Мұрат қонақүйдің фойесінде тұрды. Қолында телефоны, құлағында үнсіздік. Байланыс ұзақ уақыттан кейін үзіліп, ар жағынан тек түннің тыныштығы естілді. Айналасында күлкі, музыка, мерекелік көңіл-күй, бірақ ол ештеңе сезбеді. «Бәрі бақытты, бір мен ғана бөлектеймін», — деп ойлады ол. Терезеден тысқары қараса, ақ ұлпа қар орманды ақырын жауып тұр. Ішінде бір ауырлық, белгісіз қорқыныш оянды.
— Ей, Мұрат, неге мұңайып тұрсың? — деп дауыстады Мұхтар, қолында шампан ұстаған күйі. — Бәрі билеп, күліп жүр, ал сен қабақ шытып тұрсың!
— Жай, телефон соғып келейін деп едім, — деді Мұрат, жылы жүз танытқысы келіп.
— Айжанға ма? — деп Мұхтар жымиып қойды. — Әй, қойшы, ренжіген шығар. Әйел ғой, ертең ұмытады. Бәрі жақсы болады.
Мұрат басын изеді, бірақ үндемеді. Әуен мен күлкі алыстан жаңғырық болып жетті, ал ол өзін бөтен адамдай сезінді.
Сағат үш шамасында ол бөлмесіне оралды. Көп ойланбастан төсегіне жатты. Телефон экранында Айжанның аты мен «1 қаңтар» деген жазу тұрды. «Ертең сөйлесермін», — деп сыбырлады да, көзі ілінді.
Келесі күні басы ауырған күйі оянды. Телефон — үнсіз. Хабарлама жоқ, қоңырау жоқ. Әлеуметтік желіге кіріп еді — ешқандай белгі жоқ. Әдетте ренжісе де, Айжан бірдеңе жазып қоятын: әзіл, өлең, сурет… Ал қазір — тыныштық.
Түстен кейін ол Брюссельдегі ата-анасына барды. Үй іші думан: анасы күліп жүр, қарындасы Вивьен мен күйеубаласы Ғалым дастарқан басында әзілдесіп отыр. Бәрі жайдары, мерекелік көңіл күйде. Бірақ
Мұраттың жүрегінде салқын бос орын бар еді.
— Ал, Айжан қалай? — деп сұрады анасы шай құйып отырып. — Саған ренжіген жоқ па, жалғыз қалдың ғой?
Мұрат иығын көтерді.
— Білмеймін. Телефоны сөндірулі. Хабарласа алмай жүрмін.
Анасы күрсінді. — Әй, балам, әйеліңді ренжіткенсің ғой. Ол қазір нәзік уақытта, сезімі де өзгермелі. Сен оны жалғыз қалдырмауың керек еді.
Мұрат үндемеді. Анасының сөзі дұрыс екенін сезді, бірақ іштей бір қорқыныш пайда болды — бұл жай реніш емес сияқты еді. Бұл — жоқтық.
Екі күн өткен соң, ол шыдай алмады. Алматыға қайтуға шешім қабылдады. Жол ұзақ көрінді. Әр жарты сағат сайын телефонын қарап, хабар күтті — бос экран. Туған үйінің алдына жеткенде түн жарымы болған.
Бәрі баяғыдай: кіреберіс, баспалдақ, есік… Бірақ пәтердің іші бос әрі суық. Ауада шаң мен үнсіздік иісі. Асүйде ештеңе өзгермеген, ал жатын бөлмеге кіргенде жүрегі шым етті: сәби төсегі, комод, арба — бәрі жоқ. Шкафтың есігін ашса, Айжанның киімдері тұрған жағы бос.
Ол төсекке отырып қалды. «Кетіп қалды… Бірақ қайда?»
Қолындағы телефонды қайта көтерді. Қоңырау — жауапсыз. Енесіне — түнгі үнсіздік. Сәулеге — сөндірулі. Ақыры кешке Мұхтарға хабарласты.
— Мұхтар, Сәулемен сөйлестің бе? — деді дауысы дірілдеп. — Айжан туралы білмейсің бе?
— Иә, бүгін таңертең сөйлестім. Айтқан, Айжанның анасы қалалық ауруханада болған көрінеді, — деді Мұхтар.
— Ауруханада? Неге?
— Білмеймін, Мұрат. Бірақ барып көр.
Ол пальтосын іле салып, асығыс шықты.
Қалалық аурухана іші салқын әрі тыныш еді. Рецепцияда жас медбике отыр.
— Сәлеметсіз бе, көмектесе аламын ба?
— Иә, менің атым Мұрат Ермеков. Әйелімді іздеп жүрмін — Айжан Ермекова. Босануға аз қалған еді.
Қыз компьютерге үңілді.
— Бір минут… Иә, иә, осында тіркелген. 31 желтоқсаннан 1 қаңтарға қараған түні түскен.
Мұраттың денесі мұздап кетті. — Қазір қайда?
— Босану бөліміне ауыстырылған. Туу қиын болды, бірақ сәби…
— Сәби?! — дауысы үзіліп шықты. — Ол тірі ме?
Медбике жымиып, жұмсақ дауыспен айтты:
— Иә, қыз бала. Екеуі де тірі. Әйеліңізді көре аласыз, бірақ ұзаққа емес.
Мұрат ұзын дәлізбен асығып жүрді. Есікті ашқанда, Айжан ұйықтап жатты. Түсі ағарған, бірақ жүзі тыныш. Тумбочка үстінде кішкентай қызғылт білезік жатыр — үстінде жазу: Айару. Жанында бүктелген хат.
Мұраттың қолы қалтырап, қағазды ашты:
«Мұрат,
Саған қоңырау шалуға тырыстым, бірақ білдім — сен қазір ата-анаңның қасындасың. Менің әлсіз күйімді көріп, мазаланғаныңды қаламадым.
Бәрі кенеттен болды. 31 желтоқсан кешінде толғағым басталды. Көрші апай мені ауруханаға жеткізді. Қатты қорықтым, бірақ ішімде бір тыныштық болды.
Қызымызды қолыма алған сәтте жылап жібердім. Батыр болдым деп емес, жалғыз болғандықтан.
Саған өкпем жоқ. Екеуміз де қателестік. Бірақ мен түсіндім: біз жолда бір-бірімізді жоғалттық. Күнделікті күйбең, өкпе мен намыс арасынан махаббат ұмыт қалды.
Қызымызға — Айаруға — қамқор бол. Егер бірге бола алмасақ та, ол сенің махаббатыңа лайық.»
Мұрат ұзақ отырды, хатты қолынан тастамай. Әр әріп жүрегіне қадалғандай болды. Ол баяу орнынан тұрып, әйелінің қолын сүйді.
— Кешір мені… — деді сыбырлап. — Мен білмедім…
Айжан қозғалып, көзін ашты. Әлсіз күлді.
— Келдің бе?..
— Иә. Бұрын келуім керек еді.
Екеуінің арасындағы үнсіздік ауыр емес, жылы еді. Көрші бөлмеден нәрестенің нәзік жылауы естілді. Есіктен медбике кіріп, кішкентай қызғылт көрпеше ұсынды.
— Айару әкесін көруге дайын, — деп күлімсіреді ол.
Мұрат кішкентай жүзге қарады — мұрыншасы, еріндері, бәрі таныс. Көзінен жас ақты.
— Қош келдің, менің кішкентай ғажайыбым… — деді ол сыбырлап.
Күндер өтті. Апталар артта қалды. Айжан баяу сауығып жатты, ал Мұрат күн сайын келіп тұрды. Көп сөйлемейтін, бірақ олардың арасындағы тыныштық бұрынғыдай емес еді — енді онда жылулық бар.
Ақпанның бір таңында, қар тоқтап, күн нұрлы шыққан шақта, Айжан ауруханадан шықты. Бір қолымен Мұратқа сүйеніп, бір қолында — ұйықтап жатқан Айару.
— Болашақ не боларын білмеймін, — деді ол жай ғана. — Бірақ енді қашқым келмейді.
Мұрат күлімсіреді. — Мен де. Мүмкін бәрін қайта бастай аламыз.
Айжан басын изеді.
Олар жай жүріп келе жатты. Қар еріп, жолда сулы іздер қалды. Аспан ашық, ауада көктемнің жеңіл иісі.
Мұрат ойлады: кейде бәрін жоғалту керек — қайтадан сүйе білуді үйрену үшін.
Сол сәтте ол жүрегінің шынымен үйіне оралғанын сезді.
