Сол сәтте бетіме қан жүгірмей, жүрегім тоқтап қалғандай болды. Саусақтарым дірілдеп тұрды, бірақ тоқтай алмадым. Ер-тоқымның астынан ұстап көргенім – ойыншыққа мүлде тән емес, темірден жасалған қатты нәрсе еді. Бұл жай ағаш не вата бола алмайтын. Ас үйден қайшы алып келіп, бір-екі тігісін абайлап қидым. Мата ашылып, көзіме кішкентай қара құрылғы көрінді. Жарық диодындай әлсіз сәуле жыпылықтап тұрды. Қатып қалдым. Бұл кәдімгі диктофон болатын.
Әлем сол сәтте айналуды доғарғандай сезілді. Тынысым тарылып, жүрегім кеудемнен шығардай дүрсілдеп кетті. Еденге отырып қалып, құрылғыны қалтырап ұстап тұрдым. Бір мезетте бәрі айқын болды. Нұрланның «сыйлығы» мүлде қамқорлық белгісі емес екен. Бұл – біздің өмірімізді аңдуға арналған құрал еді.
Түймесін басып қалып едім, алдымен сәл ғана шу шықты, содан соң… өз даусымды естідім. Айдостың күлкісі, біздің әңгімелеріміз, кешкісін оған ертегі оқыған кездерім – бәрі жазылып қалған. Үйіміздегі әрбір сәт, әрбір сөз, әрбір тыныс – барлығы диктофонда сақталыпты. Ішім айнып, жаным түршікті. Бұл – ең ауыр сатқындық еді.
Сол сәтте түсіндім: Нұрлан бізді ешқашан шынымен босатпаған. Ажырасқаннан кейін де бәрін бақылағысы келіп, қашан да үстемдігін жүргізгісі келген. Оның бұл әрекеті – манияға айналған қадағалау. Ол тіпті өз баласының сүйікті ойыншығын да тыңшылық құралына айналдырыпты.
Құрылғыны үстелге қойып, телефонымды алдым. Бәрін суретке түсіріп шықтым – тігістер, ішіндегі темір, ашылған қуыс. Бұлар дәлел болатынын түсіндім. Бірінші ойым – дереу Нұрланға қоңырау шалып, бәрін бетіне айту еді. Бірақ іштей сездім: ол тек қуанады, менің ашуымнан ләззат алады. Жоқ, бұған жол бермеймін деп шештім.
Түнді ұйқысыз өткіздім. Айдостың төсегінің қасында отырып, оның бейқам ұйқысын көрдім де, іштей ант бердім: Мен оны қорғаймын. Не болса да.
Ертеңінде полицияға бардым. Бастапқыда кезекші сенбей қарады, бірақ бірнеше секунд жазбаны тыңдағаннан кейін түрі өзгеріп кетті. Бұл істің өте ауыр екенін айтып, материалдарды тергеу бөліміне берді. Мен түсініктеме жазып, диктофон мен ойыншықты дәлел ретінде қалдырдым.
Келесі күндер қорқынышты болды. Әрбір бұйым күдік тудырды. Айдостың барлық ойыншықтарын, бөлмедегі шамдарға дейін тексеріп шықтым. Қосымша құрылғы табылмады, бірақ қорқыныш кете қоймады. Әрбір қоңыраудан селт етемін, есік алдындағы аяқ дыбысынан жүрегім зырқ етеді.
Бірнеше күннен соң полиция хабарласты. Құрылғыда ондаған сағат жазба бар екен. Тек біздің әңгімелер емес, үйде сөйлескен телефон қоңырауларым да түгел жазылыпты. Аппарат апталап жұмыс істеген. Бұл – шын мәнінде тыңшылықтың даусыз дәлелі еді.
Ашудан да, жиіркеніштен де дірілдедім. Қалай ғана мен бұндай адамға сендім? Қалай оған әйел болып, баламның әкесі болуына жол бердім? Енді ол өз ұлын да бақылудың құралына айналдырған.
Адвокатқа барып, сотқа талап арыз бердім. Кездесулерін шектеуді, тіпті кейбір құқықтарын тоқтатуды сұрадым. Барлық дәлелдер қолымда еді. Нұрлан бәрін жоққа шығарды. «Мен емес», «қателік» дегендей сылтауратты. Бірақ диктофондағы жазбалар, жасырылған тігістер, полицияның сараптамасы – бәрі оған қарсы сөйлеп тұрды.
Соңғы рет бетпе-бет кездестік. Мен оған тура қарап, сабырлы да қатаң үнмен айттым:
– Сен енді бізге ешқашан билік жүргізе алмайсың. Әке болу құқығынан айырылдың.
Көзінде бір сәт қорқыныш жылт етті. Ол өзінің шектен шыққанын, енді қайтар жол жоқ екенін түсінді.
Біздің өмір бірден тынышталмады. Апталап пәтердің әр бұрышын тексеріп, үрейленіп жүрдім. Бірақ уақыт өте келе тыныштығымды қайтарып алдым. Айдос қайтадан күлді, ойнады, балалық шаттығын тапты.
Мен конекті қайта тігіп, ішіндегі барлық артық затты алып тастадым. Енді ол жай ғана ойыншық болды.
Кейде Айдостың шаттанып, тербеліп отырғанын көргенде жүрегім сыздайды. Сол қорқынышты сәт есіме түседі. Бірақ енді мен мүлде басқа адаммын. Күшті, сақ, баласын қорғауға дайын.
Бүгінде бір нәрсеге анық көзім жетті: қандай көлеңке тағы да біздің жолымызға шықпасын, мен Айдосқа қалқан боламын. Біздің үйде енді құпия тыңшылыққа, өтірікке орын жоқ. Мұнда тек жарық, сенім мен махаббат қана қалады.
