Сол сәтте Айгүлдің денесін суық діріл қарып өтті. Иттің үруі қалың орманның өлі тыныштығын жарып, белгісіз бір сұмдықты ескерткендей болды. Ол тоқтап, құлақ түрді: тек Нұрланның ауыр демі мен жапырақ сыбдыры ғана естіліп тұрды.
— Туһ, мынау жаман нәрсеге ұқсайды, — деп күңкілдеді Нұрлан, маңдайындағы терді сүртіп.
Ит кенет тоқтап, қалың бұтаның түбін тырмалап қазуға кірісті. Ауаны қалың әрі тәтті иіс қаптады — Айгүл бірден таныды, бұл шіріген дененің иісі еді.
— Нұрлан, шамды түсір! — деді ол.
Нұрлан қол шамды жақты. Жарық ор қазылған жерді шарпып өтті. Айгүлдің көзі дөңгеленіп кетті: топырақ арасынан адамның қолы шығып жатыр. Ақшыл, сіресіп қалған, саусақтары көкке созылған…
— Астапыралла… — деді Нұрлан, шегініп. — Бұл… мәйіт қой!
Ит қыңсылап, жерді қазып әлек болды, жер астындағы жанды шығарардай. Айгүл тізерлей еңкейіп, анықтап қарады: расында жас жігіттің денесі, үсті-басы қан-қан, жыртылған киімдері әлі үстінде.
— Тиіспе! — деді ол қатқыл үнмен. — Бұл — қылмыс орны.
Нұрлан басын изеді. Ол жас еді, өлімді жақыннан көру оған ауыр тиді. Ал Айгүл өзін қолға алды: тәжірибесі оған салқынқандылық танытуды үйреткен.
Телефонын алып шықты, бірақ байланыс жоқ. Бірнеше қадам шегініп, жоғары көтеріп, әлсіз сигнал ұстап, координат жіберді. Көмек жарты сағаттан соң жетеді деді.
— Күтеміз, — деді ол. — Бұл жерге тимейміз.
Бірақ ит тынышталмады. Ол ары-бері жүгіреді, орманға қарай үреді, қайта оралып, тағы кетеді. Тура: «Мұнымен бітпейді» дегендей.
Айгүл оның көздеріне қарады. Ақылды, мазасыз жанарында бір сыр бар еді.
— Ол бізді әрі қарай бастап барғысы келеді, — деді ол сыбырлап.
— Әрі қарай?! — Нұрлан шошып кетті. — Бір мәйіт жетпей ме?!
— Ал егер тағы бар болса ше? — деді Айгүл.
Нұрлан үнсіз қалды. Ит болса, алда жүріп кетті. Айгүл тапаншасын шешіп, қасындағыларға белгі берді.
Олар тағы да жүріп кетті. Орман қалыңдап барады, ауа ауырлап, қараңғылық қалыңдай түсті. Он бес минуттан соң шағын алаңқайға шықты. Ортасында ескі ағаш үй тұр — терезелері тақтаймен жабылған, есігі бір ілгекте ғана ілініп тұр.
— Жаман иіс шығады, — деді Нұрлан, тұншыға.
Айгүл есікті жайлап итерді. Ол сықырлап ашылды. Ішінен көгерген, шірік иіс таранды, мұрынды жарып өткендей.
Шам жарығы қабырғалардағы қара дақтарды көрсетті. Бұрышта — қалың қаптар үйіліп жатыр. Біреуі жыбыр етіп қозғалды.
— Жылдам! — деді Айгүл.
Екеуі бірге арқанды шешті. Қаптың ішінен жас қыз шықты — он жетілер шамасында. Жүзі көгерген, көздері ісіп кеткен, бірақ тірі.
— Ит… ол мені құтқарды… — деді қыз күбірлеп.
Ит құйрығын бұлғап, шаттана үрді.
Басқа қаптарды ашқанда — үшеуінде өлі денелер жатты. Жас жігіттер, әлдеқашан жансыз.
Айгүлдің тістері сақылдап кетті.
— Бұл — қандықол қылмыскердің ісі, — деді ол қатал үнмен.
Нұрлан бозарып кетті, бірақ орталыққа қайта хабарласты. Көп ұзамай алыстан сиреналар естілді.
Қызды дәрігерлер алып кетті. Орынды криминалистер қоршап, суретке түсіре бастады. Айгүл болса, иттің жанына тізерлеп отырды. Жануар есік алдында жата кетіп, қараңғы орманға қадала қарап жатты.
Ол басынан сипады:
— Сен нағыз батырсың, досым.
Бірақ жүрегінің түбінде сезді: бұл бастамасы ғана. Қылмыскер әлі бостандықта еді. Ал орман үнсіз, қалың құпиясын жасырып тұр.
Осы сәтте көз алдына інісі Ерланның бейнесі келді. Сол кезде құтқара алмады. Ал бүгін — өзгелер үшін соңына дейін күресуге дайын.
Айгүл ант етті: бұл жауызды таппай тынбайды.
Сиреналар жақындап келеді, бірақ орманның түнерген тыныштығы бұзылмай тұрды. Тыныштықтың ар жағында әлі ашылмаған қараңғы сыр жасырынғандай.
