Айгүл бір сәт кідірді, бірақ бәрібір Ермек ұсынған орамалды алды. Қарапайым ғана қимыл, бірақ жанашырлыққа толы еді. Осы сәтте ол ұзақ уақыттан бері сезінбеген бір қауіпсіздікті аңғарды.
– Рахмет, – деді ол сыбырлап.
Ермек жылы жымиды да, қасында отырып қалды, бірақ арақашықтық сақтап, өзін тықпаламай.
– Мүмкін оғаш естілер, – деді ол сабырлы үнмен, – бірақ кейде адамға жай ғана тыңдайтын жан керек. Қаламасаң ештеңе айтпауыңа болады.
Айгүлдің жүрегі сыздап тұрды, бірақ көкірегіндегі түйін біртіндеп ағытылғандай болды. Сөздер өзінен-өзі шыға бастады. Ол Нұрлан жайлы, опасыздық жайлы, ата-анасының келіп ақша талап еткені жайлы, өзінің қалай қорлық көргені жайлы айтып берді. Ермек сөзін бөлмеді, тек мұқият тыңдады. Көзінде түсіністік пен шыдамдылық тұрды.
– Айгүл, өте қиын жағдайдан өткен екенсің, – деді ол ақыры. – Бірақ сенің пәтерің – сенің мұраң. Ешкім оны тартып ала алмайды. Қорықпа. Қалауың болса, сенің құқығыңды қорғайтын адвокатты білемін.
Айгүл алғаш рет аз да болса жеңілдеп қалғандай болды. Бойын билеп алған қорқыныш бір сәтке сейілді.
Келесі күндер ауыр өтті. Нұрлан өзін ештеңе болмағандай ұстап, ерлі-зайыптылардың «құқын» талап етіп, тіркеуге тұрғызып қоюын сұрап қыстай берді. Айгүл бас тартқан сайын ол ашуланып, қатал сөйлейтін. Қыз барған сайын салқындай түсті. Ал кешкісін, Ермекпен кафеде кездескенде, өзін қайта тыныштықта сезетін. Ермек оны асықтырмайтын, талап қоймайтын, тек қасында болатын. Кейде құжат әкеліп беретін, кейде жай ғана үнсіз отырып тыңдайтын.
Бір күні Нұрлан қатты айқайлап, үстелді тарс-тұрс ұрып, Айгүлді қорлай бастады. Қыздың шыдамы таусылды. Ол сөмкесіне керек заттарын салып, құрбысына кетті. Келесі күні адвокаттың көмегімен ажырасуға арыз берді, әрі Нұрланды пәтерден шығару туралы өтініш жасалды.
Бұл хабарды алған Нұрлан ашуға булығып, Айгүлге қоқан-лоққы сөздер жаза бастады. Ата-анасы да келіп, бірде жалбарынып, бірде қорқытып, одан райынан қайтуын талап етті. Бірақ Айгүлдің шешімі түпкілікті еді.
Сот процесінде Ермек те бар болды. Ол алдыңғы қатарда отырмаса да, арт жақтан үнсіз қолдау білдіріп отырды. Айгүл оның көзқарасынан өзіне сенімділік алатын.
Процесс ұзаққа созылмады. Құжаттар пәтердің Айгүлдің меншігі екенін анық көрсетті. Ол мұраны Нұрланға тұрмысқа шықпай тұрып алған еді. Судья Нұрланның ешқандай құқығы жоқ екенін жариялап, Айгүлдің пайдасына шешім шығарды.
Айгүл сол сәтте жеңіл тыныс алып, жүрегіндегі ауыр салмақ түскендей болды. Нұрлан сот залында айқайлап, «мұны әлі өкінесің» деп қорқытты. Бірақ заң да, әділет те енді оның жағында емес еді.
Осыдан кейін Айгүл есіктің құлпын ауыстырып, Нұрланмен де, оның ата-анасымен де мүлдем байланысын үзді. Әрине, оңай болған жоқ – көп түн көз жасына булығып өтті, өткенді ұмытудың өзі қиямет еді. Бірақ уақыт өте келе жүрегіне тыныштық келе бастады.
Ермек анда-санда көрініп тұрды. Ол қызды асықтырмады, артық сөз айтпады. Кейде бір кітап әкеліп беретін, кейде жай ғана серуенге шақыратын. Оның сабыры мен ілтипаты Айгүлдің ішкі жараларын жазуға көмектесіп жатты.
Күздің бір кешінде, қала шамдары жанып тұрған көшемен келе жатып, Айгүл сыбырлап айтты:
– Егер сен сол күні кафеде болмағанда… білмеймін, не болар еді. Әлі сол тозақта отырған болар ма едім.
Ермек тоқтап, оның көзіне қарады:
– Мен жай ғана сол жерде болдым, Айгүл. Шешімді сен өзің қабылдадың. Сенде күш бар екеніне сенбесең, мұның бәрін істей алмас едің.
Айгүл оны тыңдап тұрып, болашақтың өзі үшін ашық екенін сезді. Ол Ермекті құшақтап, көз жасын төкті. Бұл жолы көз жасы қайғыдан емес, жеңілдік пен еркіндіктен еді.
Келесі жылдарда Айгүл оқуын тәмамдап, тұрақты жұмыс тапты. Ермек өмірінің ажырамас бөлігіне айналды. Олардың қарым-қатынасы асықпай, бірақ шынайы дамыды.
Айгүл бір үлкен сабақ алды: ешкім – тіпті ең жақының да – сенің ар-намысың мен тыныштығыңды тартып ала алмайды. Ал егер біреу сенің жараларыңа құрметпен қарап, сауығуыңа қолдау көрсетсе – ондай адам жүрегіңде орын алуға лайық.
