Айгүлдің денесі дірілдеп тұрды. Балаларын бауырына қысып, Гүлнәрге көзін тіктеп қарады. Ашуы мен жан қиналысы бірдей кеудесін қысып, жүрегі атқақтай соғуда еді.
— Жетеді! — деді ол қарлығып шыққан, бірақ қатқыл дауыспен. — Балаларыма енді жақындамайсың!
Гүлнәр бір сәтке тоқтап қалды, сасқалақтап. Кейін қасқайып, иегін көтерді:
— Бұл балаларға тәртіп керек. Сен әлсізсің, Айгүл. Осындай күйіңмен оларды бұзып аласың. Нағыз ер-азамат тәрбиелеуді мен білемін. Ержан сенсіз ешкім болмас еді.
Айгүлдің қаны басына шапты. Жауап бергісі келді, бірақ Айсұлудың жылаған даусы бәрін басып өтті. Қыз анасының мойнынан тас қып құшақтап, сыбырлады:
— Анашым, енді ұрғызба…
Бұл сөздер Айгүлдің жүрегін пышақтай тілді. Ол бар күшін жинап, орнынан көтерілді де, Гүлнәрдің көзіне тіке қарады.
— Шектен шықтың. Бүгіннен бастап менің балаларымды ешкім ұра алмайды. Егер тағы да қол көтерсең, бұл үйге кірмейсің!
Гүлнәр мысқылдап күлді.
— Сен маған қоқан-лоқы жасап тұрсың ба? Ержан анасының орнына сені таңдайды деп ойлайсың ба? Мен — оның анасы, ал сен кімсің?
Осы кезде есік ашылды. Үйге жұмыстан шаршап Ержан кірді. Қарсы алдындағы көріністен селк ете қалды: балалары жылап тұр, Айгүл бозарып кеткен, ал шешесі қолында белбеумен тұр.
— Бұл не масқара?! — деп дауысы жарылды Ержанның.
Гүлнәр дереу ұлын паналай сөйлеп кетті:
— Ержан, балаларың тентектік жасады. Мен тек жөнге салайын дедім. Ал мынау әйелің маған қарсы шықты!
Айгүл көзі жасқа толып, күйеуіне тіке қарады:
— Шындығын айтшы, Ержан. Айсұлуға қара, Нұрсұлтанға қара. Балаларыңды сенің анаң ұрды. Сен тағы да үндемей қаласың ба?
Ержанның көзі әрі-бері жүгіріп, тоқтай алмады. Қызының қолындағы іздер, ұлының жасқа толған беті, әйелінің өр дауысты көздері… бәрі бірге жүрегін қысты. Ақыры шешімге келді.
— Анашым… — даусы қалтырады. — Бұны қалай жасадыңыз? Олар — менің балаларым! Оларды ешкім ренжітуге хақылы емес!
— Мен тек керегін істедім, — деді Гүлнәр мұздай үнмен. — Тәртіпсіз өскен бала болашағын бүлдіреді.
— Жетер! — деп Ержан алғаш рет қатты айқай салды. — Сіз шектен шықтыңыз. Ертең таңертең бұл үйден кетесіз!
Айгүл балаларына тіпті тығыз құшақтады. Жүрегінде әлде бір жеңілдік пайда болды, бірақ үрей де кете қоймады. Гүлнәрдің көзі от шашып:
— Сен мені қалай қуасың? Мен саған өмір бердім! Сен мені ана ретінде аяққа таптап, мына әйел үшін мені сатып кетесің бе?!
Ержанның даусы қатты әрі нық шықты:
— Иә, сіз менің анамсыз. Бұған дейін құрметтеп келдім. Бірақ мен қазір әкемін. Менің отбасым — Айгүл, Айсұлу, Нұрсұлтан. Олар — менің өмірім. Егер оларға тағы зиян тигізсеңіз, өмірімізде орныңыз болмайды.
Гүлнәрдің жүзіне алғаш рет сенімсіздік ұялады. Ол диванға сылқ отырды да, белбеуді жерге лақтырды. Көзінде ашудан гөрі үрейдің көлеңкесі пайда болды.
Түн ұзаққа созылды. Айгүл Айсұлуды әлдилеп, Нұрсұлтанның басынан сипап, «бәрі жақсы болады» деп қайталады. Ержан қасында үнсіз отырды, ұят пен өкінішке батып. Ол енді түсінді: жылдар бойы әйелін жалғыз қалдырып келген екен.
Таңертең Гүлнәр чемоданын жинады. Сөз айтпастан, мұздай көзқараспен шығып кетті. Ержан есікті жапқанда, терең күрсінді — жүрегінен ауыр жүк түскендей болды.
Айгүл оған тіке қарады:
— Егер біз әлі де отбасы болғымыз келсе, бір нәрсені түсінуің керек. Балаларыма енді ешкім қол көтермейді. Тіпті анаң да.
Ержан оның қолдарын ұстады:
— Білемін. Мен сендерді қорғауда әлсіз болдым. Бірақ бәрін көзіммен көрдім. Енді уәде беремін — әрдайым қасымда боласыңдар, сендерге қалқан боламын.
Айлар өтті. Айсұлу түнде шошып оянып, жылайтын. Нұрсұлтан бөлмеде жалғыз қалудан қорқатын. Айгүл шыдамдылықпен қасында болып, «үйіміз қауіпсіз жер» деп қайталай берді.
Ержан психологқа барып, өз анасының ықпалында қалай тұншыққанын түсіне бастады. Күн сайын өзгеріп, нағыз әке, нағыз қорғаушыға айнала берді.
Гүлнәр анда-санда хабарласатын. Балаларын көргісі келетін. Бірақ Ержан қатаң шарт қойды: «Балаларды тек сыйластықпен сөйлессең ғана көресің. Ешқашан дауыс көтермейсің, қол көтермейсің.»
Жылдар өте, Айсұлу он екі жасқа толғанда, анасына сыбырлап айтты:
— Сол түні мені қорғағаныңа рақмет, мама. Сен болмағанда, не боларын білмеймін.
Айгүл көз жасына ерік беріп, қызын құшағына алды. Ол сол бір түнді ешқашан ұмытпайтынын білді. Бірақ басқа нәрсені де білді — сол сәттегі батылдығының арқасында олардың шаңырағында енді тыныштық пен махаббат орнады.
Айгүл үшін бұл ең үлкен жеңіс еді.
