Айгүл ешқашан ұмытпайды сол бір түнді. Бекзаттың сөмкесінен құжаттардың арасынан бір қағаз тауып алды. Ол сатып алу-сату келісімшартының көшірмесі еді. Әлі қол қойылмаған, бірақ барлық деректер толтырылған: пәтердің мекенжайы, бағасы, сатып алушының аты-жөні. «Иесі» деген бағанда Айгүлдің аты жоқ, тек Бекзаттың аты-жөні жазылыпты. Бәрі анық еді: ол мен Сәуле бұл пәтерді сатуға келісіп қойған.
Жүрегі тарсылдап, қолы дірілдеп кетті. Бұл тек күдік емес, шынайы сатқындықтың дәлелі болатын. Әке-шешесінен қалған жалғыз мұра — оның пәтері — енді жасырын саудаға түсіп кетпекші екен.
Келесі күні кешке Айгүл шыдай алмады. Бекзат жұмыстан оралғанда құжаттарды үстелге қойып, қатқыл дауыспен айтты:
— Бұл не деген құжат? Түсіндір маған.
Бекзаттың өңі қашып кетті. Алдымен күліп, «бұл жай ғана қағаз» деп құтылмақ болды. Сосын міңгірлеп:
— Бізде қиындықтар бар… қарыздар… шешім іздедім. Анам да…
— Тағы да «анам»! — деп дауысын көтерді Айгүл. — Сендер екеуің менсіз шешім қабылдайсыңдар ма? Бұл пәтерді әке-шешем маған қалдырған. Олар «қызым ешқашан далада қалмасын» деді. Ал сендер оны сатпақ болдыңдар!
Сол сәтте Сәуле де кіріп келді, ұлын қолдауға дайын сияқты.
— Айгүл-ау, ашуланба, — деді ол өз әдетінше. — Біз сендерге жақсылық қана ойладық. Бұл пәтерді сатып, кішірегін алсаңдар, қалған ақшамен жаңа өмір бастайсыңдар.
— Сендер менің өмірімді шешпейсіңдер! — деді Айгүл. — Бұл пәтер — менің ата-анамның аманаты. Оған ешкімнің қолы жетпейді!
Келесі күндері Айгүл заңгерге барды. Құжаттар бәрін дәлелдеді: пәтер толығымен оның атына жазылған. Онсыз ешқандай келісім болмайды. Заңгер оған берік болуды кеңес етті.
Бекзат жалынып-жалбарынып, кешірім сұрады. «Қайталап болмайды» деді. Бірақ Айгүлдің жүрегі тас болып қатты:
— Екеуміз енді жоқпыз. Мен сені кешірмеймін. Ажырасамын, — деді ол.
Сот процесі ауыр өтті. Бекзат созбақтап, уақыт ұтқысы келді. Сәуле әр отырысқа келіп, Айгүлге ашулы көзбен қарады. Бірақ заң әділ еді: пәтер тек Айгүлдің меншігі болып қала берді. Алты айдан соң сот ажырасуды ресми түрде бекітті.
Алғашқы айлар оңай болған жоқ. Үй босап қалғандай, қабырғалар өткен күндердің елесін сақтап тұрғандай көрінді. Бірақ Айгүл біртіндеп бәрін өзгертті. Қабырғаларды қайта сырлады, перделерді ауыстырды, Бекзат таңдаған жиһазды шығарып тастады. Әрбір өзгеріс — жаңа қадам, жаңа тыныс еді.
Уақыт өте келе ол жеңілдей бастады. Жұмыста бұрын бас тартқан жоғарылатуды қабылдады. Достарымен жиі кездесіп, театрға барып, кешкісін серуендеп жүрді. Бұрынғыдай күйеуінің есікті қашан ашарын тыңдамай, өзі қалаған өмірін сүрді.
Сәуле бірнеше рет хабарласуға тырысты, хат қалдырды. Бірақ Айгүл барлық байланысты үзді. Токсикалық ықпалға қайта жол бермейтінін білді.
Екі жыл өтті. Бір таңертең ол оянып, жүрегінде тыныштық орнағанын сезді. Өмірі мінсіз емес, бірақ тыныш әрі сенімді. Асүйде жаңа қайнатылған кофенің иісі шығып тұрды, балкон гүлі жайқалып өсіп тұрды. Айнадан оған күлімсіреген, нық әрі еркін әйел қарады.
Сол сәтте әкесінің сөздері есіне түсті: «Бұл сенікі болсын. Өмірде не боларын білмейсің.» Әкесі қандай дұрыс айтқан. Егер бұл пәтері болмаса, ол қазір қайда болар еді? Бірақ дәл осы үй оның тірегі, қорғаны, жаңа өмірінің бастауы болды.
Кейде ойлайтын: Бекзат не істеп жүр екен? Өкінді ме, әлде әлі де шешесінің айтқанынан шыға алмай жүр ме? Бірақ бұл ойлар тез жоғалып кететін. Өйткені оған бәрібір болды.
Сол кеште Айгүл балконда жұлдыздарға қарап тұрды. Жүрегінде ашу да, реніш те қалмаған. Тек алғыс — уақытында бәрін түсінгені үшін, «жетеді» деп айта алғаны үшін, жаңа өмір бастағаны үшін.
Қазір оның өмірі тыныш әрі берік еді. Ең бастысы, Айгүл енді өзі-өзіне тиесілі болды.
