Мен Мақсатты құшақтап, су болған баспалдақтармен төмен түстім. Ашық тұрған есіктен кірген жаңбыр тамшылары шашымды сулатты. Сыртта көшелер қаңырап бос тұрды. Мұндай ауа райында ит те шықпас еді. Суық киімімнен өтіп, сүйекке жеткендей болды, бірақ баруға жерім жоқ еді.
Қалада баламды құшақтап, сағаттап жүрдім. Ақыры, жасы үлкен көршіміз – апайымдай болған Ирина есімді әйел – мені көріп қалып, үйіне кіргізді. Үйі кішкентай болғанымен, жылы әрі мейірімге толы еді. Ол маған сүлгі берді, ыстық шай ұсынды, Мақсатқа кілем үстіне төсек салып берді. Сол түні мен үнсіз жылап, төбеге көз тіктім. Бір нәрсе анық еді: бәрі өзгеруі керек.
Келесі күндер ауыр болды. Жұмыс іздедім, бірақ кішкентай баласы бар жалғызбасты әйелді ешкім жұмысқа алғысы келмеді. Тамаққа ақша таусылып бара жатты, ал көршілерімнің аяушылықпен қараған көзқарасы аштықтан да ауыр тиетін. Ерлан мен Айгүл маған бөтен адамдай болды. Мені өмірлерінен өшіріп тастағандай еді.
Бір аптадан кейін ресми хат келді. Алғашында бұл қарыз жөнінде хабарлама шығар деп ойладым. Конвертті дірілдеген қолдарыммен аштым. Ішіндегі сөздер тағдырымды өзгертті:
«Құрметті Қарлығаш Әлиханқызы, сіз марқұм алыс туысыңыз – Аурелия Дәулетованың жалғыз мұрагерісіз…»
Хатты үш рет оқыдым. Сене алмадым. Балалықта бір-ақ рет көрген Аурелия бәрін маған қалдырыпты. Қала шетіндегі үлкен үй, банктегі ірі есепшоттар және ең бастысы – беделді сауда компаниясындағы үлестер.
Мен нотариусқа барып, мұраны заңды түрде өз атымда рәсімдей бастадым. Көп жылдан кейін алғаш рет маған да күн шыққандай болды. Жаңа киім сатып алдым, Мақсатқа бұрын қолы жетпегеннің бәрін бердім: ойыншықтар, жылы киімдер, дәмді ас. Бірақ ең бастысы – оған қауіпсіздік пен болашақ бердім.
Жылдар өте шықты. Тәтемнен қалған бизнесті басқаруды үйреніп алдым, және көпшіліктің таңданысына орай, жақсы нәтижелерге қол жеткіздім. Ақылды инвестиция жасап, сенімді адамдарды қасыма жинадым. Уақыт өте келе менің атым іскерлік әлемінде белгілі бола бастады. Күшті, сымбатты, сырлы әйел – енді мен сондаймын. Мені бір кездері жаңбыр астына қуып шыққан күндерді ешкім еске алмады.
Ал Ерлан мен Айгүлдің жағдайы қиындай түсті. Олардың компаниясы шайқалып тұрды. Басқарудағы қателіктер, асығыс шешімдер, серіктестердің кетуі… бәрі қар сияқты көбейе берді. Инвестор іздеп көрді, бірақ әр есік алдында беттері қайтарылды.
Бір күні таңертең адвокатым хабарласты:
— Қарлығаш ханым, Ионеску отбасының фирмасы сатылымға қойылды. Қарыздары көп. Қаласаңыз, саудаға қатыса аласыз.
Жүрегім зу етті. Бұл – мен күткен сәт еді. Тағдыр сол бір жаңбырлы түні, баламмен бірге қуылып шыққан кезімде ойлаған арманымды орындауға мүмкіндік берді.
Аукционға сәнді костюм киіп, шашымды әдемі түйіп бардым. Ешкім мені танымады. Жылдар өтті, мен баяғы шарасыз, қор болған әйел емес едім. Басқа адамға айналдым.
Жаңа иесінің аты жарияланған сәтте Ерлан мен Айгүлдің түрлері ағарып кетті. Мен, Қарлығаш Әлиханқызы, олардың компаниясының жаңа қожайыны атандым. Оларға қарамадым да. Құжаттарға қол қойып, жай ғана салқын жымиып отырдым.
Сол кеште Ерлан кеңсеме келді. Қолдары қалтырап, иығы жүгі артқандай еңкіш тартыпты.
— Қарлығаш… өтінемін… бізді көшеге тастама. Бұл компаниясыз біз құримыз.
Мен оның көзіне тіке қарадым. Сол баяғы мені қуып шыққан, баласын «жүк» деген адам енді аяушылық сұрап тұр.
— Ерлан, — дедім салқын үнмен, — өмір қызық қой, иә? Сонда саған бір күні өкінесің дегенмін. Міне, ол күн туды.
Айгүл де жалынып көрді. Көз жасын көл етіп, аянышты кейіп танытты. Бірақ мен оның сол түні баламды құшақтап тұрған мені жаңбыр астына итеріп жіберген жүзін ғана көрдім.
— Қарлығаш, кешір мені. Ол кезде мені тәкаппарлық пен ашу билеп тұрды. Өтінемін, мейірім қыл!
Мен ащы жымиып:
— Мейірім бе? Ол қайда еді, сендер мені түн ішінде қуып шыққанда? Мақсат жылап, «әкем мені тастама» деп жалынғанда сендерге бәрібір болған жоқ қой.
Мен оларды басы төмен, үмітсіз қалпы шығарып салдым. Бизнес енді менікі, ал олардың қолында ештеңе қалған жоқ.
Жылдар өтті. Мақсат бойжеткен, ақылды да қайратты жігітке айналды. Кейде оған сол жаңбырлы түн туралы айтатынмын. «Адам ешқашан ар-намысын жоғалтпауы керек, тіпті бүкіл әлем теріс айналғанда да» деп үйреттім.
Ал көшеде киімі ескіріп, көзі меңіреу болып кеткен Ерланды көрген сайын менің жаным тынышталып қалатын. Бұл кек емес, әділет еді.
Өйткені сол жаңбырлы түнде мен бір уәде бергенмін: олар бір күні міндетті түрде өкінеді. Солай болды да.
