Мен сілейіп тұрдым — телефонды құлағыма қатты қысып, жүрегімнің дүрсілі құлағымда жаңғырып жатты. Аяғымның астындағы жер бір сәтке босап кеткендей болды. Жел шашымды ұйпалап, тұман арасынан пайда болған қарт әйел әлі де қолымнан ұстап тұрды, оның саусақтары мұздай еді. Әкемнің даусы құлағымда жаңғырып тұрды — сол баяғы дауыс, бала күнімде мені еркелеткен, ұрысқан, қорғаштаған дауыс — енді сегіз жыл үнсіздіктен кейін маған ескерту айтып тұрды: пәтеріңде бомба бар.
Мен Ернұрды жылы орап, жүрегім дірілдеп, көшенің арғы басындағы дүкенге қарай асыға басып кеттім. Тұман қоюланып бара жатты, ал әлгі кемпірдің даусы менің артымнан естіліп тұрғандай болды: «Кірме. Кірме, қызым.»
Бір шам жарығының астына келіп, орындыққа отырдым. Қолым қалтырап, баламды кеудеме қыстым. Сол сәтте көше жақтан көліктің дыбысы естілді. Артынша – аяқ дыбыстары. Қатты, асығыс. Мен басымды көтеріп едім — қара пальто киген бір ер адам жүгіріп келе жатты. Бір сәтке демім тоқтап қалды. Сол жүрген жүрісін, сол иығын мен бірден таныдым.
— Айдана! — деп айқайлады ол, даусы дірілдеп шықты. — Айдана, амансың ба? Бала қайда?
Көзімнен жас парлап кетті. Бұл — Рашид, менің әкем. Тірі. Шын. Алдымда тұр. Мен сенбей, басымды шайқадым, бірақ ол мені құшағына алды.
— Ернұр, — деп сыбырладым, тынысым үзіліп. — Ол аман ба?
Рашид ұлын қолына алып, көзіне жас үйірілді. Ол Ернұрды кеудесіне басып, сосын маған бұрылып, қатты құшақтады. Сол сәтте ішімдегі қорқыныш, сағыныш пен жеңілдік бәрі араласып, көзімнен ыстық жас болып ақты.
— Осында тұр, — деді ол қатаң үнмен. — Ешқайда кетпе. Мен көмекке хабар бердім. Қазір келеді.
Даусының артында мазасыздық тұрды. Мен сұрақ қоя алмадым. Кейін, бәрі біткен соң, ол маған бар шындықты айтты. Ол сегіз жыл бұрын шын мәнінде өлмеген екен. Мемлекеттік құпия операция кезінде оның атын өшіріп, өлімін қолдан жасаған. Себебі оны іздеген адамдар өте қауіпті болған. Мені мен анамды қорғау үшін ол өмірден кеткен адам кейпіне енген.
— Біреу біліп қойды, — деді ол ауыр үнмен. — Мен тірі екенімді, қайда жүргенімді тапқан. Маған тікелей жете алмаған соң, сені көздеген.
Алыстан сирена үні естілді. Бірнеше минуттан кейін көше көгілдір жарыққа толды. Полиция мен саперлер келіп, үйдің айналасын қоршап алды. Бізді патрульдік көлікке отырғызды. Рашид менің қолымды жібермей отырды. Радиодан біреу дауыстап растады: есік тұсында қолдан жасалған жарылғыш зат табылған.
Мен демімді ішіме тартып, көзімді жұмдым. Егер сол сәтте мен пәтердің есігін ашсам… бәрі аяқталар еді.
Бірнеше сағаттан соң, полиция бәрін бақылауға алған кезде, бізді жақын маңдағы тәулік бойғы кафеге апарды. Ернұр ұйықтап қалған, мен әкеме қарап отырдым — тірі адамға қарап.
— Әке, — дедім ақырын. — Неге ертерек оралмадың? Сені өлді деп ойлап, сегіз жыл бойы жоқтадым ғой.
Рашид көзін төмен түсірді.
— Әр күнім жазадай өтті, қызым. Бірақ қайтып келсем, сені де, Ернұрды да өлтірер еді. Сол үшін үнсіз кеттім. Бәрі қауіпсіз болғанда оралам деп сендім. Бірақ қауіп ешқашан толығымен кетпейді екен…
Біз ұзақ үнсіз отырдық. Терезеге соққан жаңбырдың дыбысы ғана естіліп тұрды. Ақыры ол сыбырлап айтты:
— Енді сені ешқашан тастамаймын. Сендер — менің өмірімсіңдер.
Мен жауап бере алмадым. Тек көзімнен жас ақты. Сол сәтте мен кешірдім де, түсіндім де. Қорқыныш пен мейірімнің арасында өз орнымды таптым.
Таң ата полиция бізге уақытша баспана ұсынды — жаңа мекенжай, күзет, тыныштық. Еркіндік емес, бірақ қауіпсіздік. Рашид күн сайын бір жерге кетіп, кеш оралатын, ал мен Ернұрды тербетіп, оның тыныш демін тыңдайтынмын. Кейде есік жақтан бір көлеңке көрініп кетсе, жүрегім дір ете қалатын — бірақ ол әркез оралып, «бәрі жақсы» дейтін.
Бір аптадан кейін ол жаңа хабармен келді: біздің өмірімізге қауіп төндірген адамдар ұсталған. Бірақ мен оның көзінен көрдім — өткен өмірі әлі де артында қалмаған.
Сол түні, Ернұр оның құшағында ұйықтап жатқанда, мен басымды әкемнің иығына қойдым.
— Әке, бәрі артта қалды ма? — дедім сыбырлап.
Ол менің маңдайымнан сүйіп, жай ғана жауап берді:
— Толық емес. Бірақ енді сен қорықпа. Мен бармын. Біз бармыз.
Сыртта таң бозарып келе жатты. Тұман біртіндеп сейіліп, аспан ашылып жатты — сол тұман, сол түні мені тоқтатқан белгісіз әйелдің көлеңкесі. Мен оны енді ешқашан көрмедім, бірақ кейде түн ортасында телефонның қысқа бір гудогын естігенде, сол сәтті еске аламын. Кейде маған сол әйелдің үні секілді естіледі:
«Есіңде болсын, өмір бір қоңыраудан өзгереді.»
