Нұрлан әйелдің әлсіз тынысын тағы бір рет тыңдап, алақанының жылуын сезді. Оның жүрегі кеудесінде дүрсілдеп кетті — мұндай сәттерде уақыт тоқтап қалғандай болады. Көшеде адамдар әлі де қарап тұрды, бірақ ешкім жақындауға батпады. Ал ол бір сәтте шешім қабылдады: көмек күтіп тұруға болмайды.
— Көмектесіңдер! — деді ол қатқыл үнмен. — Мен оны өзім апарамын!
Жақын маңдағы бір жігіт ұялшақтап келіп, есінен танған әйелді көтерісуге көмектесті. Балалар жылап, шешелерін құшақтап алып, жанына жабысты. Нұрлан қолымен жұмсақ қимылдап, олардың басынан сипады.
— Қорықпаңдар, бәрі жақсы болады, — деді ол сенімді үнмен.
Олар әйелді көлікке отырғызды. Айдос пен Әсем шешелерінің тізесіне тығылып отырды, кішкентай алақандарымен оның салқын қолдарын ұстап. Нұрлан рөлге отырып, бір сәтке терең дем алды — алдында маңызды кездесулер, келісімшарттар мен миллиондаған долларлық мәмілелер күтіп тұрған, бірақ дәл қазір олардың ешқайсысының маңызы жоқ еді.
Көлік сырғып кетті. Қала шамдары мен жол белгілері жылдамдықпен артта қалып жатты. Нұрланның ойы басқа жақта — ол осы әйелдің жүзін, балаларының қорқыныштан дірілдеген көздерін ұмыта алмады. «Қалайша осындай жағдайға жетті?», — деп ойлады ол.
Аурухананың қабылдауында дәрігерлер дереу әйелді алып кетті. Нұрлан егіздерді өзімен бірге алып, тыныш бөлмеге апарды.
— Атыңдар қалай, батырлар? — деп жылы жымиды ол.
— Айдос… ал бұл — Әсем, — деді ұялшақ бала сыбырлап.
Нұрланның жүрегі елжіреп кетті. Балалардың көзінде тазалық пен сенім бар еді — олар әлемнің қаталдығын әлі білмейтін.
Кешке қарай дәрігер шығып, басын изеді.
— Уайымдамаңыз, бәрі жақсы. Әйел қатты шаршаған, денесі әлсіреген. Тек демалып, тамақтанып алуы керек, — деді ол.
Нұрлан терең тыныс алып, шүкір деді. Бірақ осы сәттен бастап ол жай ғана көмектесіп кететін кездейсоқ адам бола алмайтынын түсінді.
Келесі күні Аяулым есін жиды. Ақ төсекте жатты, төбеге қарап біраз үнсіз қалды. Бас жағына қарай беттегенде терезе алдындағы орындықта бір ер адамды көрді. Ол сабырлы, жылы жүзді еді.
— Сәлеметсіз бе, — деді ол күлімсіреп. — Мен сізге кеше көмектестім. Менің атым — Нұрлан.
Аяулым орнынан сәл көтерілді. Көзінде ұялшақтық пен алғыс бар.
— Рақмет… Егер сіз болмағанда… мен білмеймін не болар еді, — деді ол сыбырлап.
Нұрлан басын шайқады.
— Енді уайымдамаңыз. Сіз бен балаларыңыз қауіпсіз жердесіз.
Осылайша олардың тағдырлары тоғысты. Бірі — өмір бойы бәрі бар адам, бірақ жаны тыныштық таппаған. Екіншісі — бәрін жоғалтқан, бірақ жүрегінде мейірім мен үміт сақтаған әйел.
Келесі апталарда Нұрлан ауруханаға жиі келіп тұрды. Балалар оны «Аға Нұрлан» деп атап кетті. Ол оларға ойыншықтар әкеліп, саябаққа апаратын. Аяулым алғашында қысылып, көмекті қабылдауға ұялды, бірақ уақыт өте келе оның пейілі шынайы екенін сезді.
Бір күні ол:
— Нұрлан аға, неге сіз осылай істейсіз? Сіз маған бөтенсіз ғой, — деді.
Нұрлан сәл ойланып қалды.
— Менің де бір қызым бар еді… Бірақ тағдыр оны алып кетті. Содан бері мен ешкімге көмектесе алмай келем. Ал сізді көргенде — сол өмірдің екінші мүмкіндігі сияқты сезіндім, — деді ол баяу үнмен.
Аяулымның көзіне жас үйірілді.
— Мүмкін, біз екеуміз де өмірден қайта бастауымыз керек шығар, — деді ол күлімсіреп.
Бірнеше ай өтті. Аяулым жаңа жұмыс тапты — Нұрланның компаниясындағы қайырымдылық жобасында. Балалары балабақшаға барып, күлімдеп оралатын болды. Ал Нұрлан ұзақ жылдар бойы сезбеген тыныштық пен жылулықты қайта тапқандай еді.
Ол кейде ойға шомып: «Байлық пен бедел ештеңе емес екен ғой, егер жүрегің бос болса», — деп өз-өзіне сыбырлайтын.
Ал Аяулым үшін Нұрлан жай мейірімді адам емес еді — ол өмірге қайта оралудың символы болды. Күйеуінен кейін үмітсіздікке түскен әйел енді болашаққа сеніммен қарайтын.
Күздің бір кешінде олар балалармен бірге саябақта серуендеп жүрді. Аспанда алтын түстес жапырақтар баяу қалықтап түсіп жатты. Айдос қуанып жапырақ қуып жүр, Әсем қолындағы шарды аспанға ұшырып алды.
Аяулым күліп:
— Қараңызшы, өмір қандай әдемі! — деді. Нұрлан оған қарап, жымиып қойды.
— Иә, өмір кейде ауыр сынайды… бірақ жүректе мейірім қалса — бәрі де қайта басталуға тұрарлық, — деді ол жай ғана.
Сол сәтте аспандағы күн сәулесі бұлт арасынан сығалап, олардың жүзін жылы нұрға бөледі. Бәлкім, бұл тағдырдың белгісі шығар — кейде бір кездейсоқ кездесудің өзі адамның бүкіл өмірін өзгертеді.
