Үнсіздік соншалық ұзаққа созылды, тіпті қабырғадағы сағат та баяулап тықылдады — әйтеуір, ешкім тыныштықты бұзуға батпады. Мен демімді ішіме тартып, «енді бір сөз — жарылыс» деп іштей дайын тұрдым. Бұндай көрініс кезінде тіпті біздің ескі тостер де жарқ ететін сияқты еді.
Бибі апа әдеттегідей байсалды үнмен сөйледі:
— Болды, қыздар, енді шай ішейік… немесе кішкентай бір коньяк, әйтпесе бүгінге шыдамаймыз.
— Коньяк?! — деп дауыстады Гүлнар. — Түс кезінде ме?!
— Менің жасымда уақыт тек кеңес қана, шырағым, — деді Бибі апа салмақпен. — Ал сенмен сөйлескен соң, коньяк — ем!
Мен еріксіз күліп жібердім. Гүлнар енем маған сондай көз тастады — сол сәтте менің күлкім тұрып қалды.
— Не сонша күлкілі, Айжан?
— Кешіріңіз, мама, тек… бүгін тарихи күн ғой. Бір асүйде екі мықты әйел, екеуі де бастығы болғысы келеді. Қабырғалар да қорқып тұрған шығар.
Бибі апа қарқылдап күлді:
— Қабырғаларға обал жоқ, қызым. Мен керісінше, Гүлнардың асүйде қалай қимылдайтынын көргім келеді. Есіңде ме, Гүлнар, өткен жолы қалай омлет күйдіріп едің? Қатты нанға айналған еді ғой!
— Солай болу керек еді! — деп ашуланды Гүлнар. — Бұл жаңа стиль!
— Әрине, — деді Бибі апа мұрнын тыжырып. — Әр тамақтан соң пиццаға тапсырыс беретін жаңа стиль ғой.
Мен күлкімді әрең ұстап тұрдым. Ал Бибі апа орнынан тұрып, даусын көтере сөйледі:
— Ендеше, мен жарыс жариялаймын! Кім жақсы пісірсе — сол осы үйде жаңа жылға дейін басшы болады!
— Не-е?! — деді Гүлнар шоктан. — Мен мұндай ақымақтыққа қатыспаймын!
— Қорқып тұр ғой, — деп сыбырлап қойды Бибі апа, бірақ жеткілікті қатты.
— Қорыққан жоқпын! Тек… мәні жоқ нәрсе!
— Солай дейді ғой, жеңіліп қалатындар, — деді Бибі апа сықылықтап. — Айжан, алып кел тиганды!
Осылайша он минут ішінде біздің асүй нағыз шайқас алаңына айналды. Сол жақ бұрышта — Бибі апа, қолында ағаш қасық, тура семсердей. Оң жақ бұрышта — Гүлнар ене, жаңа алжапқышпен, үстінде «Асүй ханшайымы» деп жазылған. Ал мен ше? Төреші, видеооператор, әрі өрт сөндіруші.
— Үш… екі… бір… бастаңдар! — дедім.
Бірінші жұмыртқа еденге гүрс ете түсті.
— Қара, сатқын! — деді Гүлнар тістеніп, ал Бибі апа күліп жіберді.
— Еріңді ұстай білмесең де, тиганды ұстай біл, қызым, — деді апа мысқылмен.
Он минут өтпей жатып, ауа қою түтінге толды. Түтін дабылы ойбайлап қоя берді.
— Болды! Бұл дайын болғанының белгісі! — деп Гүлнар мақтанышпен айтты.
Бибі апа өз тағамын қарап, аздап татып көрді де, басын изеді:
— Ммм… талғампаз ас емес, бірақ үстіне тұздық көп құйсаң, жарайды.
— Қандай тұздық? — дедім мен.
— Дәмін білдіртпейтін кез келген тұздық, — деді апа салқынқанды.
Сол сәтте күйеуім Ерлан кіріп келді. Айналасына, түтінге, бізге, тигандарға көз жүгіртіп, сабырмен айтты:
— Әп-әп, ұрпақтар соғысы жаңа кезеңге өтіпті — ядролық.
— Бұл жарыс, — дедім мен. — Кім жеңсе, сол бастық.
— Онда мен көршіге кеттім. Жеңімпаз маған SMS жібереді, — деді ол және есікке беттеді. Бірақ қайта бұрылып:
— Айтпақшы, пицца тапсырыс берілген, келе жатыр, — деді.
Бибі апа күліп жіберді, ал Гүлнар ене терең күрсінді:
— Тіпті менің тағамымды да татпады…
— Бәлкім, себебі ол әлі тірі шығар, — дедім мен, тиганнан шыққан біртүрлі дыбысты тыңдап.
Бибі апа қолын көтеріп, тоқтатты:
— Жарайды, болды, жетер. Соғысты тоқтатам. Бірақ, Гүлнар, маған уәде бер — келесі келгенде тек гүл әкел. Сабақ емес.
Гүлнар көзін төмен салып, бір сәт ойланды да, жымиып қойды:
— Мүмкін, дұрыс айтасың, апа… Бірақ үндемей отырам деп уәде бермеймін.
— Мен де бермеймін, — деді Бибі апа, шай кесесін көтеріп. — Бірақ сөйлер алдында ішіп алам. Көмектеседі.
Сөйтіп, үш буынның үш әйелі — біреуі тым тәжірибелі, біреуі тым өзімшіл, біреуі тым шаршаған — түтін арасында отырып, пицца жеп, күлкіге көміліп отырдық. Бәрі де жоспарланғандай.
Кетер алдында Бибі апа Гүлнарға қарап былай деді:
— Көрдің бе, қызым, соңғы сөзді айту қиын емес. Бастысы — оны аузың толы кезінде айту.
Гүлнар қыран-топан күлді, ал мен жеңіл тыныс алдым.
Міне, осылайша біздің үйдің бейбіт келісімі асүйде қол қойылып, күлкімен бекітілді.
