Шкатулка оқиғасынан кейін үйдегі тыныштық мүлде жоғалды. Айгүл енді Нұрланға бұрынғыдай қарай алмады. Бұл тек әшекей туралы емес еді — бұл шекаралар, сыйластық және сол шекараларды қорғай білмеу туралы болатын. Кешкілердің бәрі салқын үнсіздікке айналды. Нұрлан сөйлесуге тырысқанда, Айгүл қысқа ғана, бейтарап жауап беретін.
— Айгүл, ушығармашы, — деді бір күні ол жай ғана. — Анам жаман оймен істеген жоқ қой.
— Иә, — деді Айгүл қатқыл үнмен, — сенің анаң ешқашан жаман оймен істемейді. Ол тек бәрін бақылауда ұстағысы келеді. Ал сен оған рұқсат етесің.
Келесі күні Айгүл сақтандыру компаниясына қоңырау шалды. Үйіндегі мүлікке қатысты полис не қамтитынын нақты білгісі келді. «Уақытша сақтауға алынған әшекей бұйымдар» дегенді айтқанда, оператор қысқа ғана жауап берді:
— Егер ол сіздің жеке меншігіңіз болмаса, сақтандыруға кірмейді.
Айгүл тұтқаны қойып, әлгі ескі шкатулкаға ұзақ қарап тұрды. Сосын оны алып, есіктің алдына қойды.
Кешке Нұрлан келгенде, шкатулканы көрді.
— Бұл не енді? — деді ол таңырқап.
— Қайтарып береміз, — деді Айгүл сабырмен. — Бүгін.
— Бірақ… мама айтты ғой, уақытша ғана…
— Маған сенің мамаңның айтқаны бәрібір. Менің үйімде бөтеннің дүниесі тұрмайды.
Екеуі бірге шкатулканы Салтанаттың үйіне апарды. Жол бойы үнсіз отырды. Айгүл әр метр сайын өзіне еркіндік келгенін сезінді, бірақ ішіндегі бір жылылық суып бара жатқандай еді.
Үйге жеткенде, Салтанат оларды жасанды күлімсіреп қарсы алды.
— Мынау не енді? Бір кішкентай қорапты да сақтай алмайсың ба? — деді ол мысқылдап. — Өз отбасыңа сенім жоқ па?
— Сенім — сыйлық емес, — деді Айгүл қатқыл үнмен. — Ол еңбектен табылатын нәрсе.
Кері қайтқанда екеуі де үндемеді. Үйге келген соң Нұрлан үнсіз диванға отыра кетті, ал Айгүл жатын бөлмеге кіріп, есікті жапты. Сол түні ол алғаш рет жалғыз ұйықтады — және жылаған жоқ.
Келесі күндері бәрі өзгергендей болды. Нұрлан ерте кетіп, кеш қайтатын. Бір кеште Айгүл оның телефонын үстелде ұмытып кеткенін байқады. Экранда хабарлама жыпылықтап тұрды:
«Нотариуспен сөйлестің бе? Ол пәтер тек оның атына қала алмайды ғой.»
Айгүлдің жүрегі мұздап кетті. Ол Нұрлан келгенше күтті.
— Кіммен сөйлесуің керек сенің, Нұрлан? Нотариус па?
Ол абдырап қалды.
— Айгүл, тыңдашы, мама тек…
— Тағы да “мама тек”! — деп айқайлап жіберді Айгүл. — Ал сен ше? Сен не ойлайсың өзің? Әйеліңнің өз еңбегімен жеткен дүниесі сені қорлайды ма?
Нұрлан орнынан атып тұрды.
— Ондай емес қой! Анам тек мені қорғағысы келеді!
— Жоқ, — деді Айгүл салқын сабырмен. — Ол сені басқарғысы келеді. Ал сен бұған жол беріп отырсың.
Нұрлан есікті тарс жауып шығып кетті. Айгүл асүйде отырып ұзақ ойға батты. Қолындағы шай суып кеткен, бірақ ойлар суыған жоқ. Көз алдына олардың алғашқы кездесуі келді: Нұрланның жылы жүзі, сенімді даусы… Енді одан тек үнсіздік пен жаттық қалған.
Бірнеше күннен кейін бейтаныс нөмірден қоңырау келді.
— Сәлеметсіз бе, мен нотариус Жандосов. Салтанат ханым пәтеріңіздің ортақ меншігіне қатысты өтініш берген. Екі жұбайдың да қолы қажет, — деді дауыс.
— Қандай ортақ меншік? — деп таңырқай сұрады Айгүл.
— Ортақ мүлік құқығын өзгерту туралы өтініш тіркелген…
Айгүлдің қолы қалтырады. Салтанат іс жүзінде әрекетке көшкен еді.
Кешке Нұрлан келгенде, ол есік алдында күтіп тұрды.
— Сен менің пәтерімді алмақсың ба?
— Не? Жоқ, Айгүл, мен ондайды… мама тек…
— Болды! — деді Айгүл қатқыл үнмен. — Шындығын айт. Қол қойдың ба?
Нұрлан үнсіз қалды. Бұл үнсіздік бәрін айтты.
Келесі күні Айгүл полицияға барды. Барлығын баяндап берді: рұқсатсыз кіргендерін де, құжаттарға араласуға тырысқандарын да. Тәртіп сақшысы тыңдап болып, былай деді:
— Егер сіздің рұқсатыңызсыз бірдеңе жасалса, дереу адвокатқа барыңыз. Тағы бір кеңес — құлыптарды ауыстырыңыз.
Кешке, Нұрлан үйге оралғанда, есігі ашылмады. Айгүл жаңа құлып орнатып қойған еді. Ол есікті аздап ашып:
— Құлыпты ауыстырдым, — деді сабырлы үнмен. — Ертең адвокатыңмен кел.
Нұрлан сол күйі табалдырықта қалды. Айгүл есікті жауып, қабырғаға сүйеніп тұрды. Денесі дірілдеп, көзіне жас толды. Бірақ бұл жолы ол әлсіздіктен емес, шешімнен туған көз жасы еді.
Екі аптадан кейін адвокаты қуанышты хабар жеткізді: Салтанаттың өтініші заңсыз деп танылып, қабылданбаған. Пәтер толықтай Айгүлдің атына қалды. Нұрлан енді хабарласқан жоқ. Тек бір ғана хабарлама келді:
«Кешір мені. Мен бәрін бүлдірдім.»
Айгүл жауап жазбады.
Бір жексенбі таңында ол ерте оянды. Асүйге күн сәулесі түсіп, жаңадан піскен кофенің иісі тарап тұрды. Ұзақ уақыттан кейін алғаш рет бұл тыныштық ауыр емес, жайлы еді.
Ол айналасына көз жүгіртті: ақ терезе ернеулері, емен үстел, өзі таңдаған жалтыраған плиткалар. Бәрі өз орнында. Кофеден бір ұрттап, жымиып қойды. Бұл — жеңіс емес, еркіндік сезімі еді.
Үстел үстінде бір хат жатты. Кеше кешкісін жазған:
«Нұрлан, мен саған жамандық тілемеймін. Бірақ мен өз шекарамды қорғауға дайынмын. Сүйіспеншілік деген — бағыну емес, сыйластық. Ал сыйластық жоғалса, ештеңе қалмайды.»
Айгүл хатты бүктеп, конвертке салды да, есік алдына қойды. Сосын пальтосын киіп, сыртқа шықты. Салқын ауа бетіне тиді, бірақ бұл жолы ол тоңған жоқ.
Аулада бір әже дастарқанын қағып тұр, ал бір бала қуанып итін қуып жүр. Өмір өз ағынымен өтіп жатыр.
Айгүл де сол ағынмен жүріп бара жатты — тыныш, нық қадаммен. Ешкімге емес, өзіне қарай.
