Айдана есік жабылғаннан кейін біраз уақыт тапжылмай тұрды. Үйдің іші сондай тыныш еді — қабырғадағы сағаттың тықылы мен ас үйдегі темір табаның баяу суып жатқанын естіп тұрды. Бұқтырманың иісі опасыздықтың ащы дәмімен араласып кеткендей сезілді.
Ол механикалық түрде орнынан тұрып, дастарханды жинады, ыдыстарды жуды — бәрі автоматты қимылдар еді. Ойында тек бір ғана сөз айналып тұрды: «Ажырасуға арыз берді…»
Айдана жылаған жоқ. Көзінен бір тамшы жас та шықпады. Мүмкін, жүрегінің түбінде ол мұның бәрін баяғыдан сезген болар. Соңғы айларда Ерланның көзқарасы өзгеріп кеткен — бұрынғыдай жылы емес, біртүрлі салқын, жат. Оның күлкісі де жоғалды, орнына тек сыпайы, суық үн қалған.
Сол түні Айдана көз ілмеді. Үй ішін аралап жүріп, жиһаздарды, суреттерді, бірге өткізген өмірінің іздерін сипап өтті. Тумбочка үстінде ескі сурет тұр — екеуі жас, күлімдеген, тар пәтерде болашаққа сеніп отырған. Айдана айқайлағысы келді, бірақ үнсіз қалды. Тек терең күрсініп, тізесін құшақтап отырды.
Таңертең перденің арасынан күн сәулесі түскенде, өзін бос сезінді. Әдеттегідей екі кесе кофе дайындады, бірақ біреуін ешкім ішпейтінін кейін ғана түсінді. Кесені үстел шетіне қойып, буы көтерілген кофеге ұзақ қарап отырды.
Бірнеше күннен кейін ресми хат келді. Ерланның қолы, соттың мөрі, суық сөздер: «Неке бұзу туралы өтініш.» Қағаз дірілдеп тұрды, бірақ көздері әлі де құрғақ еді.
Айдана біраз уақытқа әпкесі Айнұрдың үйіне көшті. Қаланың ескі бөлігіндегі шағын бөлмеде ол өз ойын жинауға тырысты. Айнұр үндемейтін, сұрақ қоймайтын. Таңертең оған бір шыныаяқ шай қойып, жылы үнсіздігімен дем беретін.
Бір кеште, жаңбыр сіркіреп тұрған кезде, Айдана ноутбугын ашып, онлайн курстарды ақтара бастады. Шетел тілдерін ол баяғыдан жақсы көретін, бірақ Ерлан үшін, оның жоспары үшін бәрінен бас тартқан. Енді жоғалтатын ештеңесі жоқ еді. Түсінбестен аудармашы курсына жазылып кетті.
Күндер баяу өтті, бірақ ішінде бір нәрсе өзгере бастады. Көшеге шығып серуендеді, базарға барып, адамдармен сөйлесетін болды. Жалғыз өмір сүруге үйреніп келе жатты.
Бір таңертең, мәтін аударып отырғанда, белгісіз нөмірден хабарлама келді:
«Айдана, сен жақсысың ба? Сенің жаныңды ауыртқым келмеген. Ерлан.»
Экранға қарап отырып, жүрегі сыздап өтті, бірақ бұрынғыдай ауыртпады. Жауап бермеді. Айтатын ештеңе қалмаған еді.
Уақыт бәрін өз орнына қойды. Жараның қыртысы қатайғандай, ауырсыну басылды. Бірнеше айдан соң Айдана курсты бітіріп, алғашқы тапсырыстарын ала бастады. Жұмыс оған қайта дем берді. Күндердің күнінде жергілікті баспадан хабар келді — тұрақты аудармашы іздеп жүр екен. Ол бірден келісті.
Кешкісін, соңғы мәтінін жіберген соң, бір шыныаяқ шай құйып, терезе алдына отыратын. Қала сол баяғы қала, бірақ өзі енді басқа. Ол түсінді — өмір бір махаббатпен бітпейді, тіпті ол шын болған күннің өзінде.
Бір жексенбіде паркке барды. Ауа жаңбыр иісіне, жаңа бастамаларға толы еді. Бір орындықта ер адам немісше кітап оқып отырды. Көзін көтеріп, жымиды.
— Неміс әдебиетін ұнатасың ба? — деп жылы дауыспен сұрады ол.
Айдана сәл жымиып: — Мүмкін. Немесе мен жай ғана кім болғанымды еске түсіргім келеді, — деді.
Ер адам күліп, кітапты ұсынды: — Херман Хессе. «Демиан». Ұнайды саған.
Айдана кітапты абайлап алды. Саусақтары бір сәтке түйісіп қалды — сол қысқа ғана жанасуда тірі жылылық бар еді. Ер адам орнынан тұрып:
— Менің атым — Асқар. Тағы кездесеміз деп үміттенем, — деді.
— Мүмкін, — деді Айдана сыбырлап.
Жалғыз қалды. Қолындағы кітапқа қарап, алғаш рет шынайы жымиды. Түсінді — әрбір аяқталу жаңа бастаманың есігін ашады.
Үйге келген соң, кітапты ноутбук қасына қойып, жаңа құжат ашты да, бірінші жолды жазды:
«Барлық еркектер кетпейді. Кейбірі жай ғана кеш келеді — сен оларды қарсы алуға дайын болған кезде.»
Сыртта жаңбыр сіркіреп тұрды. Айдана алғаш рет еркін тыныс алды. Өткеннен ештеңе күтпейтін. Өзін қайта құрып жатты — сабырмен, баяу, өз қолымен. Ол білді: оны ауыртқан нәрсе — оны тірілткен де сол еді.
