Гүлнар есікті ашқанда, табалдырықта тұрған адамды көріп, сәл шегініп кетті. Бейтаныс ер адам — бойы ұзын, өңі қараторы, көзі терең әрі үнсіз — ішке кіруге рұқсат күткендей тұр еді. Үстінде жұқа пальто, қолында ескі пакет. Үлкен, ауыр сөмке артында сүйретіліп келе жатты.
— Міне, Самир деген осы, — деді Нағима еппен. — Иорданиядан. Сабырлы жігіт. Қазақша, орысша білмейді, бірақ ыммен бәрін түсінеді. Бір апта осында болады. Құжаттар дайын болса — кете береді.
Гүлнар үнсіз бас изеді. Көп сөйлеуге шамасы жоқ еді. Жүрегі әлдеқайда түпсіз бір орынға тартып, қорыққанмен қатар, әлдебір тыныштықты да сезініп тұрды.
— Бөлме дайын. Ана жақтағы бұрыштағы есік. Едені жылы, — деді ол, бейтаныс адамды үйге кіргізе отырып.
Самир сыпайы бас иіп, сөмкесін алып кірді. Нағима құжат салынған конвертті үстелге тастап, ұзақ сөз айтпай, үнсіз шығып кетті. Артынан есік жабылғанда, үйге қою үнсіздік орнады.
Күндер өте берді. Самир көп сөйлемеді, бірақ тәртіпті еді. Таңертең ерте тұрып, төсегін жинайтын, үй ішінде көмектесіп жүретін. Кейде пешке отын жағып, күл шығарып қоятын. Гүлнар екеуі бір-бірінің жанынан үнсіз өтіп жүрсе де, арада бір жылылық орнады.
Кешкісін Самир әрдайым пеш жанындағы орындыққа отырып, отқа үңілетін. Бірде ол кішкентай қалтадан ескі, бүктелген суретті шығарып, ұзақ қарап отырды. Суретте — жас әйел мен кішкентай бала. Екеуінің де көздерінде таныс мұң.
— Отбасың ба? — деп сыбырлады Гүлнар, жанынан өткенде.
Самир үндемей басын изеді. Кеудесіне қолын қойды да, аспан жаққа қарады. Гүлнар түсінді: олар алыста еді. Мүмкін, мүлде жоқ.
Жетінші күні құжаттар келді. Самир бұған дейін-ақ жиналып қойған. Шағын дорбасын иығына асып, есік алдында тұрды. Гүлнар оған қарап тұрып, жүрегінің бір тұсы шым ете түсті. Осы үнсіз адаммен өткізген бірнеше күн ішінде үйде бір ерекше тыныштық, бір бөтен жылулық пайда болғандай еді.
Самир сөмкесінен ақ конверт шығарып, оған ұсынды. Ішінде ақша — бұрын уәде етілген сомадан әлдеқайда көп — және кестеленген, шығыстық өрнегі бар бір орамал бар екен.
— Рақмет, Гүлнар, — деді ол асықпай, алғаш рет қазақша айтқан сөзі осы болды.
Гүлнар ештеңе демеді. Тек басын изеді. Жылағысы келгендей болды, бірақ көзінен жас шықпады. Самир артына бұрылмай шығып кетті. Есіктің сыртынан қардың сықырлағаны естілді. Сол сәтте бөлме бұрынғыдан да тыныш болып кетті.
Қыс өтті. Тағы бір қыс келді. Бірақ өмір бұрынғыдай емес еді. Гүлнар баяғы қалпында жұмыс істеп жүрсе де, ішкі әлемі өзгерген. Ол енді өзіне мейіріммен қарайтын болған. Ескі қабырғаларға ашық түсті тұсқағаз жапты, ас үйге шәй үстелін ауыстырды. Жәй ғана — өз үшін.
Балабақшадағы балалар бұрынғыдай оны жақсы көретін. Етжеңді, жұмсақ қолдарын олар “бұлт сияқты” деп атайтын. Ешкім оның күйеуге шықпағанын, жалғыз тұратынын кемсітпейтін. Себебі Гүлнар өзгеше бір күшке ие болған.
Нағима ауырып қалғанда, Гүлнар оған ыстық сорпа апаратын. Айша жұмысқа шыққанда, нәрестесіне қарасып жүрді. Үй бос емес еді. Бөлме ішінде күлкі, баланың аяғының дыбысы, жаңадан қайнатылған сүттің иісі жүретін.
Бір күні пошта жәшігінен хат шықты. Маркасы жоқ. Қағазда тек: “Gulnar, Kazakhstan” деп жазылыпты. Ішінде сурет. Самир бір дүкеннің алдында тұр. Жанында — әлгі бала. Екеуі де күлімдеп тұр. Ар жағында — орыс не еуропалық әйел. Көзінде мейірім.
Артында бір жол жазу бар:
“Rakhmet. Sen menin omirimdi ozgerttin.”
(Рақмет. Сен менің өмірімді өзгерттің.)
Гүлнар ұзақ үнсіз отырды. Содан кейін суретті жайлап алып, ескі рамкаға салды. Үстел үстіне қойды. Бұл махаббат емес еді. Бұл — естелік. Бұл — оның ізі біреудің өмірінде қалды деген сенім.
Сол түні қар қайта жауды. Пеш баяу жанып жатты. Гүлнар — кестелі орамалға оранып, терезенің алдында шай ішіп отыр. Ол бірінші рет ешкімді күтпей, ештеңе армандамай тыныш ұйықтады. Ол — жай ғана жалғыз емес еді. Ол — өзінің ішкі әлемін тапқан, тыныштықты сүйген, өмір сүріп жатқан әйел еді.
