Мотоциклші жанармай құйып жатқан кезде, бала оның аяғын ұстап, жібермеді.
Мен түнгі сағат 2-де Флагстафтан тыс Chevron жанармай бекетіне тоқтадым, суық желден көздерім жас ағып, арқам мыңдаған километрден шаршап, айқайлап тұрды. Сол кезде мен дауыс естідім – кішкентай, үмітсіз, сенімді.
— Әке! Әке, мен сені таптым!
Алты жас шамасындағы кішкентай бала, пижамасында динозаврлар бар, жалаңаяқ, өмірі осы аяғыма байланғандай болды.
Беті менің былғары мотоциклдік киіміме тиіп, бүкіл денесі дірілдеп, қатты жылады.
— Әке, қайтадан кетпе, өтінемін. Мен жақсы боламын. Енді қатты дауыспен сөйлемеймін. Анаң әр түн жылайды. Өтінемін, үйге кел.
Мен қаттым. Қолым әлі жанармай құю пистолетінде, жүрегім тоқтап қалды. Өйткені бұл бала – осы әдемі, үмітсіз бала – менікі емес еді. Мен оны өмірімде ешқашан көрмегенмін.
— Сәлем, досым, — деп жұмсақ айттым, оны аяғымнан босатуға тырысып. — Көріп тұрғанымдай, сіз қате…
— Жоқ! — деді ол, қысып ұстап. — Мен сені танимын! Сенде сол-ақ күртеше бар! Қыран бейнесі бар! Және сен бұрынғыдай мотоцикл мен кофе иісін шығарасың!
Содан кейін жанармай бекетінің дүкенінен әйел шығып, бетінде үрей бар. Жиырмаға жақын, медбике формасында, шаршағаны бетіне жазылған. Ол менің аяғымда тұрған баланы көргенде, тоқтап қалды.
— Тайлер, балам, бұл… — дауысы үзіліп қалды. Көздерінде бірдеңе сынғандай болды. — О, Құдайым. Сен оған өте ұқсайсың.
— Кімге ұқсаймын?
Ол дірілдеген қолымен телефонын шығарып, экранды көрсетті. Бұл мотоциклде тұрған ер адамның суреті еді, менің бойым мен сақалым сияқты, артында қыран бейнелі былғары күртеше бар.
Ол сол балаға қолын ұстап, камераға бірге күліп тұр.
— Менің күйеуім, — деп сыбырлады әйел. — Тайлердің әкесі. Ол 14 ай бұрын Ауғанстанда қайтыс болды. Біз Колорадоға анамның үйіне бара жатқанбыз, және Тайлер сенің мотоцикліңді, күртешеңді көрді…
Сол сәтте Тайлер маған қарады, көзінде шатасу көрінді. Оның ұстамы сәл ғана әлсіреді.
— Сен өзгеше көрінесің, — деді ол. — Көзің дұрыс емес.
— Кешір, досым. Мен сенің әкең емеспін.
Келесі көрініс менің ішімде бұзылмаған деп ойлаған бірдеңені бұзды. Бұл алты жасар бала ашуланбады, айқайламады немесе дауласқан жоқ. Ол жай ғана… құлады.
Сыртынан біреу бауларын кесіп тастағандай. Ол менің аяғымнан босап, майлы бетонға отырды, тізесін кеудесіне қойып, тек бір рет естіген дыбыс шығарды – Ирактан оралмайтын ағам туралы анам айтқанда.
— Кешіріңіз, — деп әйел, өзін Сара деп таныстырды, айтты. — Ол… ол түсінбейді. Ол әлі Давидтің келуін күтеді. Қайғы психологы оны жоққа шығуда деп айтты, және сені көріп…
Мен бұл жердегі баланы, жерге құлағанын көріп, үш өмірді мәңгі өзгертер шешім қабылдадым.
— Тайлер, — деп мен түсіп отырып айттым. — Сенің әкең келе алмайды, досым. Бірақ мүмкін… мүмкін ол мені сені табуға жіберген шығар.
Баланың басы көтерілді. — Ол сені жіберді ме?
Сара қарсылық білдіргісі келді, бірақ мен қолымды көтердім. Бетімдегі бірдеңе оны күтуге мәжбүр етті.
— Атың кім? — деді Тайлер.
— Джек. Джек Моррисон. Бірақ достарым мені Уистлер деп атайды.
— Неге Уистлер?
— Өйткені мен мотоциклмен жұмыс істегенде сыңғырлап ойнаймын. Барлығын жындандырады.
Тайлер мені қыр соңынан қарап, ойланды. — Менің әкем де сыңғырып ойнайтын. «Amazing Grace» әнін үйрететін бұрын кеткенге дейін.
Менің жұтқыншақым тырысты. Дизель де сол әнді химиотерапия кезінде сыңғырып ойнайтын, қорқынышты жеңуге көмектеседі деп айтатын.
— Оны сыңғырып ойнай аласың ба? — деді Тайлер.
Сол жерде, түн ортасында, мен әкесінің ешқашан оралмайтын баласына «Amazing Grace» әнін сыңғырып бердім. Сара екі қолымен аузына қолын ұстап, көз жасына толды.
Ән аяқталған соң Тайлер тұрды. — Әке сені жібермеген, — деді ол тыныш. — Бірақ мүмкін… мүмкін сен де күйзелістесің?
— Иә, досым. Мен де көңілім түсіп тұр.
— Неге?
— Менің ағам қайтыс болды. Ол менің ең жақын досым еді.
Тайлер жақындап, қолымды ұстап алды. Оның қолы кішкентай, әлі жұмсақ, өмір оны қатайтпай тұрып.
— Мүмкін, — деді ол, — біз бірге көңілімізді түсіре аламыз ба? Анаң солай дейді. Көңілсіздік бөліскенде аз болады.
Мен Сараға қарадым. Ол ұлын көріп отыр еді – осы бала соңғы апталарда тек сөздер айтқан, бірақ бөтен адамға толық сөйлем айтып тұр.
— Қайда бара жатырсың? — деді ол.
— Ешқайда. Кез келген жер. Қашып.
— Біз Денверге бара жатырмыз. Анаңның үйі. Тайлер мен мен жаңа өмір бастаймыз.
Тайлер менің қолымды тартты. — Сен де келе аласың. Әжелерің бәліш жасайды.
— Тайлер, балам, Джектің бәлкім барғысы келген жері бар—
— Жоқ, — дедім мен, өзіме таңырқап. — Шын мәнінде жоқ.
