Айдана үнсіз отырды. Бөлмеде раушан гүлі мен күйген темекінің иісі араласып, уақыт тоқтап қалғандай болды. Данияр қолымен шашын сипап, біраз кідірді.
— Айдана… мен ауруханада болдым, — деді ақырында. — Әкем инфаркт алып қалыпты сол түні. Сіңлім хабарласты… Мен ойланбастан жүгіріп кеттім.
Сөздері шындыққа ұқсайтын еді, бірақ даусы біртүрлі дірілдеді. Айдана оның жүзіне қарады — көзінде қайғы емес, кінә бар еді.
— Енді қалай? — деді ол ақырын. — Әкең жақсы ма?
— Иә, енді жағдайы тұрақты, — деді ол, көзін тайдырып. — Бірақ… мен тек ауруханада болған жоқпын.
Ауыр тыныштық орнады.
— Мен… Аяжанмен кездестім, — деді ол ақырында.
Бұл есім жүрегін тіліп өткендей болды. Аяжан — Даниярдың бұрынғы қалыңдығы, Айдана жайлы әңгімелердің арасынан анда-санда аты аталып қалатын әйел.
— Неге? — деді Айдана, үні дірілдеп. — Дәл бүгін бе? Дәл осы түні ме?
— Ол да ауруханада болған, — деді Данияр асығыс. — Әкеме көмектесті. Кейін сөйлесіп қалдық… өткен туралы.
— Өткен бе? — деді Айдана ащы күлкімен. — Ал бүгін ше, Данияр? Біздің бүгініміз қайда қалды?
Ол үндемеді. Тыныштық — мойындаудың ең ауыр түрі еді.
Айдана орнынан тұрды. Төсектің шетінде бүктеліп жатқан ақ көйлек оған бөтен көрінді — кеше ғана арманы болған киім, енді тек естелік. Терезенің алдына барып, таңғы Алматының бозғылт жарығына қарады.
— Мен сенің өткеніңмен жарыса алмаймын, — деді ол жай ғана. — Егер жүрегіңде екі есік болса, мен ешқашан оның жартысын бөлісе алмаймын.
Данияр қолын созды, бірақ ол шегінді.
— Тиіспе. Қазір емес.
Даусында ашу жоқ еді — тек терең шаршау.
Келесі бірнеше сағат үнсіз өтті. Айдана чемоданына бірнеше заттарын салды: киім, күнделік, кішкентай хош иіс. Данияр оны үнсіз бақылады.
— Кетпе, — деді ақырын.
— Мен де қалғым келді, — деді ол. — Бірақ сен мені кетірдің сол түні-ақ.
Ол есікті жапқанда, пәтерде бос жаңғырық қалды.
Айдана сатыдан төмен түсті. Таңғы ауа суық, бірақ еркін еді. Көшелерде адамдар қозғала бастады: таксилердің дыбысы, жаңа піскен нанның иісі, алыстан естілген азан үні. Қала тіршілігі жалғасып жатты — ешкім оның әлемі күйрегенін байқамады.
Ол бағытсыз жүрді, Көктөбенің етегіндегі саябаққа жеткенше. Суы мөлдір бұлаққа қарап тұрып, өз бейнесін көрді. Бейне таныс та, жат та еді. Көзінде жас жоқ. Бәлкім, бәрі де сол бір түні-ақ құрғап қалған.
Келесі күндері ол оның қоңырауларына жауап бермеді. Кейде үнсіздік — ең ауыр жауап.
Бір апта өткен соң Айдана бір парақ қағаз жазып, оны қонақүй әкімшілігіне қалдырды — дәл сол қонақүйге, онда екеуі бал айын өткізбек болған. Қағазда жұпар иіс пен тыныш жазу ғана бар еді:
«Данияр,
мен сені жек көрмеймін. Бірақ енді сенімен өмір сүре алмаймын.
Шынайы махаббат — жарты шындықтың үстіне салынбайды.
Сен кеткен түні өзіңмен бірге менің сенімімді де алып кеттің.
Кейбір сезімдер өшпейді — олар жай ғана үнсіз сөніп бітеді, жел жетпеген шырақтай.
Өзіңді сақта.
— Aydana.
Ол хатты бүктеп, қалтасына салып, сыртқа шықты. Таң атқан Алматы баяу оянып жатты: шыңның ар жағынан күн көтеріліп, қала алтын түске боялды.
Сол сәтте Айдана бір нәрсені анық сезінді — ол енді бұрынғы адам емес.
Бәлкім, махаббат кейде аяқталмайды — тек түрін өзгертеді. Ол үнсіздікке, батылдыққа, жаңа бастауға айналады.
Айдана түсінді: ол не некесінен, не ерінен айырылған жоқ.
Ол өз-өзін қайта тапты.
