Жас бұзақы 81 жастағы ардагерді сондай қатты ұрды, құлаққап аппараты тұрақтауға ұшып түсті – ол кезде ішінде 47 мотоциклші қарап тұрғанын білмеген.
Мен 49-трассадғы Stop-N-Go жанармай құю станциясында бензин құйып жатқанмын, сол кезде шапалақтың дыбысы естілді. Алақанның бетке тигенін танытатын ерекше дыбыс, соңынан пластик заттың жерге соғылғаны шықты.
Артқа қарасам, Харольд Уайзманды көрдім – 81 жаста, Корея соғысының ардагері, «Қызыл Жүрек» орденінің иегері – тұрақта тізерлеп отыр, мұрнынан қан ағып жатыр.
Оның үстінде тұрған жігіт 25-тен асқан емес. Кері киген кепка, бетінде татуировка, шалбары тізесіне түсіп тұр, қолындағы телефонына бәрін түсіріп, жанындағы екі досы күліп тұр.
«Ісің болмасын, шал», – деді бұзақы, телефонын Харольдтың бетіне жақындатып. – «Бұл видео миллион қаралым жинайды. “Шал сөз айтып, оңбай таяқ жеді”. Енді сен жұлдыз боласың, ата».
Бірақ ол білмеген нәрсе – Харольд ешкімге сөз қайтарған жоқ. Ол тек мүгедектерге арналған орынды босатуды сұраған, өйткені оттегі баллонын есікке жақын қоюы керек еді.
Ол тағы бір нәрсені білмеді – Stop-N-Go біздің тұрақты аялдамамыз, және сол кезде Savage Riders MC клубының 47 мүшесі артқы бөлмеде ай сайынғы жиналыста отыр еді.
Мен – Деннис «Танк» Моррисон, 64 жаста, Savage Riders президентімін. Біз қауіпсіздік брифингін өткізіп жатқанбыз, айғай-шу шыққанын естідік.
Терезеден қарап, Харольдтың тұра алмай қиналып жатқанын көрдім. Қолдары дірілдеп, құлаған құлақ аппаратын іздеп жатыр.
«Бауырлар,» – дедім жай ғана. – «Мәселе бар».
Харольд Уайзман туралы білгеніміз – ол әр бейсенбі сағат 2-де осы Stop-N-Go-ға келіп, лотерея билеті мен кофе алады. Бұл әдетті әйелі Мэри қайтыс болғаннан бері, он бес жылдан бері жасайды. Дүкен иесі Сингх әрдайым оның кофесін дайындап қоятын – екі қант, қаймақсыз. Харольд сол жерге отырып, Корея туралы әңгімелейтін, билетінің бетін қырып, үйіне қайтатын.
Қаланың бәрі Харольдты білетін. Ол Ford автосалонында қырық жыл механик болып істеген. Ақшасы жоқ жалғызбасты аналардың көлігін тегін жөндейтін. Қаланың жарты балаларын гаражында май ауыстыруға үйреткен. Ешқашан ештеңе сұрамаған.
Енді ол тізерлеп тұр, ал үш бұзақы оны интернетке шығару үшін мазақ қылып тұр.
Бұзақы Харольдтың құлақ аппаратын теуіп жіберді. «Не болды, ата? Енді ести алмайсың ба? ТҰР дедім саған!»
Харольдтың қолдары жаралы, 81 жастағы тері оңай жыртылады. Қаны жердегі май дақтарына араласып жатты.
«Өтінемін», – деді Харольд, есту аппаратынсыз даусы дірілдеп. – «Мен тек көлікті қоюым керек еді…»
«Саған не керек екені ешкімді қызықтырмайды!» – деді екінші бұзақы, телефонына түсіріп тұрып. – «Кәрі шал, бұл енді біздің заман!»
Сол кезде мен белгі бердім.
Қырық жеті мотоциклші бір мезетте орындарынан тұрды. Дүкенде орындықтардың еденге үйкелген дауысы жаңғырды. Сингх, касса артында тұрған, артқа шегінді.
Біз жүгірмедік. Біз асықпадық. Біз дүкеннен екі-екіден, саппен шықтық. Ботинкаларымыздың дыбысы тұрақтағылардың бәрін бұрғызды. Бұзақы бастапқыда байқамады да.
«Ал, ата, камераға бірдеңе айт. Кешірім сұра…»
Ол сөйлемін аяқтай алмады. Себебі менің көлеңкем оның үстіне түсті. Ол артына бұрылып, телефонын түсіріп тұрып, менің кеудеме қарады. Сосын жоғары. Тағы жоғары.
«Мәселе бар ма?» – дедім сабырлы дауыспен.
Бұзақы батырсымақ болды. «Иә, бұл кәрі расист бізге қайда қою керегін айтты. Біз оны орнына қойдық».
«Расист?» – дедім Харольдқа қарап. – «Харольд Уайзман ба? Отбасында ақша болмағанда Джером Вашингтонның жерлеуін төлеген адам ба? Қаланың қара балаларына тегін көлік жөндеуді үйреткен сол Харольд па?»
Бұзақының батылдығы сөніп қалды. Достары түсіріп тұрғанды тоқтатты. Кенеттен олар былғары мен джинсы киген қабырға арасында тұрғандарын түсінді.
«Ол бізді бұзақы деді», – деді ол әлсіз.
«Жоқ», – деді Харольд жерден, – «Мен сендерден орынды босатуды сұрадым. Мүгедек орнына қояйын дедім. Менде рұқсат бар. Оттегім…»
«Жап аузыңды!» – Бұзақы қолын тағы көтерді.
Мен оның қолын ұстап қалдым. Қатты емес. Бірақ берік. «Жетеді».
«Қоя бер, бұл зорлық! Түсіріп жатырмын!»
«Жақсы», – деді біздің сержант Crusher. – «Барлығымыздың бетімізді түсір. Полицияға куәгерлер керек болады. 81 жастағы мүгедек ардагерге шабуыл жасағаныңды көруге».
Бұзақы қолын жұлып алды. «Біз кетеміз».
«Жоқ», – дедім мен. – «Кетпейсіңдер».
