Ханым Әлиева қайтадан терезеге бұрылды. Көлік қала шуылының арасында жай жылжып келе жатты, бірақ салонда ауыр тыныштық орнады. Ерлан әрбір секундты мәңгіліктей сезінді.
— Ерлан, – деді ол ұзақ үнсіздіктен кейін сыбырлап. – Жиырма жыл бойы мен бір құпиямен өмір сүрдім. Ал бүгін… оны жасырғым келмейді.
Ол жауап беруге батпады. Қолдары рөлді тас қып қысып, көзі артқы айнаға қадалған.
— Есіңде ме, – деді әйел, – балалар кішкентай кезде? Феликс үнемі жылайтын, ал Клара әкесінің дауысы көтерілген сайын дір ете қалатын. Сол сәттерде сен олардың қолынан ұстап, далаға алып шығатынсың. Паркте серуендеп, әткеншек теуіп, үйдегі айқайдан қорғап жүрдің.
Ерлан көзін жұмып қалды. Көрініс көз алдына айқын оралды: артқы орындықта бүрісіп отырған екі бала, ол екеуінің құлағына құлаққап тағып, жай ғана бір әуенді ыңылдап айтып отырғаны, тек терезеден жеткен айғайды басып тастау үшін.
— Сен ештеңе сұрамадың, – деді ол. – Ешқашан араласқан жоқсың. Тек қорғадың. Сен біз бен оның арасына қалқан болдың.
Әйелдің жанары жасқа толып, артқы айнаға көтерілді.
— Неше рет саған рақмет айтқым келді. Бірақ білетінмін, егер ол сезсе, саған менен де жаман болар еді.
Көлік қозғала берді, бірақ Ерлан жолдың таусылмайтындай ұзақ екенін сезді. Әр сөзі жүрегіне бір-бірден қадалды.
— Мен онымен тек балалар үшін қалдым, – деді ол сыбырлап. – Байлық үшін, адамдардың көзқарасы үшін. Бірақ жүрегім… жүрегім әрдайым сенде болды.
Рөл оның қолында дірілдеді. Ол терең тыныс алды. Көз алдынан соңғы жиырма жылдың сәттері тізбектеліп өтті: әйелдің айнадан тастай салған қысқа қарастары, балаларға ойыншық әкелгенде сәл ғана жымиысы, бірде білегіне тиген қолы да, сол сәтте жалма-жан кейін шегініп кеткені.
— Сен білмейсің, Ерлан… бірақ мен сені сүйдім. Әлі де сүйемін.
Сөздер ақырын шықты, бірақ бүкіл салонды толтырды. Ол тынысының тарылғанын сезді. Жиырма жыл үнсіздік, шыдам, салқынқандылық – бәрі бір мезетте құлады.
Ол көлікті жол жиегіне тоқтатты. Қозғалтқыш әлі гүрілдеп тұрды. Басын баяу бұрды. Екеуінің көздері айнада түйісті.
— Ханым… – деді ол, бірақ дауысы дірілдеп шықты. – Мен ешқашан… батпадым…
— Білемін, Ерлан. Сенің кім екеніңді білемін. Неден бас тартқаныңды білемін. Сол үшін де… енді үнсіз қалғым келмейді.
Ол қолын созып, оның орындығының арқалығын жеңіл ғана сипады. Бұл қылықта құмарлықтан гөрі алғыс пен жеңілдік көп еді.
— Балалар қазір ересек. Менің өтірік өмір сүретін еш себебім жоқ. Әлемнің бәрі маған тас атса да, маған бәрібір.
Ерланның жүрегі тоқтаусыз соқты. Ол осы сәтті қанша түн армандағанын, оны ханым ретінде емес, әйел ретінде көруге қаншалықты аңсағанын айтқысы келді. Бірақ тіл байланды.
— Ерлан… – қайталады ол. – Менің өмірім енді басталады. Сен қасымда болсаң, алға жүруге батылдық табамын.
Сыртта қала өз әдетімен дүрлікті: машиналар, адамдардың айқайы, асыққан қадамдар. Бірақ осы шағын көліктің ішінде уақыт тоқтап қалғандай еді.
Ерлан дірілдей қолын созып, оның саусақтарына тиді. Жиырма жыл ішінде алғаш рет ол тыйым салынған шекараны аттады.
Әйел оған дірілдеген жымиыспен жауап берді. Жымиыс – мың сөзден артық еді.
Сол сәтте Ерлан түсінді: ол енді жай ғана жүргізуші емес. Енді көлеңке де емес. Ол – білмей-ақ тұрып бүкіл отбасын қорғап қалған жан. Ал қазір… ол – оның таңдаған адамы еді.
Алдарында ұзақ, беймәлім жол жатты. Бірақ Ерлан алғаш рет өмірінде ол жолдан қорыққан жоқ.
