкім қарамай тұрғанда көзінен мұздай бос қуыс жарқ етіп өтетін. Кейде мені ұзақ қадалып қарап қалатын. Бұл – үнсіз ескерту еді.
Шыдамым таусылды. Айгүл жайлы шындықты қазбалай бастадым. Ол «күтпеген жерден» жоғалды, сөзіне қарағанда басқаға кеткен. Бірақ хаттағы жазу – тым мінсіз, тым жасанды. Ешкім тексермеген. Ескі таныстарына хабарластым. Бәрі: «Айгүл бақытты болатын, кететін ойы жоқ еді» деді. Ең бастысы – науқас анасын тастап ешқашан кетпейтінін айтты.
Ақиқат ішімді қарып бара жатты. Полицияға барғым келді. Бірақ қолымда не бар? Тек көзіммен көрген қара түйіншек. Нұрланның айлакер екенін білемін. Ол бәрін теріс айналдырып, мені есі ауысқан етіп шығарушы еді.
Бір кеште, Айжан мен Нұрлан қыдыруға кеткенде, оның жұмыс бөлмесіне кірдім. Бұрын-соңды аяғым баспаған жер. Суырмалар құлыптаулы тұрды. Бірақ кілтін сурет жақтауының артынан таптым. Ішінде – қатаң тәртіп: құжаттар, папкалар. Бір кішкентай ағаш қорап қана ерекшеленді. Жүрегім тоқтап қала жаздады. Ішінен күміс алқа шықты – сынып қалған. Және Айгүлдің суреті: күліп тұр, бірақ шеттері пышақпен кескендей жырымдалған. Қолым қалтырап кетті.
Әзер бәрін орнына қойдым. Сол сәтте алдыңғы есіктің құлпы сықырлап, кілт бұрылды. Тәнім мұздап кетті. Нұрлан кірді.
— Не істеп жүрсің? — дауысы тым тыныш, тым салқын еді.
Шоттағы қағазды іздедім деп міңгірледім. Ол үндемеді. Тек ұзақ қарап тұрды. Жымиғандай, бірақ көзінде қылыштай уәде тұрды: «Білемін. Және ұмытпаймын».
Сол уақыттан бері өмірім тұзаққа түсті. Дәліздегі әр қадам, телефон қоңырауы, терезедегі әр көлеңке – бәрі мені аңдып тұрғандай. Айжан ештеңе байқамайтын. Күйеуіне ғашық, көзін шел басқан. Ал мен… жалғыз куәмін. Қорыққаннан үндемеймін.
Тағы бір түні багажник тарс етіп жабылған дыбыс шықты. Терезеге жүгірдім. Қара джип тұр. Жанында – баяғы сары шашты қыз. Екеуі тағы бір түйіншекті сүйретіп барады. Ұзын. Ауыр.
Жаным түршікті. Ол ешқашан тоқтамаған. Мүмкін, келесі жолы… ол мен болармын.
