Гүлнар ашуға булығып, тәрелкені үстелге сылқ еткізіп қойды. Тағам еденге шашылып түсті. Айсұлу қорқып, қалшылдап, көзіне жас алып тұрды. Әлияның жүрегі шым ете қалды — бұл көрініске төзім қалмаған еді. Енді ол үнсіз қала алмады. Қыздың қасына барып, тізерлеп отырып, жұмсақ дауыспен сыбырлады:
— Жыламашы, кішкентайым. Бұл сенің кінәң емес.
Гүлнар бірден бұрылып, суық әрі ашулы көзбен Әлияға қарады.
— Ісің болмасын! Мен осы үйдің қожайынымын, мен шешемін, баланы қалай тәрбиелеу керек екенін!
Әлия оның көзіне тура қарап, сабырлы, бірақ нық үнмен жауап берді:
— Құрметпен айтам, Гүлнар ханым, сіздің жасап жүргеніңіз тәрбие емес. Бұл — қатыгездік.
Гүлнар мысқылдап күлді, бірақ күлкісінде жылылық жоқ еді, тек мұздай менсінбеушілік.
— Қатыгездік дейсің бе? Сен, бір қарапайым қызметші, маған ақыл үйретпекшісің бе? Өзіңді меннен ақылдырақ санайсың ба?
— Бұл бала сіздің қызыңыз емес, — деді Әлия сабырмен, бірақ жан даусы шығып. — Ол — Ерлан мырзаның қызы. Ол махаббатқа лайық, жазаға емес.
Ауыр үнсіздік орнады. Гүлнардың беті қызарып, ашудан дірілдеді, бірақ ештеңе деместен бөлмеден шығып кетті де, есікті тарс жапты. Айсұлу болса Әлияның құшағына тығылып, дірілдеп тұрды.
— Рақмет, — деді ол сыбырлап.
— Рақмет айтпа, — деді Әлия жұмсақ жымиып. — Ең бастысы — қорықпа. Мен қасыңдамын, жарай ма?
Келесі күндері Әлия Айсұлудың өміріне сәл болса да жылулық енгізуге тырысты. Ол оған ертегі оқитын, қамырдың қалдығынан тәтті нан пісіріп беретін, қарапайым әндер үйрететін. Сол сәттерде кішкентай қыз күлкіге бөленіп, жүзінен нұр шашатын. Бірақ мұның бәрі жасырын жасалатын, себебі Гүлнар біліп қойса, қызды жазалайтын.
Бір кеште Ерлан іссапардан күтпеген жерден ерте қайтты. Шаршаған, бірақ отбасын көруге асық еді. Гүлнар оны әрдайымғыдай жылы қарсы алды — жалған жымиыспен. Үстел мінсіз дайындалған, шамдар жанып тұр, баяу музыка ойнап тұр. Бәрі мінсіз көрінетін.
— Айсұлу қайда? — деп сұрады Ерлан.
— Ұйықтап қалды, — деді Гүлнар асығыс. — Бүгін шаршады.
Бірақ оның даусынан бір діріл сезілді. Ерлан күдіктене қарап, орнынан тұрып, қыздың бөлмесіне беттеді.
Есікті ашқанда, көзіне ауыр көрініс түсті: Айсұлу төсекте бүрісіп, бетін жас жуып ұйықтап жатыр. Үстінде жұқа көрпе ғана. Ерлан жаны күйіп, қасына тізерлеп отырды. Қыз оянып, үреймен сыбырлады:
— Әке?.. Сен келдің бе?
— Иә, балам, — деді Ерлан. — Неге жыладың? Саған кім тиісті?
Айсұлу басын төмен салбыратып:
— Мен… көйлекті былғап қойдым… жаман болдым…
Сол сәтте Ерлан бәрін түсінді. Гүлнардың жалған күлкісі, оның мінсіз ретіндегі үйі — бәрі алдау еді.
Келесі таңертең Әлия оны асүйде күтіп отырды. Көздері ісіп кеткен, ұйықтамағаны байқалады.
— Ерлан мырза, мен сізге бір нәрсе айтуым керек.
— Мен білемін, Әлия, — деді Ерлан ауыр үнмен. — Бірақ бәрін естігім келеді.
Сонда Әлия бәрін айтты: әр көз жасы, әр жазалау, әр қатал сөз туралы. Ерлан үнсіз тыңдады, алақаны жұдырыққа түйіліп.
Сөз біткен соң, ол терезеден сыртқа қарады. Гүлнар бақшада отыр, кофе ішіп, ештеңе болмағандай сабырлы.
— Бүгін бәрі бітеді, — деді Ерлан жай ғана.
Ол сыртқа шықты. Гүлнар таңғалып:
— Не болды, Ерлан? — деді.
— Болғаны — сен енді менің әйелім емессің, — деді Ерлан салқынқанды үнмен.
Бұл сөздер Гүлнарды тоқ соққандай етті.
— Сен не айтып тұрсың?!
— Мен айтып тұрғаным — сен менің қызымның күлкісін ұрладың. Оның балалығын жойдың. Бірақ енді бұл үйде сенің орны жоқ.
Бірнеше күннен кейін Гүлнар үйден кетті. Көз жассыз, қоштасусыз. Ерлан оған Айсұлудан алыс жүруді қатаң ескертті.
Сол күннен бастап бәрі өзгерді. Әлия үйде қалды, бірақ енді ол жай ғана қызметші емес еді — отбасының бір мүшесі болды. Айсұлу ашылып, сөйлей бастады, сурет салуды жақсы көрді. Бір күні ол әкесіне сурет сыйлады: өзі, Ерлан және Әлия қол ұстасып, үлкен күннің астында тұр.
— Бұл кімдер? — деп сұрады Ерлан жымиып.
— Біз ғой, — деді қыз мәз болып. — Менің отбасым.
Ерлан оны қатты құшақтап алды, ал есік алдында тұрған Әлия көз жасын сүртті.
Жылдар өтті. Айсұлу өсті, енді қорқақ кішкентай қыз емес — ақылды, шат, батыл бала болды. Ерлан оны арнайы мектепке апарып жүрді, ал ұстаздар оны мейірімділігі үшін жақсы көретін. Әлия таңертең оған тамақ әзірлейтін, кешке ертегі айтып беретін.
Кешкісін үшеуі бақшада отыратын. Айсұлу әкесінің тізесінде отырып, тәтті ұйқыға кететін, ал Әлия кітаптан баяу дауыспен оқитын. Ерлан екеуіне қарап, іштей «осы сәт менің өмірімнің шындығы» деп ойлайтын.
Бір күні Айсұлу сұрады:
— Әке, сен неге көп жұмыс істейсің?
— Сенің өмірің әдемі болсын деп, балам.
— Ал ол қазірдің өзінде әдемі, — деді ол күлімсіреп. — Себебі менің қасымда сен барсың.
Бұл сөздер Ерланның жүрегіне мәңгі жазылды.
Уақыт өте келе, Әлия мен Ерланның арасы жақындады. Рақмет сезімі мейірімге, мейірім махаббатқа айналды. Бірнеше жылдан кейін олар шаңырақ көтерді.
Айсұлудың он екі жасқа толған күні үйдің іші күлкі мен гүлге толы еді. Ол аппақ көйлекпен бақ ішінде билеп жүр, ал ата-анасы оны сүйіспеншілікпен тамашалап тұр.
Өмір оларды сынады, бірақ махаббат бәрін емдеді.
— Мен сені жақсы көремін, мама! Мен сені жақсы көремін, әке! — деп күлді Айсұлу.
— Біз де сені жақсы көреміз, періштеміз, — деді Әлия, көзіне жас алып.
Көп жылдан кейін бұл үйде алғаш рет қорқыныш болған жоқ. Тек тыныштық, күлкі және шексіз махаббат қана бар еді.
