Мотоциклшілер тасталған автобустан жылаған дыбысты естіп, ішінен тапқан нәрсе қырық жеті адамның өмірін мәңгіге өзгертті.
Түнгі сағат 2. Walmart арты. Біз бауырымызға көмек беру үшін тоқтадық – мотоциклі бұзылған еді. Сол кезде Томми естіді. Жылаған дауыс.
Айлар бойы сол жерде тұрған ескі, тот басқан мектеп автобусынан шыққан. Біз алғашында мысық болар деп ойладық. Қателесіппіз.
Үш бала. Үлкені шамамен сегізде. Кішісі әлі жөргекте. Қыстың желтоқсанында сол автобуста тұрып жатыр.
Жылу жоқ. Тамақ жоқ. Тек көрпелер мен бос консервалар. Сегіз жасар бала қолына пышақ ұстап, біз бен іні-қарындастарының арасында тұрды.
«Бізді қайта апармаңыздаршы», – деді ол. – «Құдай үшін, апармаңыздар. Бұл жолы ол қарындасымды өлтіреді деді. Шынымен өлтіреді».
Бала бізге бір нәрсе көрсетті, бәріміздің қаны қайнады. Түтіннің дағы.
Кішкентай қарындасының қолдары күйікке толы еді. Жаңа күйіктер. Біреу төрт жасар баланы қинап, ләззат алғаны анық.
Ең қорқыныштысы – бұл автобус жаздан бері тұрған. Бәрі білген. Полиция оны алты ай бұрын эвакуацияға белгілеген, бірақ ешқашан алып тастамаған. Кезбе адамдар анда-санда паналаған. Жасөспірімдер істерін істеген. Бірақ қыстың түнгі екісінде, қар жауып жатқанда?..
Мен автобусқа жақындадым. Сол кезде сәбидің жылағанын естідім.
Жай ғана жылау емес. Аштан, шарасыздан жылау. Әрбір ата-ана білетін дауыс. «Маған қазір көмек керек» деген дауыс.
«Полиция шақырайық па?» – деді Томми.
Бірақ мен кідірдім. Тасталған автобуста тығылып отырған балаларға полиция емес, көмек керек еді.
Мен есікті қақтым. Есік екі-by-төрт ағашпен тіреліп жабылған.
«Біз ешкімге зиян келтірмейміз», – деп дауыстадым. – «Сәбиді естідік. Тек көмектескіміз келеді».
Үнсіздік. Содан кейін кішкентай дауыс шықты:
«Кетіңдер. Өтінемін. Жай ғана кетіңдер».
Бұл – бала дауысы. Жас. Қорыққан. Бірақ қатал болуға тырысқан.
«Балам, бұл жерде аяз. Сәбиді жылыту керек. Біз полиция емеспіз. Біз мотоциклшіміз. Біз балаларға көмектесеміз. Біздің істейтін ісіміз сол».
Есік сәл ашылды. Бет көрінді. Сегіз-тоғыз жаста. Беті кір, көзі шүңірейген. Қолында ас үй пышағы.
«Сендер балаларды қорғайтын қызметтен емессіңдер ме?»
«Жоқ, балам. Біз жай ғана жолдан өтіп бара жатқан мотоциклшіміз».
Ол бізді қарады. Теріден жасалған күртешедегі он екі ірі еркек. Көп адам қорқар еді. Бірақ бұл бала бізді бағалады. Біз оның қашқанынан жаманбыз ба, жоқ па, соны ойлады.
«Қарындасым ауырып жатыр», – деді ол ақыры. – «Сәби. Тоқтамай қалтырайды».
Мен бауырларыма қарадым. Big Mike-тың төрт баласы бар. Томми бұрын парамедик болған. Біз ешқайда кетпейміз.
Бала бізді ішке кіргізді.
Алдымен иіс сезілді. Жуынбаған денелер. Шіріген тамақ. Қорқыныш. Автобус бос, тек бірнеше орындық, көрпелер. Сынған терезелер картонмен жабылған. Жарыққа шам жанып тұр.
Артына бардық. Екі кішкентай бала. Қыз, шамамен төртте. Сәби, бір жарым жаста. Екеуі де көрпеге оранып, дірілдеп отыр.
Томми сәбиге бірден барды. Қолымен тексерді.
«Ол гипотермияда», – деді сыбырлап. – «Ауруханаға керек».
«Жоқ!» – деп айқайлады бала, пышақты көтеріп. – «Ауруханаға болмайды. Бізді қайтарады. Сендер түсінбейсіңдер. Ол оны өлтіреді. Айтқан – келесі жолы өлтіремін деп».
Сол кезде мен көрдім. Төрт жасар қыздың қолындағы күйіктер. Әдейі жасалған. Біреу темекіні басып ұстап тұрған іздер.
«Мұны кім істеді?» – даусым қаттырақ шықты.
«Анамның жігіті», – сыбырлады қыз. – «Мен шырын төгіп қойған кезде».
Автобустағы әр мотоциклші қатып қалды. Біз зұлымдықты көрдік. Кейбіріміз Вьетнамда. Кейбіріміз Иракта. Кейбіріміз көшеде. Бірақ мұндайын?..
«Анаң қайда?» – деп сұрады Big Mike.
Бала төмен қарады. «Ол оны таңдады. Біз тым қымбатпыз деді. Бұл…» ол саусақпен санады, «он бір күн бұрын».
Он бір күн. Үш бала. Қыста тасталған автобуста тұрып жатыр. Өйткені үйі мұздан да жаман.
