Ернар флашкаға ұзақ қарады. Қарапайым темір мен пластиктен жасалған кішкентай нәрсе, бірақ оның ішіндегі шындық бар өмірін астаң-кестең етуі мүмкін еді. Нұрлан үнсіз тұрды, жүзінен бір ауыр шешімнің ізі білініп тұрды.
— Бұл не, әке? — деді Ернар тыныш үнмен. — Қандай “шындық”?
— Өзің көр, балам, — деді Нұрлан сабырмен. — Тек бір өтінішім бар — шешім шығаруға асықпа.
Ернар флэшканы алды да, кабинетіне кірді. Компьютерді қосып, флэшканы салды. Бір ғана бейнефайл болды. “Айдана.mp4”. Терең дем алып, ол файлды ашты.
Экранда аурухана палатасы көрінді. Ақ қабырғалар, төсек, жарық шамдар. Төсекте отырған — Айдана. Ол тым бозарып кеткен, иығы түскен, көздері шаршаңқы. Арғы жағынан дәрігердің даусы естілді:
— Айдана, бұл туралы айтуыңыз керек. Мұны жасырған сайын емдеу қиындай түседі. Сізге қолдау керек.
Қыз басын төмен салып:
— Айта алмаймын, — деді сыбырлап. — Ол бәрін тастап кетеді деп қорқам. Мен оған ауыртпалық болғым келмейді. Ол мені аяй бастаса… бәрі өзгереді.
Ернар орнынан қозғала алмады. Кеудесін өрт шалды. “Аурухана… емдеу… Құдай-ай, Айдана…”
Ол бейнені тоқтатып, орнынан тұрды. Көздері мөлдіреп, жұдырығын түйді де, төменге түсті. Нұрлан оған қарады, бірақ Ернар ештеңе деместен сыртқа шығып кетті.
Көлік есігін тарс жапты. Түнгі Астана шамдары көз алдында жылтылдап өтіп жатты. Ештеңе естілмейтіндей болды — тек жүрек дүрсілі мен ауыр ой.
Айдананың үйіне жеткенде, ол тоқтаусыз есікті қақты. Бірнеше секундтан кейін есік ашылды.
— Ернар? — деді Айдана таңданып. — Саған не болды?
Ернар оның жүзіне ұзақ қарады. Ол әлсіз, бірақ бәрібір әдемі еді.
— Неге айтпадың? — деді ол баяу.
Қыз орнынан қозғала алмай қалды.
— Сен білесің бе?
— Иә. Әкем көрсетті.
Айдананың тізесі дірілдеп, ол диванға отырды.
— Мен… қорықтым. Бұл — қатерлі ісік. Бірақ ерте сатысында, ем бар деді дәрігерлер. Мен саған айтқым келмеді, Ернар. Сенің өміріңде мен ауыртпалық болғым келмеді.
Ернар оның алдына тізерлеп отырды.
— Айдана… сен не деп тұрсың? Мен сенсіз өмір сүре алмаймын. Мені аясаң — мені одан бетер жоғалтасың. Неге ойладың, мен кетем деп?
Қыздың көзінен жас ыршып шықты.
— Бәрі жақсы болады деп өзімді сендіргім келді. Бірақ күн сайын сені көргенде, шындықты жасыру қиындап кетті…
— Болды. — Ернар оның қолын ұстады. — Біз бұны бірге жеңеміз. Сен менің өмірімнің мәнісісің. Ешқашан жалғыз қалмайсың.
Айдана үнсіз жылады. Бірақ бұл жылау — қорқыныштан емес, жеңілдік пен үміттен еді.
Келесі күннен бастап Ернар оны ауруханаға өзі апара бастады. Әр анализге, әр дәрігердің қабылдауына бірге барды. Дәрігерлер оны таңырқай қарады — бірде-бір рет шағымданған жоқ.
Химиотерапия басталғанда, Айдананың жағдайы нашарлады. Шаштары түсіп, әлсіздік денесін биледі. Бірақ Ернар жанынан кетпеді.
— Міне, дәрігердің жаңа емі, — деп ол күліп, оған көкөніс сорпасын беретін. — “Науқастың күлімсіреу дәрісі”.
Айдана әлсіз жымиып, басын шайқайтын.
— Сен ақымақсың, Ернар.
— Бірақ сен күлдің ғой, демек, дәрі әсер етті, — деп ол жауап беретін.
Кей түндері температурасы көтеріліп, Айдана қалтырайтын. Ернар оны құшағына алып, шаштағын сипайтын.
— Бәрі жақсы болады, естіп тұрсың ба? Мен саған уәде берем, біз мұны бірге жеңеміз.
Осылайша айлар өтті.
Көктем келгенде, жағдайы жақсара бастады. Талдаулар оң нәтиже көрсетті. Дәрігерлердің жүзінде алғаш рет күлкі пайда болды.
Сол күндердің бірінде Ернар оған тосынсый жасады.
— Жинал, біз бір жерге барамыз, — деді.
— Қайда?
— Көресің.
Олар «Ақ Рояль» мейрамханасына келді. Дәл сол жерге. Айдана сәл кідірді.
— Мына жер ме? Осы жерде біз ұрсып едік қой…
— Дәл сол себепті, — деді Ернар. — Енді бұл жер естелік емес, жаңа бастау болсын.
Олар үстелге отырғанда, Айдананың алдында кішкентай қорапша тұрды.
— Бұл не? — деп таңырқай қарады ол.
Ернар тізерлеп, қорапшаны ашты. Ішінде алтын сақина жарқырап тұрды.
— Айдана, біз бәрін көрдік: қорқынышты, ауыр күндерді, көз жастарын. Бірақ мен бір нәрсені түсіндім — мен сені ешқашан жоғалта алмаймын. Маған тұрмысқа шығасың ба?
Айдана көз жасын тыя алмады.
— Иә… иә, Ернар!
Қасында отырған адамдар ду қол шапалақтап кетті. Ал ол болса, сүйіктісін құшақтап, маңдайынан сүйді.
Бірнеше айдан кейін олар шағын той жасады. Каспий жағалауында, күн батар шақта. Екеуі ғана, ата-аналары мен ең жақын достары.
Айдана ақ көйлекпен, нәзік, бірақ бұрынғыдан да әдемі еді. Ернар ақ жейдемен, көзінде бейбіт күлкімен тұрды. Куәгер дәрігер, сол емдеуші болған әйел еді — бұл сәтте бәрі толық шеңберге айналғандай.
— Айдана, — деді ол, сақинаны киіп жатып, — мен саған мәңгі уәде берем: ауырсаң — қасыңдамын, күлсең — бірге күлем. Мен үшін сенің өмірің — ең қымбат сый.
Қыз жымиып, сыбырлап жауап берді:
— Ал мен сенің махаббатыңды өмір бойы сақтаймын.
Сол сәтте теңіз үстінен самал соғып, күннің соңғы нұры олардың жүзіне түсті.
Олар құшақтасып тұрды — үнсіз, бірақ бәрін айтып тұрған үнсіздік.
— Қорқасың ба әлі? — деп сұрады Ернар.
— Жоқ, — деді Айдана, ернінде әлсіз, бірақ шынайы күлкі. — Себебі сен барсың.
Ернар оның маңдайынан сүйіп, сыбырлады:
— Мен әрқашан осында болам.
Каспий толқындары баяу жағалауға соғылып жатты. Күн көкжиекке батты. Әлемде сол сәтте ештеңе маңызды емес еді — тек екеуі, олардың махаббаты және тыныш өмірдің уәдесі.
Сол күні Айдана алғаш рет нағыз жеңіс сезімін сезінді. Ол ауруды емес, қорқынышты жеңді. Ал Ернар оның жанынан кетпей, сүйіспеншілігімен шын өмірге қайтарды.
Махаббат — олардың емі болды.
