Айдана ұзақ үнсіз отырды. Әрбір секунд мәңгілікке тең еді. Тамақ түйіліп, жүрегі кеудесінен шығардай дүрсілдеп, көз алдына өткен күндердің елесі қайта оралды: нөсер жауған түн, сүйегін сырқыратқан суық, үмітсіздік, және Гүлмираның жылулық сыйлаған қолы.
– Он алты жасымда – деді ол ақырын, – бір баламды өмірге әкелдім… Бірақ ол сен емессің, Сұлтан. Нағыз ұлым небәрі бірнеше күннен соң шетінеп кетті. Әлсіз, ауру еді… дәрігерлер ештеңе істей алмады.
Сұлтанның өңі бозарып кетті.
– Сонда… мен кіммін?
Айдана көз жасын тыя алмай, бар қайратын жинады.
– Сол ең ауыр шақта, бәрінен түңілгенімде, Гүлмира мені жас әйелге алып барды. Кедей, жалғыз, қорқып отырған жан еді. Жаңа туған нәрестесін асырай алмай, тастап кеткен болатын. Сол сәтте сені көрдім. Көздеріңе қарағанда, Алланың маған екінші мүмкіндік сыйлағанын сездім. Сені құшағыма алып, мәңгі балам болатыныңа ант еттім.
Бетінде жас домалады.
– Сені өсірдім, бағып-қақтым, жанымнан артық сүйдім. Ешқашан бөтен деп ойлаған емеспін. Сен әрдайым менің ұлым болдың.
Сұлтанның жүрегі атқақтап кетті. Бір жағынан есеңгіреп қалды, бірақ екінші жағынан бала күннен бері алған мейірімін, әрбір күлкі мен әрбір түнгі ертегіні, әрбір құрбандықты еске алды. Анасының қолын ұстап, сыбырлады:
– Анашым… маған қанның қажеті жоқ. Сен менің нағыз анамсың. Маған бәрін берген сенсің. Сол жеткілікті.
Айдана еңкілдеп жылап, құшақтап алды. Жылдар бойы ішін жеген ауыр құпия енді жоқ болды.
Өсиет
Осы сәтке дейін үнсіз отырған адвокат жөткірініп қойды.
– Кешіріңіздер, бірақ заңдық мәселелерді де аяқтауымыз керек. Мұра аз емес: үйлер, шоттар, кәсіптер. Бәрі сіздерге қалады.
Айдана басын шайқады.
– Он сегіз жыл бойы бізде ештеңе болмады. Бірақ бәрібір бәрі бар еді – бір-біріміз бар едік, Гүлмира қасымызда болды. Маған олардың байлығы керек емес.
– Дегенмен, – деп жалғастырды адвокат, – бұл мұра ұлыңыздың болашағын қамтамасыз ете алады.
Сұлтан анасын ойлы көзбен қарады.
– Анашым, мүмкін… қабылдау керек шығар?
Айдана терең дем алып:
– Егер қабылдайтын болсақ, ол байлыққа масаттану үшін емес. Біз оны жақсылыққа жұмсаймыз. Менікі сияқты тағдырға түскен қыздарға көмектесеміз.
Көзінде үміт оты жанды. Сұлтан алғаш рет анасының көзінен жарадан емес, арманнан туған жарықты көрді.
Оралу
Бірнеше күннен соң Айдана, Сұлтан және Гүлмира ескі зәулім үйдің алдына келді. Қараусыз қалған ғимараттың терезелері өлі көздердей еді.
Айдана табалдырықтан аттап өткенде жүрегі шымырлады. Бұрынғы айқай-шуды, қуып шыққан сәтті еске алды. Бірақ қасында енді Сұлтан тұрды.
– Бұл үй енді тоңмойындықтың емес, үміттің мекені болады, – деді ол батыл үнмен.
Гүлмира көзіне жас алып жымиып қойды.
– Білемін, бір күні өткенді жеңетініңді.
Жаңа бастау
Айдана кәсіптердің бір бөлігін сатып, қаражатты осы үйді қайта құруға жұмсады. Олар мұнда баспанасыз жас аналарға арналған орталық ашты.
Гүлмира орталықтың жүрегіне айналды – қыздарға тігін тігуді, ас әзірлеуді, тұрмысты басқаруды үйретті. Сұлтан, сәулетке әуес болғандықтан, жөндеу жұмыстарына көмектесті.
Арада көп өтпей жұрт бұл жерді «Гүлмира үйі» деп атай бастады. Қала тұрғындары азық-түлік, киім, қаражат әкеліп берді. Бұрынғы суық үй енді мейірімге толы орынға айналды.
Жұбаныш
Бір кеште Айдана баққа шықты. Бұрын жаңбыр астында Сұлтанды құшақтап отырған сол орындыққа отырды. Бірақ қазір аспан ашық еді, жүрегі де жеңіл.
Сұлтан жанына келді.
– Анашым, жараң әлі ауыратынын білемін. Бірақ сен сол жарадан ғажайып дүние тудырдың.
– Балам, мен ол түні өмірімнің бітті деп ойладым. Бірақ Алла маған сені және Гүлмираны берді. Енді білемін: отбасы деген қан емес, махаббат.
Сұлтан құшақтай түсті.
– Сен менің жалғыз шын отбасымсың.
Ашық финал
Жылдар жылжып өтті. «Гүлмира үйі» өсіп, ондаған ана мен баланы қабылдады. Айдана қайсарлық пен кешірімнің символына айналды. Сұлтан жігіт болды, бірақ ешқашан өткенін жасырып, ұялған жоқ.
Орталықтың бір мерейтойында Айдана халық алдында сөз сөйледі:
– Мен көп нәрседен айырылдым. Бірақ махаббаттың арқасында бәрін таптым. Бүгін енді өткенім үшін жыламаймын. Біз салған болашақ үшін күлемін.
Жұрт ду қол шапалақтады. Гүлмира, қартайғанына қарамастан, көздері жасқа толып, екеуіне сүйсіне қарады.
Осылайша, жаңбыр мен қуғыннан басталған хикая жарық пен татуласумен аяқталды.
