Әке-байкерім Гарвардтағы бітіру кешіме келіп қалған кезде мен күзетшілерді шақырып, оны шығарып жіберуді өтіндім.
Гарвардтағы диплом тапсыру рәсімінде ол пайда болғанда, мен өз әкемді — байкерді — шығарып тастауды сұрадым.
Ол кір-қожалақ былғары жилетпен дәрігерлер мен заңгерлердің арасында тұрды. Қолында сыйлық бар еді — мен он жыл бойы өлді деп ойлаған адамнан алғым келмеген сыйлық.
Сабақтастарым аңырып қарады. Профессорларым күбірлесті. Жігітімнің ата-анасы жиіркенішпен көз тастады. Бұл менің мінсіз күнім болуы тиіс еді. Оның кім екенін көрсететін барлық нәрседен қашуымның күні.
— Өтінемін, Кэти. Бес минут қана, — деді ол күзет оны қолынан ұстағанда.
— Мен екі жүз миль жол жүріп келдім. Тек сенің бітіру кешіңді көргім келді, — деді. Бірақ мен бұрылып кетіп қалдым. Әдеттегідей. Он төрт жасымнан бері шешім қабылдағанмын: мен одан артықпын.
Мен Гарвардтағы барлығына әкемнің қайтыс болғанын айттым.
Тірі екенін, Канзаста мотоцикл клубымен жүргенін түсіндіруден оңай еді. Трейлер парктен шыққанымды мойындаудан оңай еді.
— Әкең немен айналысатын еді? — деп сұрады бірінші курстағы бөлмелесім, басқа қыздардың қабырғаларында тұрған отбасылық суреттерге қарап.
— Ешкім маңызды емес еді, — дедім. — Мен кішкентай кезімде қайтыс болған.
Бірақ бүгін ол шектен асты. Бітіру рәсіміме келіп, өмірімдегі ең жақсы күнімді бұзды.
Үш сағаттан соң мен есігімнің алдында қалдырылған сыйлықты таптым.
Ішіндегі нәрсе әкем неге мотоциклдерді меннен жоғары қойғаны туралы ойымды түбірімен өзгертті.
Ішінде мен оны жек көрген әр күнде, ол мен үшін өліп отырғанын дәлелдейтін айғақ жатты.
Менің атым — Кэтрин Чен-Моррисон. Барлығы үшін Кэти, бірақ ол үшін емес. Ол әлі де мені «Кэти-қоңыз» деп атайтын, мен бес жастағы бала емес, Гарвард дипломын алған жиырма екі жастағы қыз екеніме, Goldman Sachs-тан жұмыс ұсынысын алғаныма қарамастан.
Колледжде мен заңды түрде анамның қыз кезіндегі фамилиясын қостым. Чен «Моррисоннан» гөрі құрметті естілді. Гарвардқа лайық адамға ұқсайтындай. Әкесі саусақтарының буындарына «RIDE FREE OR DIE» («Еркін жүр немесе өл») деп татуировка салдырған адамға ұқсамайтындай.
Соңғы рет онымен төрт жыл бұрын, колледжге кетер күнімде сөйлестім.
— Мен сені апара аламын, — деді ол. — Жүк көлігім дайын.
— Мен ұшып барамын. Мені Ребекканың ата-анасы алып кетеді.
Ребекканың ата-анасы заңгерлер еді. Олар «Лексуспен» жүретін. Классикалық музыка тыңдайтын. Өз қыздарын ұялтпайтын.
— Кэти-қоңыз, сен ашулысың білем…
— Мен ашулы емеспін, әке. Маған тек шаршау келді. Әкесінің қызы болудан шаршадым — әкесінің мотоциклі қызына қарағанда маңыздырақ болғанынан. Сені қорғаудан шаршадым. Сен бізді емес, оларды таңдадың деп жасырынбаудан шаршадым.
— Мен ешқашан таңдаған жоқпын…
— Анам жалғыз өлді. Сен Стерджисте едің. Ағаларыңмен бірге. Таңдау жайлы маған айтпа.
Бұл оны тоқтатты. Шындық әрқашан көмектесетін.
Анам үш жыл бойы ракпен ауырды. Ол көп уақыт жанында болды. Бірақ соңында? Нағыз соңында? Ол ең үлкен мотошеруде жүрді. Анам өлгеннен үш сағат кейін келді. Үш сағатқа кешігіп.
Мен он төртте едім. Анамның қолын жалғыз ұстауға жеткілікті ересек. Осыны жасауға мәжбүр еткені үшін оны жек көруге жеткілікті ересек.
Сондықтан Гарвардтағы бітіру рәсімінде оны кіреберісте нашивкалары бар былғары жилетпен көргенде, өзімді қайтадан он төрт жастағыдай сезіндім. Кішкентай. Ашулы. Тасталған.
— Күзет, — дедім швейцарға. — Бұл адам мұнда болмауы керек.
Олар оны тыныш алып шықты. Ол қарсыласқан жоқ. Тек менің мұраға қалған сұр көздеріме қарады да, басын изеді. Түсінгендей. Күтпегендей емес.
