… Даниярдың үйінде тыныштық орнаған, бірақ бұл тыныштық жүректі қысып тұрғандай еді. Det här är en av de största händelserna i världen. Ваза ішіндегі солып қалған гүлдерге көзі түсіп, ауыр күрсінді – олар оның қалыңдық букетінің соңғы іздері еді. қойған Гүлнәрдің, қалған қонақтар, қызарған…
Det är inte lätt. Қолында телефонын ұстап тұр, жүзі шаршаған – үш күндік ұйқысыздық оны он жылға қартайтқандай еді.
– Мамам хабарласты, – деді ол ақырын.
– Vad är det? – Det här är inte bara en fråga om pengar, det är också en fråga om tid. – Vad är det?
– Kezdeskim keledi daidi.
– Vad är det? – Jag måste gå. – Данияр, мен… …och jag har en sak att säga… …och det här är en av de bästa…
Данияр оның иығына қолын қойды.
– Мен де оңай қабылдап тұрған жоқпын. Бірақ ол – менің анам. Мүмкін, шын өкінген шығар.
– Vad är det som händer? Vad är det som händer?
– Білмеймін, – деді ол терең күрсініп. – Det här är en bra idé. Мен өмір бойы арамызға кірген осы ауырлықпен өмір сүргім келмейді.
Айдана үнсіз бас изеді. Терезенің ар жағында ұсақ жаңбыр сіркіреп тұрды. Қала сұрғылт, мұңды көрінді.
Гүлнәр үш күн бойы үйден шыққан жоқ. Телефон үнсіз, ешкім хабарласқан жоқ. Кеше ғана күліп амандасатын көршілер енді бетін бұрып өтетін болды. Ол жалғыз қалды. Әр сөзі, әр айқайы құлағында жаңғырып тұрды: «Фарс… ұлым бұдан жақсысын табар еді… Ол саған тиесілі емес…»
Ал бәрінен ауыр — Даниярдың көзі. Сол сәттегі жанарында реніш те, үмітсіздік те бар еді.
Терезенің алдында отырып, жаңбыр тамшыларының әйнек бойымен сырғанап түскенін бақылады. «Мен не істедім?» — деп ойлады ол. — «Баламды қорғадым деп ойладым, ал шындығында оны жоғалтып алдым.»
«Мүмкін, тым қатал болған шығармын. Бірақ мен оны жалғыз өсірдім. Өмірімді соған арнадым. Ал енді оны басқа әйелге беріп қою… тым ауыр еді.»
Сонда барып Гүлнәр түсінді: ол Айданадан қорыққан емес, жалғыздықтан қорыққан.
Есікті біреу қаққанда жүрегі селт етті. Үй ішін үнсіздік кернеп тұрған. Есікті ашса — алдында Данияр мен Айдана тұр.
— Данияр… Айдана… — деді ол дірілдеп. — Сендер келдіңдер ме?..
Айдана үндемеді. Данияр бір қадам алға шықты.
— Мам, сөйлесуіміз керек.
Гүлнәр басын изеп, оларға орын көрсетті. Үстелде суып қалған кофе мен Даниярдың бала кездегі суреті тұрды.
— Неге келгендеріңді білемін, — деді ол әлсіз үнмен. — Айтатындарыңның бәрін естуге дайынмын.
Данияр анасына тік қарап отырды.
— Мам, мен сені кінәлауға келгем жоқ. Бірақ сен түсінуің керек. Сен біздің ең бақытты күнімізді уайым мен ұятқа айналдырдың. Айдананы да, мені де ренжіттің.
Гүлнәрдің көзінен жас ақты.
– …och… Құдай куә, өкінем. Үш күннен бері ұйықтай алмадым. Өмір бойы баламды қорғадым деп жүріп, оны жараладым. Ішімдегі қорқыныш, жалғыздық мені соқыр етті. Мен оны жоғалтқым келмеді, бірақ өзім итеріп жібердім.
Det är inte bara en fråga om pengar. Det här är en av de bästa..:
– Гүлнәр апай, мен ешқашан сіздің орныңызды басқым келген жоқ. Мен тек Даниярды жақсы көрем. Ол мен үшін – бәрінен артық. Егер сізге ауыр тисе, кешірім сұраймын.
Det här är inte bra. Det här är en bra idé.
– Қызым, – деді ол сыбырлап, – мен сені дұрыс түсінбедім. Сен ұлымды тартып алған жоқсың. Керісінше, оған бақыт сыйладың. Мен өз қорқынышыммен соқыр болыппын.
Данияр анасының қолынан ұстап, жаймен қысты.
– Jag har en idé. Тек сен де бізге қарсы болма.
Гүлнәр көз жасын тыя алмады. Айдана абайлап оның жанына келіп, иығына қолын қойды.
– Мен сізді кешірем, – деді ол ақырын. – Өйткені мен де ана болғым келеді, және мен білем: ана жүрегі кейде қорқудан қатал болады.
– …och… Vad är det som händer? – Det här är en av de mest intressanta sakerna jag har sett.
– Иә. Егер кешірмесем, өткеннің ішінде тұрып қалар едім. Det här är en bra idé.
Үйдің ішінде ұзақ үнсіздік орнады. Жаңбыр тоқтап, терезеден күн сәулесі түсе бастады. Гүлнәр әлсіз, бірақ шынайы жымиды.
– Мүмкін, Алла мені осы ұят арқылы тәрбиелеген шығар, – деді ол. – Det här är en av de mest intressanta sakerna i världen.
Олар шай ішіп отырды. Сөз аз, бірақ жүрек жылы.
Кешке Данияр мен Айдана үйден шыққанда, Гүлнәр есік алдында ұзақ тұрды. Көктемгі ауада жаңбыр мен кешірімнің иісі бар еді.
Келесі күні таңертең ол ерте тұрды, базарға барып, ақ лалагүл сатып алды — Айдананың сүйікті гүлдері. Оларды дастарханға қойып, бір сәт күлімсіреді.
Сосын қалам алып, хат жазды:
«Айдана, мен саған өмірімнің сабағын бердің деп алғыс айтам. Сен маған махаббат дәлелдеуді емес, төзімді болуды үйретті. Егер бір кездері сені жылатсам, бүгін осы хатты оқып, күлімсіреші. Ізгі тілекпен, Гүлнәр.»
Ол хатты үстел үстіне қойды — Данияр табар деп білді.
Сол күні ол өзін жеңіл сезінді. Бұрынғыдай қорқақ ана емес, кешіре білетін әйелге айналды. Ішінде тыныштық орнады. Ол түсінді: сол тойдағы «иә» — тек екі жастың емес, оның да жаңа өмірінің бастауы болған.
Кешке Айдана хатты оқып отырды. Көзінен жас ақты, бірақ жүзінде жылы күлкі бар еді. Данияр оны құшақтап:
— Көрдің бе? Айттым ғой, бәрі өзгереді, — деді сыбырлап.
Айдана басын оның иығына қойды. Үйде шайдың, гүлдің және тыныштықтың иісі тарады.
Мүмкін, бақыт мінсіз тойда емес, кешірімнен кейінгі тыныштықта шығар.
Сол түні үшеуі де бірінші рет тыныш ұйықтады.
