Айдана бірнеше секунд қимылсыз отырды. Қолында — Нұрланның құжаттарының арасынан табылған қағаздың бір бөлігі. Қарапайым чек сияқты көрінді. Бірақ ол қала ортасындағы қонақүйден берілген еді. Бәрінен бұрын оның жүрегін ауыртқан — күн-айы. Дәл сол күні Нұрлан оған «жиналыс ұзақ болады, кешігіп келемін» деген. Чекте «екі кісілік бөлме» деп көрсетілген, ал асығыс қойылған қолтаңба — анық Нұрландікі.
Айдананың жүрегі дүрсілдеп кетті. Ішінде күдік ұзақтан бері бүршік атып жүрген, бірақ дәл осылай нақты дәлелді көремін деп ойламаған. Көйлектегі бөтен иіс, таңғы хабарламалар, сыйлыққа берілген парфюм — бәрі-бәрі енді осы қағазға тоғысып, шындықтың беті ашылып тұрғандай болды.
Ол қағазды қайтадан папкаға салды, түрін өзгерпей, бәрін орнына қойды. Сырттай сабырлы көрінгенімен, жан дүниесі астан-кестен болып жатқан.
Сол кеште Нұрлан әдеттегідей күліп келді. Қолында азық-түлік, «паста жасап, шарап ашайық» деді. Үйдің ішінде жайбарақат әңгіме айтылып жатты, Нұрлан жұмыстан, әріптестерден сөз қозғады. Айдана оны мұқият тыңдап, бет-әлпетінен кішкентай да болса кінә іздеді. Бірақ Нұрлан тым табиғи, тым сенімді көрінді. Қалайша осылай шебер жасырады? Әлде, шынымен, қателесіп отыр ма? «Мүмкін, қонақүй жұмысына байланысты шығар» — деп өзін жұбатты. Бірақ… екі кісілік бөлме ше?
Түнде Айдана көз іле алмады. Нұрлан қасында тыныш ұйықтап жатты, ал ол болса төңбекшіп, ауыр ойлардан арыла алмады.
Келесі күні күйеуі жұмысына кеткен соң, Айдана телефон алып, Ардаққа қоңырау шалды.
— Бүгін кездесуге тиіс біз. Маңызды әңгіме бар.
— Бүгін бе?.. Жарайды, сен үшін уақыт табамын. Қайда?
— Театрдың қасындағы кафеде. Түсте.
Ардақ біраз кешігіп келді. Үстінде сәнді шарф, бойында баяғыдай сол парфюмнің иісі. Айдананың жүрегі шым ете қалды.
— Неге сондай ауырсың? — деп сұрады Ардақ, орындыққа жайғасып.
Айдана қол сөмкесінен қонақүйдің чегін шығарып, үстелдің үстіне қойды.
— Мынаны танисың ба?
Ардақтың жүзі әп-сәтте ағара қалды, сосын қызарып шыға келді. Кофе кесесін қолына алды, бірақ саусақтары қалтырап тұрды.
— Айдана… бұл сен ойлағандай емес.
— Ендеше айт, қалай? Өйткені мен ойлаймын: Нұрлан сол жерде болған. Және жалғыз емес.
Сөйлескеннен гөрі үнсіздік бәрін ашып тұрды. Айдана көзіне жас толғанын сезді, бірақ ағыза қойған жоқ. Ардақ көзін көтеріп қарады, онда тек өкініш пен кінә бар еді.
— Мен… мұны қаламадым. Өз-өзімнен басталып кетті. Сен жұмыспен, үймен әлек болдың, ал Нұрлан…
— Жетер! — Айдананың даусы дірілдеп шықты. — Сене алмаймын. Сен — менің ең жақын құрбым. Сен — менің үйімде, дастарқанымда отырғансың…
Кафедегі адамдар бұрылып қарады, бірақ Айдана ешкімге мән бермеді. Ардақ тағы сөйлегісі келді, ақталғысы келді, бірақ оның сөздері құлаққа өтпей, бос естілді.
Айдана орнынан тұрып кетті. Чекті үстелде қалдырды. Аяқтары ауыр басылып бара жатты, бірақ қадамы нық еді. Ішінен: «Барлығы бітті» — деді.
Үйіне келген соң, ұзақ уақыт бойы терезеге қарап отырды. Жүрегі қан жылап тұрса да, бір сәт шындықпен бетпе-бет келгеніне шүкір деді. Ол Нұрланды сүйетін, осы себепті ауыр еді. Екі жақтан келген сатқындық жанын жегідей жеді. «Осы жылдар бойы шынайы не болды? Өтірік не болды?» — деп ойлады.
Кешке Нұрлан үйге кіргенде, Айдана қонақ бөлмеде күтіп отырды. Көздері қызарып кеткен, бірақ сөзі анық болды.
— Әңгімелесуіміз керек.
— Әрине, жаным. Не болды?
— Қонақүйдің чегін таптым. Ардақпен де сөйлестім.
Нұрлан сілейіп қалды. Беті әп-сәтте бозарып, сөмкесі қолынан түсіп кетті. Әуелі тіл қатпады, кейін әрең дегенде сыбырлады:
— Кешір…
— Бар болғаны осы ма? «Кешір» дейсің бе? Столько жыл бірге тұрдық, қанша нәрсені бірге көтердік, барлығының соңында айтарың осы ма?
— Бұл ештеңе емес еді. Қателік болды. Әлсіздік сәті ғана. Сенен ешқашан суыған жоқпын, Айдана. Өтінемін, сенші…
Айдана ішінен: «Енді бәрі басқа» — деді. Бұл жай ғана әлсіздік емес. Бұл — сенімнің қирауы, достықтың сатқындығы, жүрегіндегі жарықтың сөніп қалуы еді.
Алдағы апталар үнсіз соғыспен өтті. Үй салқындап, жат жердей көрінді. Нұрлан барынша қамқорлық танытты, гүл алып келді, тәтті сөздер айтты. Бірақ Айдана үшін бәрі жасанды, амалсыз көрінді. Әр жолы мұрынға парфюмнің иісі келгенде, жүрегі айнып, жаны тітіркеніп кетті.
Ардақ Айдананың өмірінен кетті. Хаттарына жауап болмады, қоңырауларына ешкім шықпады. Айдана оны тыңдай алмады, кешіре алмады. Жара тым терең еді.
Бірнеше ай өткен соң Айдана әпкесінің үйіне баруға шешім қабылдады. Басқа қалада, біраз тыныштықта болғысы келді. Таңертең чемоданын жинады. Есіктің алдында Нұрлан тұрды, көзінде жас.
— Өтінемін, кетпе. Біз мұның бәрін артта қалдырамыз. Қайталанбайды.
Айдана ұзақ қарады. Ішінде әлі де сүйіспеншілік бар, бірақ ол сүйіспеншілік уланған еді.
— Білмеймін, Нұрлан. Мүмкін, мен басқаға лайықпын. Мүмкін, маған ең әуелі шындық керек.
Сол сөздермен үйден шықты.
Таңғы салқын жел бетіне соғып тұрды. Жүрегінде қасірет бар еді, бірақ сонымен қатар ерекше жеңілдік сезілді. Алда не күтіп тұрғанын білмесе де, ол жолды өзі таңдайтынын білді.
Пойызға отырып, Айдана сөмкесінен дәптерін шығарды. Жазуға кірісті. Сөздері өзінен-өзі ағылды: ашу, өкініш, сонымен қатар қайта тууға деген құштарлық. Осы жарадан жаңа Айдана туатын сияқты еді — мықтырақ, анық, шынайырақ.
Ішінде бір үн сыбырлады: «Сүйіспеншілікті жоғалттың, бірақ өзіңді таптың.»
