Ермек орнынан қозғала алмай, ойын консолін кеудесіне қатты қысып тұрды. Бет-әлпеті ағарып кеткен, көздерінде қорқыныш пен өкінудің мұздай көлеңкесі бар. Ол енді Айгүлден емес, өзінен қорқып тұрды — өзінің әлсіздігінен, немқұрайлылығынан. Баяу ғана консольді үстелге қойды, дәл құрбандық әкелгендей. Айгүл оған қараған жоқ. Үнсіз отыр, тек бос үстелге, ноутбук тұрған жерге қадалып қарап отырды — сол жер енді ашық жарадай көрінді.
Ермек маңдайындағы терін сүртті. Құлағына сағаттың тықылы қатты естіліп тұр — әр секунд оның үмітін кеміріп жатқандай. Екі сағат. Бар болғаны екі сағат ішінде ол бәрін қалпына келтіруі керек. Ломбардқа баруға болар еді, бірақ консольді сату ойының өзі жүрегін ауыртты. Сол ғана қалған еді — оның соңғы жұбанышы, өміріндегі жалғыз қуанышы. Бірақ енді сылтау айтуға уақыт жоқ.
Ол асүйге барып, телефонын алып, дірілдеген саусақтарымен әпкесі Гүлнардың нөмірін терді.
— Алло? — деп күлкілі, көңілді дауыспен жауап берді Гүлнар. Артта бір ойынның дыбысы естіліп тұрды. — Ермек! Не болды?
— Гүлнар, мұқият тыңда. Маған Айгүлдің ноутбугін дереу қайтару керек. Қазір. Енді.
Тыңдамады. Бір сәт үнсіз қалды да, күлкі аралас дауыспен:
— Не дейді? Бәрібір ғой, тек бірнеше күнге ғана алғанбыз. Сәкен турнир ойнап жатыр. Біраздан кейін қайтарып береміз.
— Сен түсінбейсің! — деп Ермек айқайлап жіберді. — Айгүл бәрін білді. Ол ашулы! Егер екі сағаттың ішінде жаңа ноутбук әкелмесем, менің консольді ломбардқа апарып сатады! Екі сағат, Гүлнар!
Телефон ар жағынан күлкі естілді.
— Әй, Ермек, сен не, әйеліңнен қорқасың ба? Әйелдер ғой бәрін тым қатты қабылдайтын. Ертең-ақ ұмытады.
— Жоқ… — деді ол шаршап. — Бұл жолы ұмытпайды.
Бір сәт үнсіздік орнады. Сосын Гүлнар дем алып қойды:
— Жақсы, бірақ Сәкеннің ойыны бітпей тұр. Тағы бір сағат шамасында бітеді, сосын әкелем.
— Бір сағат тым кеш болады… — деді Ермек сыбырлап, бірақ Гүлнар телефонды сөндіріп үлгерді.
Телефонды үстелге қойып, басын қолымен ұстады. Сағат тықылдай берді. Уақыт өтіп барады.
Ол кенет тұрып кетті. Консольді алып, сөмкесіне салып, сыртқа шықты.
Сыртта жаңбыр себелеп тұрды. Суық тамшылар оның мойнын бойлап ағып жатты. Ермек тез жүрді, басын иіп алған. Әр қадамында жүрегі ауырлап бара жатты. Көп ұзамай ол бұрын да барған ломбардқа кірді — бір кезде әкесінің сағатын осында өткізген еді.
Іште сасық металл иісі мен жарықтың бозғылт сәулесі бар. Терезенің ар жағында бір ірі денелі ер адам отырады.
— Қош келдің. Не алып келдің?
Ермек консольді үстелге қойды.
— Мынаны қаншаға аласың?
Сатушы ауыр қозғалыспен құрылғыны тексеріп шықты.
— Үш жүз.
— Не? Ол жаңа ғой! Мен екі есе қымбатқа сатып алғанмын!
— Мүмкін. Бірақ мен естелік сатып алмаймын, зат сатып аламын. Аласың ба, жоқ па?
Айгүлдің даусы құлағына қайта оралды: «Екі сағат, Ермек.»
— Иә. Бер ақшаны.
Құжатқа қол қойып, үш мыжылған купюраны қалтасына салып, сыртқа шықты. Жаңбыр басылмаған.
Көшеде жүріп, телефонынан ескі ноутбуктарды іздей бастады. Көзі шаршады, қолы тоңды. Ақыры бір жарнаманы көрді: “Лаптоп сатылады, арзан, жұмыс істейді.” Ол жерге асығып жетті. Ішке кіргенде, ескі сым мен шаңның иісі мүңкіп тұрды.
– Arzan laptop kerek, – dedi Ermek sharshap.
— Бар, бірақ баяу. Төрт жүз.
— Үш жүз ғана бар.
Сатушы иығын көтерді.
— Болды, үш жүзге ал. Тек ертең шағым айтып келме.
Ермек ақшасын беріп, ноутбукті алып шықты. Екі сағат таяп қалған.
Үйге кіргенде, сағат дәл екі сағатты көрсетіп тұрды. Айгүл әлі де үстел басында, тас мүсіндей отырған.
— Міне, әкелдім. — деді Ермек әлсіз дауыспен. — Дәл сол сияқты емес, бірақ қолдан келгенін істедім.
Айгүл басын көтерді. Көзі суық, сабырлы.
— Ломбардқа бардың ба?
– Iә.
– Consolade sattın ba?
– Iә.
— Гүлнармен сөйлестің бе?
– Iә.
— Not grandpa?
— Ертең таңертең әкеледі деді.
Айгүл орнынан тұрды. Даусы бірқалыпты, салқын.
— Ертең бе? Мен саған екі сағат дедім, Ермек.
Ол үндей алмады.
Айгүл үстелдегі қуат сымын қолына алды да, ноутбук тұрған қораптың үстіне қойды.
— Ұста. Маған енді керегі жоқ.
— Айгүл, өтінем, мен тырыстым…
— Сен тырыстың, бірақ бәрін бұзған соң ғана. Бұл тырысу емес. Бұл — қорқыныш.
Ол пальтосын киіп, сөмкесін алды.
— Қайда барасың? — деп Ермек үрейлене сұрады.
— Әпкеме. Ешкім менің еңбегімді «темір» демейтін жерге.
Айгүл есікке жақындап, тоқтады.
— Бұл ноутбук туралы емес, Ермек. Ақша туралы да емес. Бұл — құрмет туралы. Сен мені көрмейтін болдың. Мен сенің көлеңкеңе айналдым. Енді мен ондай бола алмаймын.
Есік ақырын жабылды.
Ермек жалғыз қалды. Үйдің ішінде жаңбырдың сылдырынан басқа ештеңе естілмейді. Ол диванға отыра кетті, үстелдегі қорапқа қарап ұзақ отырды.
Телефон дір етті. Экранда жаңа хабарлама тұр:
«Лаптопты қайтардым. Кешір.» — Гүлнар.
Ермек терезеге қарады. Сыртта жаңбыр тоқтамаған.
Айгүл сол түні қайтпады. Келесі түні де жоқ.
Бірнеше күннен кейін курьер есікті қақты. Конверт берді. Ішінде кілт пен қысқа жазба бар еді:
«Мен ашумен емес, шаршаумен кеттім. Саған екі сағат бердім. Ал мен жылдар күттім. Өзіңді күт, Ермек.»
Ермек хатты ұзақ ұстады, әр әрпі көз жасына араласып кетті. Үстелде сол ескі ноутбук әлі тұрды. Ол оны ашты, экран көгілдір жарық шашты. Бос құжат ашып, бірінші жолға жазды:
«Кешірім — сөз емес. Іс арқылы дәлелденеді.»
Неліктен жазып жатқанын өзі де білмеді. Бірақ жазды. Айгүл туралы, жаңбыр туралы, үнсіздік туралы. Әр сөйлеммен ішіндегі ауыр тас біртіндеп жеңілдей берді.
Келесі күні таңертең күн сәулесі перденің арасынан сығалады. Айгүлдің үстелінде, бұрын ноутбук тұрған орында, шыны стаканда су мен бір тал лаванда гүлі тұрды.
Ал үйде алғаш рет ұзақ үнсіздіктен кейін өмірдің иісі сезілді.
