Сол сәтте барлық көзқарастар мені ине секілді шаншып өткендей болды. Терең дем алғым келді, бірақ ауа тым ауыр сияқты, Гүлнар апайдың зәулім үйінің қабырғалары маған қарай жабылып келе жатқандай сезілді. Бокалды көтердім, алтын түсті көпіршіктер баяу жоғары көтеріле берді, тіпті менің қобалжуыма мысқылдағандай.
— Мен… — дедім, бірақ даусым дірілдеп, үзіліп кетті. Бетіме ыстық қан жүгірді.
Оң жақтан қысқа ғана жөтел естілді, мысқылға ұқсас. Ол — Меруерт еді. Суық, көгілдір көзі маған қадалып тұрды. Бетім одан сайын күйіп бара жатты.
Дәл сол сәтте Данияр үстелдің астынан қолымды жеңіл ғана қысып қойды. Кішкентай ғана қимыл — бірақ күш беруге жеткілікті еді.
— Мен отбасы үшін тост айтқым келеді. Өйткені біз қаншалықты әртүрлі болсақ та, бізді қан мен махаббат байланыстырады. Және… мен түсіндім: шынайы асылдық дипломнан не әшекейлі сөздерден емес, жүректен шығады.
Үстелдің ар жағынан әртүрлі сыбырлар естілді — бірі мақұлдағандай, бірі мысқылмен. Гүлнар апайдың еріндері жіңішке сызыққа айналды, күлкісі тас бейнеге ұқсап қалды.
Менің бокалым басқалармен соғылды, бірақ кристалл дыбысының салқыны жұбаныш әкелмеді. Шараптың дәмі ащы еді, қорқынышпен араласып кетті.
Кеш әрі қарай жалғасты — күлкі, баяу музыка, қуырылған еттің және тәттілердің иісі. Бірақ мен өз өмірімде бөтен адамдай едім. Меруерттің жасанды күлкісін, Даниярдың ағасының әр сөзін дауыстап айтуын, Гүлнар апайдың қонақтар арасында мұздай патшайымдай жүруін бақылай бердім.
Бір сәтте Данияр ас үйге кетіп қалды. Мен Гүлнар апаймен жалғыз қалдым. Ол маған жайлап жақындап, сыбырлап айтты:
— Айнұр, тырыстың. Бірақ білесің бе, нағыз сыпайылық бір түнде үйренілмейді. Жылдар керек… әрі тектілік керек.
Сөздері көкірегіме тас болып түсті.
— Мен сіздей болғым келмейді, — дедім ақырын, бірақ таңқаларлықтай нық үнмен.
Көзі сығырайып кетті. Алғаш рет ол көздерде басқа бір нәрсе көрдім: бәлкім ашу, бәлкім жасырын қорқыныш. Бірақ ештеңе демеді. Бұрылып кетті.
Сол түні дастарқаннан табақтарды жинап жүріп, үлкен терезеден қараңғылыққа көмілген баққа көз салдым. Өзіме сұрақ қойдым: «Артқа жол бар ма? Әлде мен бұрынғы қарапайым қыз — ауылдан келген, кішкентай дәмханада кофе құйып, ертегілерге сенген Айнұрға ешқашан қайта алмаймын ба?»
Данияр келіп, артымнан құшақтай алды.
— Сен ғажайып болдың, — деді ол.
— Ғажайып? — ащы күлкі шықты. — Бәрі маған аң секілді қарады.
— Қойшы. Мен сені таңдадым.
Сенгім келді. Бірақ ішімде бір нәрсе сыбырлады: шын шайқас енді басталады.
Келесі күндер ұсақ сынақтарға толы болды. Гүлнар апай әр қимылымды, әр сөзімді түзетіп отырды. Қарапайым сөйлем айтсам — қасын көтереді. Қасық-шанышқыны басқаша қойсам
— «кеңес» беріп қояды. Өзімді әр қадамым сыналатын бөтен әлемде жүргендей сезіндім.
Бір күні таңертең бақта оны жалғыз көрдім. Орындықта отыр екен, қолында хат. Көзі қызарып кеткен, саусақтары қалтырап тұрды. Мені байқамады. Тастай қатып тұрдым. Сол сәтте түсіндім: оның мұздай қабығының ар жағында да әйел бар. Бәлкім жалғыз, бәлкім жаралы.
Қадам жасай бердім, бірақ ол хатты жұдырығына түйіп, орнынан тұрды.
— Айнұр, Данияр ауруханаға халатын алды ма, барып қара, — деді салқын дауыспен, ештеңе болмағандай.
Басымды изедім де кетіп қалдым. Бірақ жанымда бір сұрақ тұтанды: кімсің сен, Гүлнар апай?
Уақыт өте келе қорықпауға үйрендім. Жауап қайтара бастадым — жамандықпен емес, берік үнмен. Сөздерімді түзеткенде: «Ауылда біз осылай сөйлейміз. Бұл да әдемі», — деп жымиып қоятынмын. Кейде үнсіз қалатын, кейде мысқылдап күлетін. Бірақ мен білдім: әр кішкентай жеңіс — менің бостандығымның кірпіші.
Данияр әрдайым қолдады, бірақ ол да екі әлемнің ортасында жүрді: бір жағында маған деген махаббат, екінші жағында анасына деген адалдық. Кейде оның көзінде шаршағандықты көретінмін — екеуін жарастыруға талпынғаннан.
Айлар өтті. Бір кеште, тағы да отбасылық дастарқан басында, менен тағы тост сұрады. Бұл жолы дірілдемедім. Бокалды көтеріп:
— Бәріміз үшін. Кемшіліктеріміз үшін, күрестеріміз үшін. Өйткені соңында тек махаббат қалады, — дедім.
Бұл жолы тыныштық айыптау емес, құрметке ұқсас еді. Тіпті Гүлнар апай да бокалын менікінe тигізді, ұзақ қарап тұрды — алғаш рет шын көзімен көргендей.
Сол сәтте түсіндім: менің күресім бос емес. Мен оның көшірмесі болуым шарт емес, қашуым да міндет емес. Менің орным — осында. Осы күрделі отбасында, әрі мені жұтып та, қанат беріп те тұрған қалада. Жымиып қойдым. Бұл жолы күлкі — тек менікі болды.
