Айдана бір сәтке сілейіп қалды. «Ажырасамын» деген сөз басына найзағайдай сарт етіп тиді. — Не дедің сен? — деді ол есеңгіреп. — Ерлан, өзіңді тыңдап тұрсың ба? Бізде бала бар, біз отбасымыз ғой!
Ерлан оның көзіне қарамады. Үстелге қолын тіреп, төмен қараған күйі салқын үнмен жауап берді:
— Сенің балаң, Айдана. Менің емес.
Бөлмеде өлі тыныштық орнады. Тек сағаттың тықылы мен әйелдің ауыр демі естіліп тұрды. Айдана жүрегінің дүрсілін сезді. — Сен не айтып тұрсың? Қарашы балаға — түрің айна қатесіз өзің! Ернің, мұрның, иегіңдегі шұңқыры да тура сенікіндей!
Ерлан жұдырығын түйіп алды. — Біздің тұқымда ешкім мұндай қараторы болмаған. Әкем де, атам да — бәрі аққұбаша. Ал мына бала… — сөзін аяқтамай, басын шайқады.
Айдананың көзінен жас ыршып шықты. — Генетика деген бар ғой, Ерлан! Кейде шежіренің тереңінен белгілер қайтып шығады. Бұл өмірдің заңы, — деді ол ашынған дауыспен.
Бірақ Ерлан үндемеді. Көйлек ілгіштен күртешесін алып, қысқа ғана:
— Маған уақыт керек, — деді де, есікті тарс жауып шығып кетті.
Сол сәтте үйдегі тыныштық Айдананың жүрегін қысып жібергендей болды. Ол баяу тізерлеп отыра кетті. Кенет сәби жылап қалды. Әйел есін жиып, баласын қолына алды.
— Жылама, ботам… мама қасыңда, ешқашан тастамаймын, — деді сыбырлап, көзінен ыстық жас тамып.
Келесі күндер қараңғылыққа толы еді. Бибігүл үндемей жүрді, бірақ көзқарасы бұрынғыдан да суық, жек көрініске толы. Ерлан болса, жұмысқа ерте кетіп, түн ортасында ғана оралатын. Үйде жылылық қалмаған, бәрі жат, бөтен еді.
Айдана кей түндері ұйықтай алмай, сәбиінің жүзін ұзақ қарап жататын. Баланың әр қимылы, әр дем алысы оған үміт сыйлайтын. «Мұндай баланы қалайша өз әкесі танымады?» деп ойлай беретін.
Бір күні таңертең ол өзіне серт берді: «Бұған нүкте қою керек». Баласын қолына алып, дәлізде аяқ киімін киіп жатқан Ерланға жақындады.
— Егер сен маған сенбесең, онда ДНҚ тест тапсырайық. Мен өз арым үшін дайынмын.
Ерлан басын көтеріп, таңырқай қарады.
— Шынымен соны қалайсың ба?
— Бұдан артық ештеңе қаламадым, — деді Айдана нық үнмен.
Екі күннен кейін олар жеке клиникаға барды. Тест бірнеше минутта алынды, бірақ Айдана үшін ол сағаттарға созылғандай көрінді. Бибігүл бұл туралы ести сала:
— Ақыры шындық ашылады, — деп мырс етті.
Нәтижені үш күннен кейін беретін болды. Сол үш күн Айдана үшін өміріндегі ең ауыр кезеңге айналды. Ерлан диванда ұйықтайтын, ал Айдана сәбиін құшағына алып, түні бойы көз ілмейтін.
— Егер тест сенің әке екеніңді дәлелдесе, — деді ол бір түнде сыбырлап, — менің алдымда кешірім сұрайсың ба?
Ерлан жауап қатпады. Тек иығын қиқаң еткізді.
Үшінші күні клиникадан хабар келді. Ерлан электронды хатты бірінші болып ашты. Ұзақ үнсіз қалды. Сосын сыбырлап айтты:
— Бұл менің балам…
Айдана көзіне жас алып, ауыр күрсінді.
— Міне, сен ақырында бір парақ қағазға сендің. Ал мен осыны жүрегіммен сезген едім.
Ерлан оған жақындамақ болып еді, Айдана қолын тартып алды.
— Кеш, Ерлан. Кешіріммен бәрі жазылмайды.
Сол түні ол сәбиді құшағына алып, бірнеше киімін жинап, үйден кетті. Бибігүл дәлізде тоқтатпақ болып:
— Келін, сен қателік жасайсың! — деді,
бірақ Айдана жай ғана қарап:
— Мен қателескен жоқпын. Сіздер мені жоғалттыңыздар, — деді сабырлы дауыспен.
Көшеге шыққанда қоңыр салқын жел бетіне тиді. Бірақ сол жел бостандықтың иісіндей еді. Айдана алғаш рет терең тыныс алды.
Кейін ол университеттегі құрбысы Әсемнің үйінде біраз уақыт тұрды. Әсем оған кішкентай пәтер тауып берді, жақсы адвокатпен сөйлесті. Ерлан қоңырау шалып, хабарласа бастады, бірақ Айдана үндемеді. Оның жүрегіне тыныштық керек еді.
Екі аптадан соң, бір кеште, есік қағылды. Ерлан тұр — қолында плюш аю мен гүл шоғы.
— Айдана, өтінем, тыңдашы… Мен қателестім. Анамның сөздеріне сеніп, сені жоғалттым. Бірақ енді түсіндім — сенсіз де, баласыз да өмір сүре алмаймын.
Айдана үнсіз тұрды. Көзінде жас та, ашу да жоқ еді.
— Ерлан, гүлмен жүрек жарасы жазылмайды. Мені кешіру оңай емес. Бірақ ұлымыз үшін ата-ана болып көреміз. Әзірге тек соны ғана уәде етем.
Ерлан басын изеді.
— Мен барымды салып, жақсы әке болуға тырысам, — деді шынайы үнмен.
Уақыт өте, Айдана жан тыныштығын қайта тапты. Бибігүл бір-екі рет хабарласып көрді, бірақ жауап болмады. Бір күні Ерлан оған хат әкелді — шешесінің хаты еді.
«Айдана, менің қателігім көп болды. Көр соқыр болдым, қызғаныш пен менмендік көзімді тұмшалады. Ұлымның бақытын өзім бұздым. Саған рақмет, оған шынайы сүйіспеншілікті үйреттің. Бір күні мені кешірерсің деп үміттенем.»
Айдана хатты ұзақ ұстады, сосын жай ғана күлімсіреді. Көзінен бір тамшы жас тамды — бұл жолы ол өкініштен емес, жеңілденуден еді.
Сол сәтте Ерлан есік алдында тұрды. Сәби күліп, әкесіне қарай қолын созды. Ерлан оны көтеріп алды, ал Айдана жай ғана қарап тұрды. Ішінен ойлады: «Өткенді өзгерту мүмкін емес, бірақ жаңа өмір бастауға болады».
