Айгүл сол күні үйге қайтқанда, қолында әлі де гүлдер бар еді. Саусақтары дірілдеді – суықтан емес, жүрегіндегі толқудан. Есіктің алдында сәл тұрды. Іште – бұрынғы өмірі: ауыр сөздер, үнсіздік, күн сайын азайып бара жатқан сенім.
Бірақ қолындағы гүл – бір кішкентай үміт, тірі қалған жылылық еді.
Есікті ашқанда, Ерлан ас үйде тұрды. Телефонын бір жаққа қойып, үнсіз қарап тұр. Көзінде ашу да, мысқыл да жоқ. Тек қорқыныш.
– Бұл гүлдер қайдан? – деді ол жай ғана.
– Bir Adam Birdie.
– Kandai adam?
– Мені көрген адам, Ерлан. Расымен көрген.
Ол басын төмен салды. Қолдарын бір-біріне қысып, күрсінді.
– Мен… білмеппін, саған бұлай қажет екенін.
– Иә. Маған қажет болды. Тек бір сәтке болсын өзімді адам ретінде сезіну.
Сол түні екеуі сөйлемеді. Айгүл гүлдерді шыны ыдысқа салып, терезе алдына қойды. Ұзақ қарады. Әрбір жапырақшада бір естелік, бір сұрақ тұрғандай еді.
Келесі күндері үй іші өзгеше тыныш болды. Ерлан бұрынғыдай дауыстамайтын, бірақ оның үнсіздігі бұрынғыдай салқын емес еді. Онда өкініш бар еді.
Айгүл байқап жүрді. Ол өзгере бастады – баяу, ұялшақ түрде. Күн сайын бір кішкентай қимылмен, бір сөзбен бәрін түзеткісі келгендей.
Бір күні Ерлан айтты:
– Айгүл, теңізге барайықшы. Екеуміз ғана.
Айгүл таңырқап қарады.
— Сонша жылдан кейін демалысқа шығайық дейсің бе?
— Демалыс үшін емес. Сен үшін.
Айгүл ештеңе демей, сәл жымиып, сыртқа шықты. Дүкенге барғанда, Мұратты тағы көрді. Әдеттегідей, жеміс сөресінің жанында тұр.
— Сәлем, Айгүл, — деді ол күлімдеп.
— Сәлем.
— Гүлдер ұнады ма?
— Иә. Тіпті… тым ұнап қалды, — деді ол ақырын.
Екеуі біраз үнсіз тұрды.
— Мен сенен ештеңе тартып алғым келмейді, — деді Мұрат жұмсақ дауыспен. — Тек сенің бақытқа лайық екеніңді білсең деймін.
Айгүл оған тік қарап тұрды. Көзінен жылы, бірақ мұңды нұр көрінді.
— Мүмкін тым кеш болған шығар, Мұрат. Менің өмірім сол ауырған жерде қалып қойған сияқты.
— Кейде дәл сол жерден жаңа өмір басталады, — деді ол күлімдеп.
Кешке Айгүл ас үстелінің үстінен бір қағаз көрді. Ерланның қолтаңбасы еді:
«Мен ақымақ болдым. Көрмедім сені. Егер жүрегіңде маған кішкентай орын болса, сол жерді табуға көмектесші.»
Ол үнсіз оқыды. Бір бөлігі сенгісі келді, бір бөлігі қорықты. Бірақ бөлмеге кіріп, оның ұйықтап жатқан жүзін көргенде, өзгеше бір мейірім оянды. Ол да шаршаған, ол да адасқан адам еді.
Күндер өте берді. Мұрат дүкенге сирек келетін болды. Телефон соқпайтын, хат жазбайтын. Тек кейде сөренің үстінде бір тал гүл қалдырып кететін.
Ал Ерлан болса, Айгүлге жақындай түсті. Таңертең шай әзірлейтін, кейде кешке екеуі үнсіз отырып, теледидар көретін. Үнсіздік енді ауыр емес — жылы еді.
Бір кеште Айгүл үйге кеш қайтты. Есіктің алдында Ерлан күтіп тұр екен.
— Күттім сені, — деді ол.
— Білем.
— Мұратпен болдың ба?
– Iә.
Ерлан терең тыныс алып, көзіне жас үйірілді.
– Ол сені бақытты ете ме?
– Ол менің кім екенімді еске салады.
– Демек… мен соңғы жылдары соны ұмыттырдым.
Айгүл оның жүзіне қарады. Сақал-мұрты ағарып, иығы еңкіш тартқан.
– Ich bin kein profitgieriges Kelmaiden”, sagte er.
– Ренжіттің, – деді Ерлан тыныш қана. – Бірақ, бәлкім, сол арқылы мен қайтадан өмір сүріп жатқанымды сездім.
Сол түннен кейін екеуінің арасындағы нәрсе өзгерді. Толық кешірім емес, бірақ тыныштық пайда болды. Күн сайын серуенге шығатын болды. Кейде сөзсіз, бірақ бір ырғақта. Бір сәтте олардың қолдары тиіп кетсе, ешқайсы тартылып кетпейтін.
Бір күні Айгүл дүкенге барды – Мұрат жоқ. Оның орнында сөренің шетінде қағаз тұр:
“Нағыз махаббат – кетпей қалған емес, сені өзіңе қайта оралтқан махаббат.”
Айгүлдің көзіне жас келді. Ол оны жоғалтқанын білді. Бірақ бұл жолы қорқыныш емес – тыныштық сезінді. Өзіне қайта оралған әйел ретінде.
Кешке үйге барғанда, Ерлан үстел басында отыр екен. Қолында кішкентай қорап.
– Бұл не? – деді Айгүл.
– Сурет. Екеуміз. Үйленген алғашқы жылымыздан. Қарашы, қандай күлімдеп тұрсың…
Айгүл суретке ұзақ қарады. Сол суреттегі жас әйелді танымай қалды — ол үмітке, жарыққа толы еді.
— Мен саған бәрі бұрынғыдай болады деп айта алмаймын, — деді ол ақырын.
— Маған сол да керек емес, — деді Ерлан. — Маған тірі сен керек.
Түнде екеуі терезенің алдында отырды. Сыртта жаңбыр жауып тұр. Терезеге түскен жарық тамшыларда ойнап тұрды. Олар үндемеді. Бірақ бұл үнсіздік енді ауыр емес еді — ол тыныштықтың ішіндегі түсіністік еді.
Ерлан оның қолын ұстады.
– Айгүл… кетпегеніңе рахмет.
– Мүмкін, мен ішімнен кеткен шығармын, Ерлан. Бірақ қайтып келдім.
Келесі күндер бейбіт өтті. Ешқандай үлкен сөздерсіз, уәделерсіз. Кішкентай қимылдармен: таңғы шай, жылы күлкі, бір тал гүл. Сол арқылы олар қайтадан үйреніп жатты – бірін-бірі көруді, бағалауды, тыныш сүйуді.
Bir zheksenbide Erlan aytty:
– Теңізге барайық. Ескі өмірімізді емес, өзімізді еске алайық.
Олар барды. Құм суық, су мөлдір еді. Айгүл аяғын жалаңаштап, толқындарға қарап тұрды. Ерлан алыстан қарап, бұрынғыдан мүлде басқа әйелді көрді – тірі, еркін, шынайы.
– Есіңде ме, алғаш рет осында келгенімізде не айтқаның? – деді Айгүл.
– “Күнің күлкіңнен басталатындай жарқырайсың” дегенмін.
– Тағы да: “Сені ешқашан жалғыз жылатпаймын”, – дегенсің.
Ол үнсіз қалды.
– Сол уәдеңді ұмытып кетіпсің, – деді Айгүл.
– Қайта орындай алам ба?
– Әрине. Әлі кеш емес.
Толқын аяғын сипаған сәтте Ерлан еңкейіп, Айгүлдің маңдайынан сүйді. Ол сүйіс – кешірім мен үміттің бір тамшысы еді. Сол сәтте барлық өткен жылдар артта қалды.
Айгүл көзіне жас алып, бірақ жымиып тұрды. Өмір оған бәрін бермесе де, ең қымбаттысын бергенін түсінді – кешіре білуді.
Үйге қайтқанда, терезе алдындағы гүлдер солып қалған еді. Бірақ Айгүл оларды тастамады.
Selfie den ganzen Tag und die ganze Nacht:
mahabbat – minsizdik emes,
mahabbat – kalu.
