Айгүл есіктен ішке енді де, орнында қатып қалды. Демі үзіліп, көзі бақырайып кеткен. Қолдары қалшылдап тұр, жүзінде бір үрей мен шаршаудың ізі қатар байқалады. Ержан мен Айша бірден орнынан тұрды. Қыз бала қолдарын артына жасырып, өзін кінәлідей ұстады.
— Айгүл, бәрі дұрыс па? — дедім мен абайлап, даусымды жұмсартып.
Ол жауап қатпады. Үнсіз маған жанай өтіп, тура балаларға қарай жүрді. Қолдарынан ұстап, алақандарын қарап шықты — дәл бір тыйым салынған нәрсеге қол тигізіп қойғандай. Ержан ауыр күрсінді, ал Айша басын төмен түсіріп, артқа шегінді.
— Уайымдамаңыз, бәрі жақсы болды, — дедім мен тыныштандыруға тырысып. — Өте тыныш отырды. Біраз сөйлестік, кітаптарымды көрсеттің, печеньеден де жеді.
Айгүл көзін бір сәтке жұмып, қайта ашып, күбірледі:
— Оларға сөйлеуге болмайды… сөйлемеу керек еді…
— Қалай сонда? — дедім таңданып.
Ол маған көзін тіктеп, бір сәтке өз-өзіне келгендей болды да, еріксіз жымиып қойды.
— Кешіріңіз… мен жай шаршадым. Балаларым ерекше… кейбір ережелер бар.
Сумкасын алды да, балалардың қолынан ұстап, есікке қарай бұрды. Айша артына бұрылып, маған қарады. Сол сәттегі көзқарасын мен ешқашан ұмытпадым — ол қорқыныш тым шынайы, тым терең еді.
Олар кеткен соң, үй іші тып-тыныш болып қалды. Мен шай қойдым, бірақ ішпедім. Ержан мен Айшаның үрейге толы көздері көз алдымнан кетпей қойды.
Бірнеше күн өтті. Кешке жұмыста отырғанда, қабырғаның ар жағынан әлдебір дыбыстар естілетін болды — жеңіл, жалаңаяқ жүрістер сияқты. Кейде әлсіз сыбыр, кейде жылау. Бір түні Айгүлдің дауысын естідім — біртүрлі тілде сөйлеп тұрды, түсінбедім.
Келесі күні оны лифт алдында кездестірдім. Көзінің асты қарайып кеткен, жүзі солғын.
— Бәрі жақсы ма? — деп сұрадым.
— Иә, иә, — деді ол механикалық үнмен. — Балаларым… ерекше. Тек тыныш болулары керек.
Ол күліп қойған болды, бірақ көзіне қарай алмадым — ішінде бір суықтық бар еді.
Сол түні қабырғадан әлсіз соққы естілді. Үш рет. Үнсіздік. Тағы екі рет. Қатып қалдым. Құлағымды қабырғаға тақап тыңдадым. Бір сәт үнсіздік болды, содан соң кішкентай сыбыр естілді.
Бұл — Айшаның даусы еді.
— Тәте… көмектесіңізші…
Денем мұздап кетті. Қабырғаға жеңіл қақтым — белгі бергім келді. Тағы үнсіздік. Сосын қайтадан сол нәзік дауыс:
— Ол ұйықтатпайды… бізге рұқсат жоқ…
Қолым дірілдеп, есікке қарай шықтым. Бірақ көршінің есігі жабық, іштен еш дыбыс жоқ.
Ертеңінде консьерж әйелден сұрадым:
— Айгүл апай туралы не білесіз?
— А-а, анау әйел ме? — деді ол сыбырлап. — Көшіп келгеннен бері біртүрлі. Балалары мектепке бармайды, өзі түнде ғана жүреді. Айтуларынша… — ол еңкейіп, маған жақындады. — Балалар өзінікі емес дейді.
Жүрегім су ете қалды.
Келесі түнде тағы дыбыстар шықты. Жұмсақ басқан аяқтар, терезенің сықыры, жарықтың жыпылықтауы. Бір сәтке есік маңында бір көлеңке көрдім — кішкентай, адам бейнесінде. Қарап едім, жоқ болып кетті.
Түннің ортасында, сағат үшке он минут қалғанда, есік қағылды.
Ашсам — Айша тұр. Босағасында, жалаңаяқ, көзінен жас сорғалап.
— Тәте… — деді ол сыбырлап. — Ержан оянбай жатыр…
Қорыққаннан жүрегім атқақтап кетті. Оны ішке кіргізіп, көрпемен жауып, сұрадым:
— Қайда ол қазір?
— Үйде… мама кетті…
Мен дереу дәлізге жүгіріп шықтым. Есігі ашық қалыпты. Ішке кіргенде, иіс танауды қарып өтті — күйген балауыз бен түтін. Еденде шеңбер сызылған, айналасында жартылай еріген шамдар. Ержан диванда жатты, қозғалмай, көзі жұмулы.
Маңдайына қолымды қойдым — ыстық, бірақ тыныс алып жатыр. Айша тізерлеп отыр, көзінен жас ағып, сыбырлап айтты:
— Мама айтты… рухтар ашуланды. Біз сөйлесіп қойдық…
Ержанды көтеріп, өз үйіме алып бардым. Есікті жауып, жедел жәрдем шақырдым. Айша бұрышта бүрісіп отыр, көзін есіктен алмай.
— Ол келеді, — деді сыбырлап. — Ол бізді алып кетеді…
Сол сәтте жарық жыпылықтап барып сөнді. Дәлізден баяу қадамдардың дыбысы естілді. Үш рет есік қағылды. Сосын Айгүлдің үні — баяу, бірақ суық:
— Аш есікті. Балаларым үйге қайтуы керек.
Жүрегім соғып кетті. Айшаны құшақтап, үндемей тұрдым.
— Түсінбейсің, — деді сол дауыс, енді терең, дірілдеген үнмен. — Олар кете алмайды. Енді ешқашан…
Бірнеше минуттан кейін полиция келді. Бірақ дәлізде ешкім жоқ еді. Тек балауыздың иісі мен еденде қалған ақ дақ.
Айгүл содан кейін жоғалып кетті. Не үйде, не қалада табылмады. Бірақ келесі түнде Айша айғайлап оянып, жылап жіберді.
— Ол мені шақырып жатыр, — деді ол. — Қабырғаның ар жағынан…
Ержан есін жиды, бірақ сөйлемейді. Айша кейде бөлменің бұрышында отырып, бос кеңістікке қарап, бірдеңелерді сыбырлап айтады.
Ал мен… әр түні үш рет қабырғадан қағылған дыбысты естимін. Үнсіздік. Тағы екі рет.
