Әкеміз жұмысқа бара жатқанда мотоциклмен жол апатынан қаза болған соң, 47 байкер 5 жасар ұлымды балабақшаға (мектепке дейінгі сыныпқа) апарып салу үшін келді.
Таңғы сағат 7-де олар біздің кішкентай үйіміздің алдына келіп, былғары жилеттері таңғы күн сәулесінде жарқырап, бізді татуировкасы бар, сақалды періштелер сияқты қоршап тұрды.
Ұлым Томми үш апта бойы мектепке барудан бас тартып жүрді. Ол үйден шықса, мен де әкесі сияқты жоғалып кетемін деп қорқатын. Әр таң жылаумен аяқталатын, ол менің аяғыма жабысып алып, мәңгіге үйде қалуға рұқсат сұрайтын.
Бірақ бұл таң ерекше болды. Мотоциклдердің гүрілі оны терезеге жүгіртіп әкелді, көзі шарасынан шыққандай болды – бірінен соң бірі келіп жатқан мотоциклдерді көріп.
Бұл бөтен адамдар емес еді – бұлар Джимнің бауырлары, үш ай бұрынғы жерлеуден бері күдікті түрде көрінбей кеткен достары.
– «Анашым, әкемнің достары неге келді?» – деді Томми сыбырлап, мұрнын терезеге тақап.
Топтың басшысы, алып денелі «Аю» аталған ер адам – Джимнің армия кезінен бергі ең жақын досы – біздің үйдің алдына Джимнің дулығасын ұстап келді.
Бұл сол дулыға – мас жүргізуші соққан кезде Джимнің басында болған, полиция пластик қапшықпен қайтарып берген, мен төбе арасына жасырып қойған – лақтыруға дәтім жетпеген дулыға.
Бірақ енді ол мүлдем басқа – жаңа, мінсіз, апат болмағандай қалпына келтірілген еді.
Аю есікті қақты. Ашқанда көздері қызарып, көзілдірігінің ар жағынан да көрініп тұрды.
– «Ханым, біз Томмидің мектепке баруға қиналып жүргенін естідік. Джим мұндайда бізге көмектесуді қалар еді.»
– «Қалай? Қайдан алдыңыздар?» – дедім дулығаға қарап.
– «Сізге бір нәрсені көрсетуіміз керек,» – деді Аю жұмсақ үнмен. – «Біз оны қалпына келтіріп жатқанда ішінен бірдеңе таптық. Джим оны ұлына арнап қалдырған. Бірақ оны алу үшін Томми оны мектепке киіп баруы керек.»
Мен есік алдында қатып қалдым. Джим дулығасын ешкімге ұстатпайтын. Ол оның атасынан қалған мұра еді, Екінші дүниежүзілік соғыстан бері отбасы ішінде сақталып келген. Бұл адамдардың оны алып, қалпына келтіргеніне ашулануым керек еді, бірақ керісінше – кеудемде бір нәрсе жарықшақтанып кетті.
– «Сіздер жөндедіңіздер ме?» – дедім сыбырлап, қап-қара бетіне қолымды созып.
– «Үш ай уақытымыз кетті,» – деді Аю. – «Бүкіл елдегі бауырларымызды көмекке шақырдық. Стерджистен арнайы бояушы, Остиннен былғары шебері, хром бөлшектерін қалпына келтіретін маман… Джим бізге бауыр еді. Біз мұны істеуге міндеттіміз.»
Томми менің артымнан келіп, ауладағы жігіттерге қарап тұрды. Кейбірін мен бұрын көргенмін – демалыс күнгі барбекюлерде, қайырымдылық сапарларында, туған күн кештерінде. Кейбірін танымаймын, бірақ бәрінің жүзінде бірдей берік мақсат сезімі тұрды.
– «Бұл әкемнің дулығасы ма?» – деді Томми сыбырлап.
Аю тізерлеп, ұлыммен көз деңгейіне түсті:
– «Иә, балақай. Әкең саған арнайы бір нәрсе қалдырған. Бірақ оны көру үшін сен оны мектепке киіп баруың керек. Батыл бола аласың ба?»
Томми ернін тістеді – әкесі қайтқалы әдетке айналған қылығы.
– «Әкем мені дулығаға әлі кішкентайсың дейтін.»
– «Бұл бұрын еді,» – деді Аю жайлап. – «Бұрын сен үйдің еркегі болмағансың. Бұрын анаң үшін батыл болуға мәжбүр болмағансың. Әкең бұл күн болатынын білді. Сол үшін бізді шақырды.»
Аю дулығаны Томмидің басына кигізді. Ол кішкентай басына тым үлкен болып кетуі керек еді, бірақ біртүрлі үйлесіп тұрды.
– «Көрмеймін!» – деп күлді Томми – бірнеше айдан бергі алғашқы шынайы күлкісі.
Аю бірдеңені реттеп еді, Томми демігіп кетті:
– «Анашым! Мұнда суреттер бар! Әкем екеуміздің суреттеріміз!»
Тізем бүгіліп кетердей болдым. Аю мені ұстап, түсіндірді:
– «Біз дулығаның ішіне кішкентай дисплей орнаттық. Күннен қуат алады, қозғалысқа қосылады. Джим мұны Томмидің 18 жасында сыйлық ретінде бермек еді. Бірақ апат болған соң біз оны қазір керек деп шештік.»
– «Сөздер де бар!» – деді Томми. – «Онда: ‘Батыл бол, кішкентай жауынгер. Әкең сені қарап тұр.’ деп жазылыпты.»
Байкерлер есік пен көше арасына сап түзеп, құрмет дәлізін жасады.
– «Біз оны мектепке апарамыз,» – деді Аю. – «Күнде, керек болса. Ол дайын болғанға дейін. Джим бізбен 15 жыл жүрді. Оның ұлы – біздің жауапкершілігіміз.»
Мен қарсылық білдірмек болдым, бірақ Томми Аюдың қолынан ұстап:
– «Тезірек кетейік! Таңғы шеңберге кешігіп қаламын!» – деді.
Мектепке дейінгі жүріс ғажап болды – 47 байкер, бір кішкентай бала дулығамен, барлығы саппен жүрді. Машиналар тоқтады, адамдар үйлерінен шықты, біреу видеоға түсірді.
Мектепке жеткенде мұғалімдер бәрі далада тұр екен, директор көз жасын сүртіп:
– «Джим сіздер туралы жиі айтатын. Ол бауырларымен мақтанатын,» – деді.
Кейін білдім – Джим мектепте ерікті болып, балаларға жол қауіпсіздігін үйретіп жүрген.
– «Бағдарламаны тоқтатқымыз келмеді, бірақ оны кім жалғастырады деп білмедік,» – деді директор.
– «Егер қабылдасаңыздар, біз жалғастырайық,» – деді Аю. – «Бізде мұғалімдер, механиктер, тіпті педиатр мейірбике бауырларымыз бар.»
Сыныпқа кірерде Томми тоқтап, дулығаға қолын қойып, сәлем берді:
– «Әкемді менімен бірге әкелгендеріңіз үшін рақмет!»
Ең қатал байкерлердің өзі көз жасын тыя алмады.
Келесі айларда олар уәдесін орындады – әр таң сайын кемі үш байкер келіп, Томмиді мектепке апаратын. Хабар бүкіл байкер қауымына тарады – басқа клубтар да қосыла бастады.
Томми қайтадан күле бастады, қорқынышы басылды. Дулыға оны батылдыққа шақыратын рәсімге айналды.
Бұл оқиға әлеуметтік желіде таралып, әлемнің түкпір-түкпірінен қолдау келді. Қала тұрғындары байкерлерді көргенде енді күлімдеп амандасады.
Алты айдан соң Томми:
– «Маған дулыға қажет емес. Әкем дулығада емес. Ол осында,» – деп кеудесін көрсетті. – «Мен оны өзіммен алып жүремін.»
Дулыға қазір қонақ бөлмемізде құрметпен ілініп тұр. Байкерлер әлі келеді, сирек болса да. Томми қазір жетіде, велосипедімен жүреді, артынан байкерлер колоннасы баяу жүріп, жол қауіпсіздігін үйретеді.
Бір күні Томми сұрады:
– «Мен қашан нағыз мотоцикл айдауды үйренемін?»
– «Сен дайын болғанда, кішкентай жауынгер,» – деді Аю. – «Бәріміз сені үйретеміз. Әкең қалағандай.»
Олар бізді қайта өмірге әкелді. Өйткені байкерлердің қағидасы сол – бір құласа, оның отбасы ешқашан жалғыз қалмайды.
